We kijken elkaar even aan. Ik geniet van haar lach, en de glinsterende ogen die bij die lach passen. Het voelt goed, om Mayra weer te zien. Door Neven klinkt Spaanse gitaar, Antonio Banderas, als ik het goed hoor. Het geeft een aparte sfeer. De mens is geneigd te zeggen: ‘dat is een diepe gedachte’, wanneer hij zelf wel eens iets dergelijks heeft gedacht, dat beweerde hoogleraar Chinese letterkunde Jan (en nog wat tweede en derde moeilijke namen) Duyvendak.
“Misschien dat ik je zomaar voor niks heb laten komen, of dat je geen idee hebt wat je te wachten staat,” zegt Mayra tegen me. “Dat snap ik, maar ik zal het straks allemaal uitleggen.” Een diepe gedachte, vind ik.

Christel kijkt me aan, en ze wenkt met haar ogen: kom dan! Kom dan! Kom bij me in bed liggen en we maken er een nacht van als nooit tevoren! Kom! Dus ik kom, in de hoop dat ik later die nacht nog een keer ‘kom’. Niet dat Christel iets zei, het was gewoon de broeierige, semi-erotische spanning die er hing. Ik kleed me uit in Christels slaapkamer, en ik voel dat ik geobserveerd word. Christel beloert me. Als ik alleen mijn boxershort nog aan heb, klim ik in bed. Dat doe ik kennelijk te abrupt, want spontaan na mijn entree liggen zowel Christel als ik met ons hoofd zeker een halve meter hoger dan onze benen. Het bed stort in aan één zijde. Ik zeg duizendmaal sorry, terwijl ik eigenlijk vind dat ik er niks aan kan doen, want een bed is tenslotte gemaakt om in te slapen, om mensengewicht aan te kunnen. Ook als je na een sprong in de lucht van twee meter hoogte op het bed ploft.

We stappen het bed uit, Christel frutselt wat aan het bed, en we kunnen weer liggen. Dit keer spring ik geen twee meter hoog, maar slechts één meter. Het bed blijft heel. We praten over hoe kut de wereld is. Over hoe nep mensen zijn. We praten, maar tijdens het praten voel ik opeens een hand die of van mij, of van Christel is, en hij is niet van mij. Die hand hoort niet op de plek waar die nu zit. We praten verder. Met een stoïcijnse blik praat ook Christel verder terwijl ik inmiddels naakt in bed lig, en Christel begint haar hand op en neer te bewegen, terwijl ze gewoon doorpraat. Ik zie het topje van de ijsberg, het brave topje. Maar van een ijsberg ligt gemiddeld 90 procent onder water, het stoute dal. Dit bleek uiteindelijk een metafoor voor de toekomst. Een braaf topje, een stout dalletje. Opeens stopt ze met praten en richt ze zich op.

Mayra en ik twijfelen wat we bestellen. “Heb je honger?” vraagt ze. Ik zeg dat ik een beetje honger heb en vraag of zij honger heeft. Ze heeft ook een beetje honger. “Zullen we samen één iets nemen, dan?” vraagt ze. Ik stem toe. Het mooie aan Mayra en mij is dat wij nu niet verwikkeld raken in een ‘kies jij maar-nee, kies jij maar-nee, kies jij maar-ja, maakt mij niet uit, kies jij maar’-situatie.
“Oke, wat zullen we nemen?”, vraagt Mayra. “Een warme wafel, pizza, een pannenkoek of lasagne?”
“Maakt mij niet uit,” antwoord ik. “Als het maar geen pizza, pannenkoek of lasagne is.”

Tijdens het eten van onze gezamenlijke wafel, prietpraten we nog wat (voor ons doen even op een gemiddeld niveau) over een citaat als ‘De scherpste geesten hebben ook hun botte kanten’. Prachtig citaat, vinden we allebei. Alleen een beetje jammer dat de auteur ervan Piet van Aken heet. Dat is dan net weer zo’n anti-climax. Als het nou Pierluigi De Campastrodiosa was, oké. Maar Piet van Aken.. dan val ik af.

“Maar goed, even genoeg citaten en overige genialiteit”, zegt Mayra me. Ze kijkt me aan met haar glinsterende ogen. Ze lacht. Als ze lacht knijpen haar ogen altijd een beetje dicht. Lief, vind ik dat. “Ik heb je naar hier laten komen, voor jouw doen waarschijnlijk ook nog eens heel vroeg. Ik wil je namelijk iets vertellen, en iets vragen. Het is misschien een beetje abrupt omdat we elkaar al een tijdje niet gezien hebben, maar ik ben benieuwd of je ermee instemt,” vervolgt ze. Ik ben benieuwd wat ze me nou zo nodig wil vertellen, en waarom ze me dan daarnaast nog eens iets moet vragen. Ze haalt diep adem, en precies als ze wil beginnen komt er een kutkotertje van hooguit zes jaar aan ons tafeltje rammelen. De ouders lachen naar ons, en wij kijken stoïcijns terug: we vinden het mannetje irritant.

Christel kijkt me recht aan. Ze heeft donkere ogen. Ze ziet er een klein beetje halfbloed uit, maar ze is het eigenlijk niet. Haar gezicht komt steeds dichter bij mijn gezicht, en terwijl ze inmiddels onder de dekens fanatiek haar armspieren beoefent, zoent ze me vurig. Indonesisch, zuiders. Als we uitgezoend zijn (voor de eerste keer dan), kijkt ze me aan en vraagt: “ga ik te ver?”. Achteraf gezien had ik liever ja gezegd, in de wetenschap wat er later allemaal gebeurde met Christel en mij. Maar ik zei uiteraard nee. Ook haar eigen kleren deed ze nu snel uit. Daarna zoende ze me weer, gooide de dekens van me af. Opeens werd zichtbaar waar ze mee bezig was, wat een hoer het eigenlijk was. Maar ik vind het niet erg en laat het toe. Ook de dekens die van mij af vielen, en daarmee de openbaring dat Christel vrij hoererend bezig was, is weer een metafoor voor de toekomst. Ze gaat op me zitten, en dat maakt ons één. Op dat moment bedenk ik dat ik een boek ga schrijven, ooit. Morgen heb ik het derde uur filosofie. Ik bedenk de titel: ‘Met spierpijn naar filosofie’.

Nadat ik een voltallig boek heb geconcipieerd in mijn hoofd, terwijl mijn lerares me berijdt, besef ik me dat dit een unieke ervaring is. Ontmaagd door een lerares, niet iets wat je dagelijks meemaakt. Het voelt goed. Christel begint moeilijk te kijken, ik ook.

Het irritante mannetje is weggelopen van de tafel. “Oke, eindelijk weg,” zeg ik, zegt Mayra, denk ik, denkt Mayra. “Volgende week is het vakantie, he?” deelt ze me mee, of vraagt ze me. Ik knik maar. “Ik zou op vakantie gaan met Gladis. Die ken je denk ik niet. Ze studeert psychologie, ook in Utrecht,” Ik ken haar inderdaad niet. “Ze heeft alles al geregeld en als ik niks doe, ga ik dus volgende week naar Italië met haar. Maar eigenlijk wil ik niet meer. Ik heb er spijt van dat ik het haar heb toegezegd.” Ik luister aandachtig, en zeg dat ze dan niet moet gaan. “Ik bedoel, je gaat toch niet veel geld uitgeven aan een reis die je niet wilt maken? Het is of lullig voor Gladis, of lullig voor jou. Het is aan jou welke keuze je maakt. Hoe dan ook, je maakt een egoïstische keuze. Blijf je hier, dan ben je egoïstisch tegenover Gladis. Ga je wél, dan toon je opofferingsgezindheid tegenover Gladis, wat jou weer een gevoel geeft dat je een goede daad gedaan hebt, en dus is het uiteindelijk weer eigenbelang, net als dat je je eigenbelang schendt als je níet gaat. Want dan is het lullig voor Gladis, en breekt je ego een beetje.”
“Ik snap wel dat mensen jou soms niet kunnen volgen,” antwoordt Mayra. “Maar ik snap wat je bedoelt, denk ik. Eigenlijk heb je nog gelijk ook. En tot die conclusie was ik, weliswaar door een iets andere beredenering, ook gekomen, dat ik niet wil gaan dus. En daarom heb ik je hier naartoe gevraagd. Ik wil met jou naar Italië, Christoph.”

Christel gilt ongeveer, ik blijf vrij stil en ondanks de euforie vind ik Christel nogal overdreven klaarkomen. Dat zeg ik natuurlijk niet. Haar climax duurt aanzienlijk langer dan die van mij. Beetje oneerlijk dat iets dat uit de rib van een man gemaakt is, zoveel meer genot toebedeeld heeft gekregen, als je de Christenen moet geloven dan, waar ik weer sterk mijn twijfels over heb. Maar enfin, dit is niet het moment om over Christenen na te denken, denk ik. Nadat ze na een half uur is uitgepuft en gekrijst, valt ze halfdood op me neer, en ze knuffelt me nog een beetje, geforceerd meer. Ze kruipt van me af, loopt naar beneden, en komt weer terug met kleren aan. Het gaat allemaal snel vanaf hier. Ik doe mijn boxershort aan, en kruip onder de dekens.

Enigszins euforisch, maar toch ook met een soort negatief onderbuikgevoel ga ik slapen. Ik slaap vrij snel, omdat het kennelijk al vrij laat was. De volgende ochtend word ik later wakker, op tijd om naar filosofie te gaan. Ik kijk naast me, en verwacht een slapend Christeltje te zien. Maar de dekens liggen iets te ver verwijderd van het kussen, precies zoals het ligt als iemand uit bed is gekropen. Het is een beetje een verloren gezicht, zoals het erbij ligt. Het voelt pijnlijk, verlaten. Als ik naar beneden loop, en in de woonkamer ga zitten, zie ik op tafel een briefje liggen.

“Met mij naar Italië?” vraag ik, en het moet er een beetje knullig uitgezien hebben. Het voelt wel als een soort wondertje. Inmiddels klinkt het perfecte lied voor deze situatie. ‘I don’t wanna miss a thing’ van Aerosmith. Het is bijna filmachtig, zo mooi zitten Mayra en ik tegenover elkaar. De muziek op de achtergrond. De camera zoomt in op mijn gezicht. Mijn gezicht staat op stoïcijns, lichtjes knijpend met mijn ogen. Het is een beetje het gezicht dat acteurs in een film vaak hebben als de gezichten naar elkaar toegaan als ze elkaar bijna willen zoenen. Mayra tovert op miraculeuze wijze weer een perfect passende glimlach op haar gezicht, uiteraard met haar fijngeknepen oogjes. Aerosmith schreeuwt dat hij geen ding wil missen. “Ik wil ook met jou naar Italië,” zeg ik.