Sigmund Freud schreef ooit: “Dertig jaar heb ik me beziggehouden met de psychologie van de vrouw, maar er is één vraag waarop ik nog geen antwoord heb gevonden: ‘Wat willen ze eigenlijk?’”.
“Echt?” vraagt Mayra me.
“Ja.”
Stilte.
“Gewoon als vrienden, hè? Ik bedoel, ik heb Diederik nog. Het duurt al twee jaar, dat ga ik niet zomaar weggooien, wat er ook gebeurd is tussen ons.”
He, wat naar… Denk ik, dacht ik, wou ik dat ik dacht, dacht ik niet. Het was meer iets als: dan had die verdomde rotmof van een Sigmund Freud tóch gelijk, of was het geen mof? Wat doet het er ook toe? Als vríenden?! Wat, als vríenden? Hoor ik het nou goed? Zeg je nou dat je heel netjes ‘als vrienden’ op vakantie wilt? Niet ’s avonds romantisch op een Italiaans strandje in één of ander pittoresk Italiaans dorpje, op het randje van de boulevard kijken naar de zonsondergang, terwijl de camera langzaam uitzoomt, en wij onze hoofden die in beeld alleen nog schaduwen zijn naar elkaar toebrengen. Dat onze schaduwen elkaar zoenen. Dat we daarna vrijen in een hotelkamer, of appartement, of in een tent, waar we dan ook mogen slapen, en de volgende ochtend in elkaars armen wakker worden?
“Tuurlijk, dat begrijp ik. Dat is logisch,” zeg ik.

Mayra vertelt me over één of ander feest van de faculteit geesteswetenschappen. Dat het daar Zo Ontzettend Gezellig was. Zulke opmerkingen vind ik altijd een soort mythische ondertoon hebben. Het is altijd gezelliger als ík ergens niet bij ben, dan als ik ergens wél bij ben. Volgens mij is de wereld één grote samenzwering. Volgens mij heeft de wereldbevolking besloten de mythe ‘ontzettend gezellig’ op touw te zetten, en bedachten ze als grap dat ze het, als één iemand even naar de WC was, juist aan die persoon níet te vertellen. Ik voelde al die ogen van de wereldbevolking in mijn rug prikken toen ik laatst in Neven naar het toilet liep. Ik was de ongelukkige. En ik merkte het ook, toen ik terugliep. Ik zag iedereen kijken, alsof mijn lul nog uit mijn broek hing, zo’n aanblik. Ik heb ze nu dan allemaal door. Gezelligheid, het kan me gestolen worden. Nooit meer een Ontzettend Gezellig feestje voor mij.

Ik lees wat er op het briefje staat. ‘He, ik moest het eerste uur lesgeven, dus ik ben al op school. Ik zie je zo wel. We moeten trouwens nog wel even praten. Christel.’ We moeten nog wel even praten. Wat een verschrikkelijk sadistische opmerking vind ik dat. Geen vrouw zo makkelijk, of ze moet ‘even praten’. Zelfs kinderachtig, vind ik het.

Een jongen alleen in een meisjeshuis laten (of andersom) is uitermate onverantwoord als je gesteld bent op je privacy. Ik ben nou eenmaal een jongen, Christel is, zo weet ik nu zeker, een meisje. Ik ben alleen in Christels huis. Dus ik voldoe aan mijn plicht en ga op zoek naar aanstootgevend materiaal. Kom maar op. Op naar de geheime liefdes die Christel wenste mee haar graf in te nemen, hetgeen ik nu even jammerlijk kom verstoren. Ik loop naar boven, en doorzoek de kasten. Weinig bijzonders, behalve wat foto’s van toen ze heel klein was, waarvan ik zal moeten zeggen dat ze ‘zo leuk zijn’ als Christel ooit besluit ze te laten zien. Wat een lelijk mormel was ze vroeger zeg. Dat uit zo’n gedrocht zo iets moois heeft voort kunnen vloeien, of zou zij het niet zijn? Op de achterkant staat: Christel, Papa, Mama. Wel dus.

Als ik uitgezocht ben, en weinig anders dan nóg lelijkere foto’s en foto’s met exen heb gevonden zie ik haar telefoon liggen. Kan ook leuk zijn. Na haar inbox te hebben geïnspecteerd vind ik eveneens niets boeiends, behalve dan een sms’je van ene Theo, die vraagt wanneer hij weer naar haar toe kan komen om te zoenen, en, hij sms’te het letterlijk, ‘op allerlei plekjes te voelen’. Rewind. ‘om te zoenen’, ‘plekjes te voelen’. Toch iets interessants gevonden, maar niet helemaal wat ik gehoopt had. Ik besluit genoeg gezocht te hebben, en herinner me opeens de envelop die Jidde me gaf. Ik loop naar beneden, zoek mijn jas, en haal de envelop uit mijn binnenzak.

Mayra kijkt me lief aan, niet bepaald als ‘gewone vriendin’, maar kennelijk wel met die intentie. Na nog een paar minuten in Neven te hebben doorgebracht staan we op en verlaten we het café. Mayra en ik zijn de nutteloosheid zelve, terwijl we tegelijkertijd de intellectualiteit zelve kunnen zijn. Wij kunnen onverstoord praten over cognitieve dissonantie, over wie de confessionele psychotherapeutici waren, en wie dan de religieuze tegenhangers daarvan waren, dat soort dingen. Ons lievelingsonderwerp is het verrotte van de mensen. In de bus een bekende tegenkomen en hopen dat hij je niet ziet omdat je op de vroege ochtend geen zin hebt in een lamlendig burgerkaboutertjesclichégespre k. Hoe het dan met je is, en wat je dan nu ‘doet’, en hoe het daarmee ‘gaat’, dat soort vragen, die dan weer ten koste gaan van het extra uurtje slaap dat je altijd plant voor in de bus. Daar hebben we het ook over, al is dat misschien weer iets minder intellectueel.

We lopen door de stad en ik volg Mayra maar. We zeggen niks. Dat creëert een min of meer euforische sfeer. Zij naast mij, aan mijn zijde. Ik aan haar zijde. Wij tegen de rest, wij tegen de wereld. Kom maar op, gezellige wereldbevolking. We komen aan bij een groot grasveld, waar we langs lopen. Bij een redelijke plas water waar aan één zijde huizen gebouwd staan, en aan de andere kant omgeven wordt door een open grasvlakte, stopt Mayra. Ze wijst naar een enorme boom, en ze trekt me aan mijn hand mee naar de boom. Ze sleurt me zo enorm mee dat ik uiteindelijk struikel en over het gras rol. Ik rol met een brede lach op mijn gezicht. Ik houd haar arm vast, en ze valt. Ze rolt nu lachend mee. We gieren. We rollen gierend over een grasveld ergens in Utrecht. Ik eindig op mijn rug, en zij hangt met haar hoofd boven me. Ik kijk haar aan. ‘Gewoon als vrienden, hè? Ik heb Diederik natuurlijk nog. Sorry’. Ze kijkt in mijn ogen. Het duurde ongetwijfeld niet lang, maar het leek uren te duren, zoals ze boven me hing. Met haar lieve ogen kijkt ze naar me, bijna door me heen, zo zwoel. Ze buigt voorover, ik zie haar op me af komen. Mijn Mayra, lieve verbitterde Mayra. De camera zoomt uit, we zijn enkel nog schaduwen onder een boom. Onze schaduwen zoenen elkaar, ergens aan een miniboulevard in Utrecht.

“Er is één vraag waarop ik nog geen antwoord heb gevonden: ‘Wat willen ze eigenlijk?’” Ik weet het niet.