Aan de optimist het geluk, aan de pessimist het gelijk. Ik geef me in met instabiliteit. Het leven met een liefdesrelatie is mooi, deprimerend, bevredigend en ruzierijk ineen. Het frustrerende aan een relatie is dat het nooit blijft zoals het begon. Dat wist Nietzsche al, net als Plato en Goethe. Alles is in wording, wisten zij. Alles is geworden, en alles wordt. Alles is in beweging. Eén ding zal altijd zo blijven: niets blijft zoals het is. Zo ook nu, hier, met Mayra. Zo ook met relaties. Misschien dat dit alles ietwat pathetisch klinkt, maar ik dacht er echt aan toen ik daar zat, in Hoog Catharijne, met Mayra aan mijn zijde.

Mayra keek me kort aan, en wendde toen haar gezicht ietwat af van het mijne. Ik bleef haar aankijken, en constateerde in haar blik een zekere beduusdheid, bijna een sipheid. Het leek alsof nu pas tot haar doordrong wat ze had gedaan. Dat ze de beloftes van eeuwige liefde aan Diederik niet was nagekomen. Ik weet niet of ze dat daadwerkelijk dacht, maar ik ben pokerspeler, en analyseer mensen tot in den treure. Ik overanalyseer soms zelfs. Ik zie in elk beweginkje en hoor aan elk woordje wat iemand voelt, of denkt. Althans, in de meeste gevallen. Soms zit ik er enigszins naast, geloof ik. Maar dat betreft in die gevallen slechts nuanceverschilletjes. Toen ik laatst in een café een vrouw zag die wel érg veel op de buurvrouw leek, en ik haar iets meer-dan-vriendschappelijke bewegingen zag maken met een man die niet bepaald op de buurman leek, voelde ik mij verplicht de buurman op de hoogte te stellen. Toen bleek dat de buurman wel erg op mijn woord vertrouwde, en hij wekenlang ruzie had gemaakt met zijn vrouw, en het uiteindelijk tóch niet de buurvrouw was die ik die bewuste avond in dat café dacht te hebben gezien, bleek dat zelfs een genie als ik wel eens lichte inschattingsfoutjes kan maken.

Ze stond plotseling op, en ze begon zich in de menigte te mengen. Mayra, tussen al die opgefokte treinpassagiers. Toen ze ongeveer tien meter van me verwijderd was stond ik op. Ik achtervolgde haar, maar ze liep in hoog tempo, en ik had moeite het bij te houden. Ik zag haar voor me lopen, en wilde mensen voorbijsteken maar de massa tegemoetkomers bleek oneindig. Hoe opgefokt men op treinstations ook mag zijn, uitgerekend voor mij liepen twee aandoenlijke dertigers werkelijk waar te drentelen. Ik moest en zou Mayra te pakken krijgen. Over de hoofden van de voorbijgangers keek ik of ik haar nog kon zien. Ja, daar liep ze. De hoogbejaarde dertigers, waarbij enkel het looprek nog ontbrak voordat ze het verzorgingstehuis, wat zeg ik, crematorium in konden, duwde ik op zei maar tijdens dat opzij duwen was ik Mayra even uit het oog verloren. Moedeloos stond ik op de t-splitsing. Eerst keek ik naar links, waar ik tientallen mensen doelgericht zag lopen met een strak gezicht. De rechterzijde leek wel een spiegelbeeld, en wederom geen spoor van Mayra te bekennen.

Ik liep richting de achteruitgang van het station, enigszins bedroefd. Wederom werd ik herinnerd aan die aanhoudende onwetendheid: wát willen vrouwen in godsnaam? Terwijl ik me dat afvroeg, werd ik op mijn schouder geklopt. Toen ik me omdraaide zag ik een dik, brutaal mannetje voor me staan.
“Ik dacht dat jij nog terug zou komen?” vroeg of zei hij. Ik weet eigenlijk niet wat het was. Het mannetje bleef me aankijken.
“Ik zou graag van mijn geld terugwillen. Mister Bigballs!”
Hoewel ik weinig zin had om daadwerkelijk weer met hem mee te gaan en om veel te grote bedragen te pokeren, was de verleiding erg groot. Alle mensen om me heen schreeuwden: “Ja, Christoph, doe het! Maak ze af, verslind ze! Gij genie, doe het, jij kan het. Jij bent de allerbeste!” Ik zag het ze allemaal in slow motion tegen me zeggen. “Joooooaaaahaaaa, dddooooeeeeee hhhheeeetttt!” klonk het, met een zware stem. En ik gaf maar gehoor aan die denkbeeldig aanmoedigende menigte.
“Is goed,” zei ik rustig, zelfverzekerd en een tikkeltje arrogant. Me laten kennen.. Daar doe ik niet aan.

Ik liep mee met het dikke mannetje. Door Hoog Catharijne klonk één of ander oppeppend hiphopnummer. Ik voelde me onoverwinnelijk. Zo voel ik me wel vaker, onoverwinnelijk. Mayra was al uit mijn hoofd verdwenen, maar toen ik dat lied hoorde moest ik weer eventjes aan haar denken. Ik besloot het zo te doen: win ik in de komende pokerstrijd, dan pap ik nog één keer met haar aan. Verlies ik, dan verlies ik Mayra en zal het nooit wat worden. Als een boxer met zo’n stoere, lange jas aan, zo voelde ik me. De capuchon half over mijn gezicht, mensen die langs het pad waarover ik loop opgesteld staan. Mijn pad naar de boxring. Op de achtergrond een rapper die geflankeerd wordt door een achtergrondkoor van sopranen en een stoere beat. De mensen schreeuwen agressief naar me, uiteraard aanmoedigend. Let the battle begin.

Ik zette me aan het tafeltje waar we inmiddels aangekomen waren. Alleen het meisje zat daar, en ik zag geen pokerkoffer. De dikke jongen was eveneens gaan zitten. Ed, waar ik de vorige keer tegen speelde, was nergens te bekennen. Het gaf me een beklemmend gevoel. Wat als het gewoon een laffe poging was om me te lokken en ze me willen beroven? Maar ik moet niet melodramatisch of seminichterig worden, denk ik. De dikke jongen ging zitten, en haalde onder de tafel vandaan een koffer. Hij opende de koffer, en behalve pokerfiches zag ik een zakje wiet, en een soort kokers met oranjegrijs spul erin. Ik wist niet wat het was. Ik hoefde het ook niet te weten, en ik was ook niet van plan het te weten te komen. Dat was dus ook weer geregeld.

Het meisje aan de andere kant van de tafel keek me aan alsof ze al het leed van de wereld op zich droeg. Ze zag er onzeker uit, maar erg mooi. Ze had blond, halflang haar, en blauwe ogen. Nou moet ik toegeven dat ik normaal niet op dat soort types val, maar zij is uitzonderlijk in haar klasse. Ze glimlacht niet, maar ik vermoedde dat haar glimlach heel mooi moest zijn. Ze droeg oorbellen die, als ze draaien, veranderen van goud naar zilver. Weet ik veel welke kleur het was, dat doet er ook verder niet toe. Ze droeg een soort legging tot iets boven haar enkels. Daaroverheen droeg ze een grijs jurkje, zonder mouwen.

De eerste hand was inmiddels gedeeld. Ik tilde één kaart op: Queen of hearts. Ik bedacht me wie dat was, de Queen of hearts. Als ik verlies is het Mayra in elk geval niet. Was het Christel? Nee, dat is eerder de witch of spades. Het meisje aan de overkant van het tafeltje? Misschien. Bestaat ze wel, die hartenkoningin? Ik weet het niet.