Motivatie

Het woordje motivatie is voor mij persoonlijk eigenlijk een heel bondige samenvatting van de zin van het leven. Motivatie kan je zien als de maatstaf waar langs je afmeet hoe leuk je iets vindt, terwijl het daarmee tegelijkertijd je drijfveer wordt om bepaalde dingen te doen. Zolang er voldoende motivatie is, dan zal het resultaat van de taak waarmee je bezig bent van ondergeschikt belang zijn, je hebt immers het gevoel dat hetgeen je mee bezig bent je voldoening geeft. Vaak zal het resultaat wel van invloed zijn op je motivatie en niet zelden zal een in jou ogen negatief resultaat ervoor zorgen dat je een bepaalde taak zal onderbreken en/of stoppen.

Helaas is het niet altijd zo eenvoudig en kan je dingen gemakkelijk van je afzetten. Dat kan verband houden met een verplichting danwel verslaving aan een bepaald iets. Voor poker zal regelmatig de verslaving om de hoek komen kijken als je ermee zou willen stoppen, omdat de motivatie is gedaald tot een waarde om en nabij de nul. Nu is echter de motivatie en daarmee tegelijkertijd het (zelf)vertrouwen het probleem niet op het moment. Behoorlijk resultaat gericht ben ik wel tevreden over het pokerspelletje dat ik op dit moment laat zien. Voor poker is er dus nog voldoende motivatie en aansporing van binnenuit, misschien is het zelfs wel iets te overdadig op het moment en kom ik langzaam weer bij de grens van verslaving vanaf een andere hoek.

Maar goed het poker draait redelijk en de motivatie en het vertrouwen zijn er daar wel, op andere vlakken is het momenteel allemaal ietsje moeilijker. De motivatie voor bijvoorbeeld studeren daalt zienderogen bij mij. Nu is dat op het eerste gezicht nog niet zo heel vervelend, want de laatste tijd was er voldoende speelruimte. De studie verliep immers voorspoedig en ik ben na drie pogingen eindelijk eens begonnen aan een tweede jaar. Genoeg vertrouwen dus en voldoende gemotiveerd om eindelijk eens richting een goed einde te koersen. Gemotiveerd en zeker vol vertrouwen na de degelijke resultaten (zeker in verhouding met besteedde tijd) in het eerste jaar begint dan het nieuwe studiejaar.

Met de frisse moed, voldoende vertrouwen en door deze zaken dus zoals gezegd meer dan genoeg motivatie, is het begin van het tweede jaar ook geen probleem. Niet bovenmatig inspannen zolang dat niet noodzakelijk is (lees 95% van de tijd) en vooral dingen doen waar ik meer voldoening uit haal dan studeren. Want hoewel er genoeg vertrouwen is, vind ik studeren niet leuk. Nadat m'n eerste studie (journalistiek) flopte heb ik nauwelijks plezier meer gehad in studeren. Het is niet dat ik het niet leuk vind om naar school te gaan, maar ik geef de voorkeur aan alle andere dingen. Daar is echter meer dan genoeg tijd voor, dus ik kan nog hardlopen, pokeren en veel onzinnge dingen doen in de tussentijd, wat m'n algehele levensmotivatie dus hoog genoeg houdt.

Mijns inziens kan je dus jezelf ook aanzetten tot iets, door motivatie uit andere zaken te halen. Je kan als het ware compenseren. Het moet echter wel in balans blijven, zodra die balans op één of andere manier wegvalt of verstoord wordt kan het zijn dat de motivatie op alle vlakken daalt en je helemaal nergens meer zin in hebt. Vaak zijn het tegenslagen in iets die ervoor zorgen dat er een disbalans ontstaat. Bij mij kwam het door verschillende dingen.

Ten eerste raakte ik geblesseerd met hardlopen, opzich niet zo'n probleem, want dat gebeurd wel vaker. Dit keer bleeft het echter langer dan gepland, en door mijn assertiviteistniveau van 0 en onderneminsdrang van nog minder is het een langdurige blessure geworden. Geen zin om naar de dokter/fysio of wat dan ook te gaan. Nou ja geen zin, ik zou willen dat ik er heen ging, maar om één of andere reden kan of durf ik geen initiatief te nemen. Maar goed om een lang verhaal kort te maken, komt het er dus op neer dat ik één van de belangrijkste, misschien wel het belangrijkste in m'n leven mis. Ik kan niet vrijuit sporten en dat is demotivator nummer één.

Direct is de neerslag duidelijk op andere zaken, in poker is er veel meer frustratie rondom een verloren pot, maar het belangrijkste is het gevolg op dingen die toch al niet zo van harte gaan. Je zou het kunnen zien als een negatief effect, wat dan weer versterkt wordt door de toch al aanwezige negatieve gedachte over verschillende zaken. Toen kwam daar nog een lekkere stageschool bij ook. Na een drama stage op een MBO-school vorig jaar, werd ik nu afgescheept met Praktijk Onderwijs in een heel lekkere wijk in Rotterdam-Zuid....

Nu weet ik ook wel dat ik me daar maar aan moet conformeren en dat ik hier ook wel doorheen kom als het moet, maar het viel gewoon niet lekker. Gefrustreerd hierdoor had ik het eventjes helemaal gehad met studie en alle ongein er omheen. Studies zijn in mijn ogen altijd slecht geregeld en dat is voor mij een extreme demotivator. Misschien omdat ik zelf slecht ben in initiatief nemen, maar ik verwacht van iets waarvoor ik veel geld betaal, dat het goed in elkaar zit.

Motivatie is dus gedaald tot nul en dat tast tegelijkertijd m'n zelfvertrouwen aan. Dit omdat ik weet dat ik bepaalde zaken gewoon makkelijk kan regelen maar het zelf niet durf en blijf uitstellen. Gevolg is dat ik er geen zin meer in heb en in een soort vicieuze cirkel terecht kom, waarin ik me om steeds meer zaken kutter ga voelen, maar tegelijker steeds minder zin krijg om dingen te regelen.

Het is dus de bedoeling zaken wat beter en wat sneller af te handelen, zodat ik uit m'n eigen vertrouwen en tevredenheid over m'n handelen motivatie kan putten. Dus zodoende probeer ik mezelf weer in een motivatie/vertrouwen upswing spiraal te praten, nu er nog voor zorgen dat het lukt. Dan heb ik m'n eerste vertrouwenspunt in elk geval gescoord.