Bonsoir avec une guitare

Een weekendje Euro Disney
We vertrokken vrijdag om 10.00 en kwamen na wat tussenstops om 15.00 aan. We konden meteen het huisje in. Heerlijk rustig gelegen in een bosrijk gebied en niet zo ver van Euro Disney. De Davy Crockett Ranch is een echte aanrader voor gezinnen met (jonge) kinderen
Net op het moment dat ik de spullen uit de auto wilde laden, hoorde ik een licht sissend geluid.
Wat bleek, de achterband liep lek
En dat in Frankrijk, op een feestdag, tijdens onze korte vakantie.
De band omwisselen was al een heel avontuur en toen bleek dat de reserve band (zo eentje waar je niet harder mee mag rijden dan 80 km / uur) half leeg was, zag ik de bui al helemaal hangen.
Gelukkig had ik een behulpzame overbuur, die toevallig een compressor autobandpomp (via het aanstekercontact in je auto te gebruiken)bij zich had. Blijkbaar kwam deze uit een SMART dus misschien ken je dat ding wel.
Nadat de reserveband opgepompt was, vertrok ik naar het dichtstbijzijnde dorpje om de plaatselijke ViteFite (oftewel Quickfit aka Jeu de Pneu) te zoeken. In mijn beste Frans, en dat is meer dan redelijk goed, wist ik uiteindelijk na een uurtje of anderhalf bij een soort van Heuts automaterialen terecht te komen. Natuurlijk wordt er in Frankrijk op Fête du Travail (feest van de arbeid) niet gewerkt en ik hoopte dat deze Franse Heuts (wat toch een groot bedrijf was) de dag erna geen brugdag zou hebben. Al met al was ik toch meer dan 3 uur bezig geweest en kwamen we pas na 19:00 op het park aan.
Onze eerste activiteit op het park was eten. Bij het dit restaurant had je de keuze uit 3 menu’s: hotdog, hotdog met kaas of kipnuggets, al dan niet met frites. Je zou zeggen dat je met 10 man bediening 10 klanten gemakkelijk aan zou kunnen. Niets was echter minder waar. Met de Franse slag kreeg men het voor elkaar om mensen een half uur op hun bestelling te laten wachten. C’ est la vie denk je in eerste instantie dan nog, maar die Fransen kregen het voor elkaar om hun inefficiëntie iedere keer te toppen. Lange wachtrijen in de restaurants ellenlange en onnodige discussies lieten geduld haast tot een kookpunt stijgen. En dat is niet de bedoeling als je op een (korte) vakantie bent. Keer op keer werd mijn afkeer tegen de fransen en hun befaamde slag bevestigd en zelfs vergroot. En laten we maar helemaal zwijgen over hun zogenaamde “haute cuisine”. De keren dat ik lekker gegeten heb in Frankrijk (en ik kom er regelmatig), zijn op 1 hand te tellen. Om preciezer te zijn 1 keer. In Dijon ben ik ooit eens per ongeluk in een goed restaurant terecht gekomen waar ik heerlijk gegeten heb. Voor de rest is het huilen met de pet op. Onlangs was ik met mijn Japanse collega’s op de terugweg van Frankrijk naar Nederland. Langs de autoroute liggen bij de tankstations wat wegrestaurants, OK dit zijn geen toprestaurants en wellicht geen goede maatstaf, maar ik wil jullie dit verhaal niet onthouden. We arriveerden rond 22.00 en ik was de eerste die dit wegrestaurant betrad. Uiteraard was de keuken ver leeg vanwege het late tijdstip. Er lag in de vitrine nog 1 stuk lasagne en ik was na betaling van 8 euro de gelukkige eigenaar van deze Franse maaltijd met een Italiaans tintje. Dat het totaal smaakloos was en pas na toevoeging van een halve pot peper en een zee aan zout eetbaar was, was te verwachten. Mijn Japanse collega’s waren iets minder gelukkig. Zij hadden enkel nog de keus tussen bief met frites en bief met frites. Het biefstuk vond ik al een beetje raar uit zien, maar dat kon komen door het feit dat het er misschien al een paar uur lag te smeulen. Bovendien moet je weten dat Japanners gemakkelijke eters zijn. Iemand vertelde mij ooit eens dat Japanners alles eten met 4 poten, behalve een tafel of een stoel. Echter toen Nagami zijn eerste stukje bief in zijn mond nam, vond ik hem al verdacht lang kauwen. Kwam dat doordat hij gewoon moeite had met het vermalen van het stukje vlees, of had deze schoenzool een dusdanige smaak dat hij de executie wilde uitstellen?
Toen Morimoto meteen daarna met veel misbaar zijn nauwelijks beroerd stukje vlees van zich afschoof en de gruwel van zijn gezicht te lezen was, werd het me duidelijk. Vive la France, long live the haute cuisine.
Is this normal? This taste is terrible, there is something wrong with this uuuh meat. Please try it and tell me what you think, zei morimoto tegen mij. Nou daar had ik eigenlijk geen trek in maar wat kon ik anders doen nadat ik het laatste stukje eetbare substantie net voor hun neus had weggekaapt? Let me try zei ik en met de precisie van een hartchirurg sneed ik een minuscuul stukje vlees af om zodoende de mogelijk dodelijke impact te minimaliseren. Zelfs dit kleine stukje vlees bracht een dermate catastrofale sensatie in mijn mond teweeg dat mijn smaakpupillen voor de rest van mijn leven beschadigd moeten zijn. There is definitely something wrong with this piece of meat was mijn pijnlijke doch duidelijke conclusie.
Terug naar Euro Disney. Onze eerste attractie was het spookhuis. Niet echt iets voor kereltjes van 3 en 6 jaar maar hier was slechts een geringe wachtrij. Voor Luuk, de jongste was dit geen probleem maar dirk had er wat meer moeite mee. Dirk wilde er nooit meer in maar Luuk wilde nog eens! Via wat omwentelingen in adventure land kwamen we terecht bij Peter Pan. Nadat we hier meer dan een uur in de rij hadden gestaan, stonden we binnen 2 minuten weer buiten. Bij de Pirates of the Caribean stapten we binnen 5 minuten in het bootje. En deze tocht met diverse hoogteverschillen duurde niet alleen veel langer maar was ook nog eens veel leuker. Het was dusdanig goed in de smaak gevallen dat we hem daarna meteen nog maar eens gedaan hebben. Via Dumbo, het vliegende olifantje en de crazy cups of Tea kwamen we even voor sluitingstijd aan bij “its a small world”. Uiteraard stond er op dit tijdstip geen wachtrij en was het slechts een race tegen de klok om hier nog te kunnen instappen. Buiten adem en met de tong op onze schoenen, waren we de allerlaatste bezoekers van die dag voor deze attractie. De beloning was echter groots. Dansende, zingende en kleurrijke poppetjes uit zowat alle landen van de wereld (zelfs Frau Antje met oranje klompjes en tulpen in haar handjes was er bij) begroetten ons tijdens deze boottocht.
Bij terugkomst bij onze ranch hadden we nog net iets tijd om de supermarkt te bezoeken om daar wat essentiële supplies in te slaan. Helaas heeft de Desperado uit blik niet dezelfde smaak als uit een flesje.
Zo kapot als een hond kropen we allen in bed.
De volgende dag begonnen we met een ontbijt, afgehaald bij een blokhut om de hoek. Mijn vrees voor een Spartaans en smakeloos ontbijt was gelukkig ongegrond. Met een groot stokbrood, zachte broodjes, zoet beleg, jus d’orange, nesquick, thee, oploskoffie en een literpak melk, hebben we met zijn allen gesmuld van een heerlijk ontbijt. Daarna was het tijd om zo snel als mogelijk de band te laten repareren, als het bedrijf open was.
Toen ik om 10.00 bij Autobacs aankwam, waren ze gelukkig open, een pak van mijn hart. Ik sloot aan bij de balie en wachtte netjes op mijn beurt. Eenmaal aan de beurt vertelde ik mijn verhaal en de hulpvaardige verkoper vertelde mij dat de band niet te repareren was. Hoe kon die dat nou weten zonder de band gezien te hebben? Dus ik vroeg hem waarom niet. Nou, vertelde hij mij in zijn beste Frans, omdat ik er mee gereden heb, zou hij hem niet meer kunnen reparen. Mon dieu! Deze kerel had vast net zijn verkoop training gehad. Beste man, vertelde ik hem trots en met de handen op de knip, de band liep leeg terwijl de auto stil stond. In dat geval was het maar beter dat ik de band er bij zou halen. Met mijn handen nu zo zwart als een sloper kwam ik terug met de band en meldde me weer bij de baliemedewerker. Een korte maar professionele blik op de band leerde hem al snel dat er met deze band geen eer meer te behalen was, aan de zijkant was hij helemaal poreus. Zelfs ik met het technische vernuft van een bejaard omaatje kon niet ontkennen dat deze band niet meer te redden was. Doe er dan maar meteen 2 nieuwe op, was mijn advies om de kerel toch het idee te geven dat ik niet een totale nitwit was en wel degelijk iemand was die wist waarover hij sprak. Natuurlijk had hij daar niets tegen in te brengen en zette 2 vinkjes op zijn lijst. Ik had trouwens geluk want deze week was er een promotie op alle Uni Royal banden. Dat was dan weer een geluk bij een ongeluk zal ik maar zeggen. Ik hoefde alleen nog maar de banden op te halen bij een andere afdeling. Eenmaal daar aangekomen bleek er net voor mijn maat banden geen Uni Royal op voorraad te zijn. Ongeluk, bij een geluk, bij een ongeluk. Maar de franse verkoper kon me matsen. Hij kon me de Firestones verkopen voor de dezelfde prijs van de Uni royal. Wacht ff Jean-Pierre, sta je me hier gewoon te naaien waar ik bij sta? Wordt ik hier ge-soixante-neufed zonder dat ik het in de gaten heb? Ook ik heb zo mijn contacten in de banden wereld en een belletje naar mijn schoonbroer Giel was al snel gemaakt. Volgens Giel was de prijs zeer schappelijk en omdat de nieuwe banden sowieso noodzakelijk waren had ik een goed gevoel bij deze deal. Ik hoefde nu alleen nog maar een papiertje af te geven bij de balie. Nadat ik dat gedaan had meldde men mij dat ik enkel nog de sleutels hoefde af te geven en dat om 12:15 de auto rijklaar zou zijn. Oeps, dat is pas over 2 uur! Ik gooide al mijn charmes in de strijd om de auto iets sneller klaar maar Claude is hier totaal ongevoelig voor en ik schik me in mijn lot.
2 uurlater is de auto inderdaad klaar. Ik hoef alleen nog maar ff aan de kassa te betalen en voila, klaar is kees. Er zijn 2 kassa’s en aan beide kassa’s staan (bien sur) lange rijen. Heb je dat nou ook altijd? Als je moet kiezen tussen 2 dingen, dat je altijd de slechste neemt? Ik kies voor de iets korte rij maar de caissière aan mijn kassa lijkt iets minder bedreven dan de man aan de andere kassa die de ene na de andere (tevreden) klant adequaat helpt. En bij mij schiet het maar niet op. Op een of andere manier geeft Isabelle moeite met eigenlijk alles. Niets verloopt zoals het moet en dat terwijl naast me het een lopende band lijkt. Nu kun je stoïcijns blijven staan en je verder misselijk maken aan de verkeerde keuze of je slikt je trots in en geeft toe dat je een verkeerde keuze gemaakt hebt en switch snel, nonchalant en onopvallend naar de andere kant. Ik kies voor die laatste optie. Je voelt hem al komen he?! Nou zou zeker hier alles in de soep lopen en de oude rij ineens als een raket gaan. Helaas moet ik de doemdenkers onder jullie (vooralsnog) teleurstellen. Gaston blijkt een echte pro te zijn. Tak, tak, tak, volgende klant. Tak, tak, tak, volgende klant. Totdat ik met de bon voor zijn neus sta. Ineens kijkt hij op zijn horloge. En jawel hoor, net nu moet hij zijn pauze gaan nemen. Als klap op de vuurpijl roept hij zijn onbekwame collega naar zijn kassa toe terwijl een andere caissière de taken overneemt in mijn oude rij. Kan die trut niet, ik bedoel, kan Isabelle niet gewoon bij haar eigen kassa blijven staan en die nieuwe bij de kassa van Gaston? Dat is toch veel gemakkelijker, veel efficiënter, veel sneller? Maar nee hoor, de giftbeker moet helemaal leeg gedronken worden. Nadat Isabelle zich na een minuutje of 3 geïnstalleerd sta ik tamelijk ongemakkelijk en quasi noodlottig voor me uit te kijken. Ik geef de bon af en Isabelle vraagt me of ik cash of met de kaart kan betalen. Beide is mogelijk. Ik toon haar de wereldpas van mij vrouw en zeg tegen haar, ik weet niet of die werkt, het is namelijk een Nederlandse pas. Ze grist de kaart uit mijn hand en haalt hem ongevraagd door haar digitale gleuf. Verbaasd kijk ik toe en als het ook nog eens blijkt te functioneren kan ik mijn geluk haast niet meer op. Totdat ze zegt “passport s'il vous plaît” Pardon? Paspoort? Die heb ik helemaal niet bij me omdat ik normaal gesproken alleen maar een pin hoef in te geven. Bovendien staat er op mijn paspoort een andere naam dan op mijn vrouw’s wereldpas. No passport is nu mijn licht geïrriteerd antwoord. Autre document? No autre document zeg ik tegen haar. Komop zeg, normaal hoef ik alleen maar de juiste pin in te geven en thats it. Doe dan maar gewoon cash zeg ik tegen haar. Impossible zegt Isabelle en kijkt verveeld om haar heen. Ik heb geen enkele zin om ook maar enige verdere energie in dit geval te steken en zwijg ook verder. Los het maar op madame, het is jou probleem, niet het mijne. Na een klein moment van stilte verbreekt zij de stilte en zegt signature en wijst met haar ballpoint op de kassabon. Ik realiseer me dat mijn hanepoten in de verste verte niet op de handtekening van mijn vrouw kan lijken en met het besef van een frauduleuze handeling pak ik de pen en zit er zonder enige schroom mijn eigen handtekening op. Waarschijnlijk is Isabelle al blij genoeg met deze redding en zonder de handtekening te controleren, kan ik vertrekken. Au revoir!
Zonder me te moeten houden aan een fysieke en mechanische maximum snelheid race ik naar onze blokhut, gelegen aan de Timber Lane terug.
Tijd voor dag 2 in Euro Disney. Ditmaal brengen we eerst een bezoek aan het nieuwere park, de Disney Studios. We kunnen meteen de Animagique show bekijken. Een must see voor alle gezinnen met jonge kinderen. Een verhaal met Micky en Donald waarbij in felle kleuren een hoop Disney films de revue paseren.
Daarna is het tijd voor actie. Bij Hollywood Hotel Tower of Terror is maar een wachttijd van 40 minuten. Samen met Dirk sluit ik aan. Als we eenmaal binnen zijn krijgt Dirk het toch wel een beetje benauwd. Dit oude stoffige hotel lijkt verdacht veel op het spookhuis van gisteren. Ik weet hem te kalmeren en via het ketelhuis komen we uiteindelijk bij de oude hotellift aan die volgens de legende al meerdere personen heeft laten verdwijnen, brrrrrr.
Ik probeer wat op zijn gemak te stellen en vertel hem dat we dadelijk in een soort van lift zitten die snel omhoog gaat en dan ineens nog sneller naar beneden valt. Hij knikt begrijpend maar lijkt er niet gerust op. De liftdeuren gaan open en een creepy piccolo geeft wat laatste instructies. De attractie levert wat het beloofd. Eenmaal boven in de toren gaan de liftdeuren open en achteraf blijkt dat daar een foto genomen is.
Als de toer ten einde is lopen we terug en komen uit bij de commerciële afdeling. Hier worden ook de foto’s getoond. Een groep mensen staat bij het bekijken van de foto’s hard te lachen. Ik kijk wat de bron van dit gelach is eb het blijkt Dirk te zijn. Op de foto is hij helemaal tegen mij aangekropen en kijkt als een bang baby poesje. Ik laat Dirk ook de foto zien maar hij vind het helemaal niet om te lachen. Met zijn schouders opgetrokken loopt hij boos weg. Toch ben ik erg trots op mijn Dirkje, hij heeft het toch maar gedurfd.
Vervolgens gaat Dirk met zijn moeder in een achtbaan-achtige attractie die, zo blijkt naderhand, toch wel erg heftig was. Luuk is bij mij achter gebleven hij mag niet in die spannende dingen, hij is nog te klein.
We sluiten de dag af met de Buzz Lightyear attractie. Dit is leuk voor jong en oud. We maken gebruik van de fast pass en binnen enkele minuten zitten we in de karretjes en schieten we met ons laser pistool op de ruimtewezens. Zoals gezegd een hele leuke attractie.
Vandaag vertrekken we wat vroeger want we willen deze keer iets fatsoenlijks eten. Op onze ranch is een restaurant in buffet vorm. Ondanks het feit dat we niet gereserveerd hebben kunnen we toch aan de tafel plaats nemen. Het eten moet vooraf betaald worden en het ontbreekt aan deze kassa ook weer aan enig vernuft systeem. Je begint er langzaam aan gewend te raken. De kwaliteit van het eten in dit restaurant is verrassend. Verrassend hetzelfde als bij alle andere restaurants in Frankrijk, gewoon slecht dus.
De zondag staat in het teken van de terugreis. We pikken nog ff de topattracties mee. Dirk wil zelfs weer in de tower of terror. Als we daar uitlopen zegt ie tegen mij, kijk pappa, nu kijk ik niet zo bang op de foto.
Later gaan de kinderen in de vliegtuigjes en de wachttijd bij de space mountain is maar 20 minuten. Die pak ik nog ff mee. Schijnbaar is het een nieuwe baan; mission 2. Al snel blijkt dat inderdaag een andere baan te zijn. Ik kan me niet herinneren dat ik bij mission 1 zo op en neer geslingerd werd.
We sluiten de dag af met Buzz Lightyear en ik weet zowaar mijn score van de dag er voor te verbreken.
We verlaten tegen 17.00 het park, ik draai me nog 1 keer om en zeg au revoir tegen Micky en al zijn vriendjes.
Heb ik dan niet gepokerd? Nee, de hele week niet!

once you see me coming
you better step aside
a lot of people didn't
a lot of people died