De bus naar Overvecht komt aanrijden. Ik stap in. Een kale man met zonnebril op (ik snap niet waarom hij die op heeft. Ik bedoel, ’s avonds een zonnebril op?). Hij kijkt over zijn brilglazen heen en vraagt: ‘Waar mò je n’toe?’, geheel volgens de wetten van het ABN. Ik zeg waar ik naartoe moet, krijg een kaartje waar ik zeker de helft teveel voor betaal omdat ik te lui ben om een strippenkaart te halen, en loop richting een vrije stoel. Even twijfel ik nog. Zal ik naast die Marokkaanse vrouw gaan zitten, of naast die oude, proestende vent van 192 kilo (nee, gewicht doet ’t ‘m, die wordt het niet), ik loop naar de ene stoel, maar ga toch snel naast de Marokkaanse vrouw zitten. Ondertussen vraag ik me af wat Mayra me te vertellen heeft.

Terug op mijn kamer voel ik mijn maag schreeuwen: ‘Eten, eten, alsjeblieft, eten!’. Ik twijfel. Het is een vrij magisch gevoel dat in me opkomt. Ik weet niet zeker of ik het wel goed voel, maar volgens mij roept mijn kookbrein tegen mijn hoofd dat ik moet koken. Niet magnetronnen. Écht koken. Zo van, echte pannen, en zo van dat je ook echt meerdere gaspitten gebruikt, en ingrediënten toevoegt, écht koken dus. Eenmaal besloten dat ik ga koken, zoek ik naar ingrediënten. Mijn boodschappenlade: bullit, knakworst, AH opwarmmaaltijden (dat is een alternatief, dan lijkt het net of ik gekookt heb), koekjes en chocola. Tenzij ik zin heb in lekkere chocoladeknakworstballetjes, waarbij ik eerst chocola en knakworst verwerk tot een egale massa, die vervolgens in een kom doe en een paar lente-koekjes toevoeg, een beetje AH spinazie-poeder erbij flikker, dat vervolgens gedurende 20 minuten in de keukenmachine doe, het eruit laat rollen en naar binnen giet, ga ik vanavond niet koken.

Om half negen gaat mijn telefoon al. “Godverdegodverdegodver, wie belt er nou om half negen ’s ochtends?” mompel ik terwijl ik vanuit mijn bed mijn telefoon probeer te pakken maar er net niet bij kan. Ik kom uit bed, en net op tijd neem ik op.
“He, zullen we om half tien afspreken bij Neven?” Mayra dus.
Prima, denk ik en zeg ik. “Half tien? Ja, prima.”

Ik heb nog een uur om me toonbaar te maken voor de onttroonde godin Mayra. Ik heb nu dat vervelende ochtendgevoel. Een ochtend kan prachtig, lumineus en briljant zijn. De morgenstond heeft goud in de mond, maar niet als het verdomme buiten net twee graden is (gevoelstemperatuur -60), het ook nog eens regent (hoef ik in elk geval niet te douchen) en je nou juist naar het meisje der meisjes der meisjes toe moet, en ze jou iets moet vertellen en je haast hebt omdat je binnen een half uur klaar moet zijn omdat de bus over 31 minuten gaat, je nog een kwartier doet over de reis, en absoluut niet te laat kan komen bij je godinnetje, je troetelprinsesje dat jou keer op keer genadeloos kan afwijzen, terwijl jij haar ondanks alles toch leuk blijft vinden. Verder is de ochtend ontzettend mooi.

Ik red het allemaal net, alleen mis ik de bus. Ik sms en bel niet, daar heb ik geen zin in. Krijg ik alleen maar koude handen van.

“Wow, just wow”, zegt Jidde tegen me nadat ik het podium af kom lopen. Christel komt naar me toe, en ik weet niet waarom, maar midden in het café zoent ze me. Lerares zoent leerling, een vreemde gewaarwording, maar het is niet erg, want mooi is ze tenminste wel. We zoenen, en ik heb sterk het gevoel dat iedereen naar ons kijkt. Alsof mensen een kring vormen, om ons heen. En dat iedereen zo optimaal kan, ja, kan wat eigenlijk? Genieten? Christel prijkt met haar net iets te grote borsten in een te strak jurkje. Misschien houdt ze van al die aandacht van mannen. Zoent ze me om anderen jaloers te maken. De barman kijkt haar aan, zij kijkt terug en knijpt met haar ogen. Ze lacht zo lief mogelijk. Stomme hoer.

Ze sleept me mee naar de uitgang. Ze zwaait naar Jidde, Din-Sae (of Sin-Dae, of Di, nou ja, hem dus), en sleurt me mee. Ik wilde eigenlijk nog even normaal gedag zeggen, maar deed het niet. Jidde stond er wat plompverloren bij. Sneu.

We lopen door de stille stad, en we zeggen weinig. Er klinkt een stilte, maar geen échte stilte. Want ik hoor mijn ademhaling, voel mijn hartslag, hoor mijn voetstappen en hoor Christel denken. Er hangt een broeierige spanning. Ze heeft me gezoend, het is nacht. Zij vroeg mij mee uit. En nu gaan we slapen, of niet slapen? Of eerst niet slapen en dan wel slapen? Ze neemt me mee, laat mijn arm los om haar sleutel te pakken, en loopt naar binnen, of nee, ze waggelt naar binnen.
“Wat wil je drinken?”, vraagt ze vanuit de keuken terwijl ik in de woonkamer van de bovenwoning op haar wacht. Het maakt me geen fuck uit wat ik naar binnen giet; neuken, ik wil neuken. Bijna roep ik het: “Geen drinken, neuken!”. Maar ook al heb ik nog zoveel bier op, ik houd het voor me. “Doe maar cola.” Origineel antwoord. Dat zouden ze eens wat vaker op feestjes moeten zeggen. Die valt in de categorie “Doe maar een biertje”.

Ze komt terug met een cola, en komt naast me zitten. Net iets te dicht bij me. Er klinkt een soort stilte, maar het is een serene, spannende stilte. “Vond je het leuk?”, vraag ik, nogal onbenullig en pietpeuterig.
“Ja, ik heb veel mensen gesproken die ik al een tijdje niet gezien heb, en een jongen gezoend die ik nog niet zovaak gezoend heb. Het was wel leuk, denk ik,” antwoordt Christel.
Het voelt een beetje als de tweede eerste avond. We zijn met z’n tweeën. Niemand stoort ons. Als ik mijn cola op heb (gadverdamme, een cola-buik) en Christel opstaat begint de spanning in mijn buik pas echt toe te nemen. We lopen de trap op, en ik zie nu al door de deur van de ‘logeerkamer’ dat er een matras klaarligt. Een moment van extreme onwetendheid: Christel loopt de kledingkast in, en ze kleedt zich om, althans, ik denk dat ze zich omkleedt. Ik kan haar net niet zien, al probeerde ik wel door de kleine opening in het deurkozijn te spieken. Ze moest net iets verder naar voren staan, nu zag ik alleen af en toe een arm voorbijvliegen. Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik gewoon de gok wagen en in haar bed gaan liggen? Dat is ietwat abrupt. Moet ik me ook omkleden? Of zal ik wachten en kijken wat Christel zegt? Christel komt het hokje uit.

Ik kom om kwart over tien bij Neven binnen, en zie Mayra al zitten. Ze is mooi. Ze zit gelukkig als enige in heel het studentencafé níet met haar mobieltje te prutsen, ook niet aan haar gezicht te frunniken; ze is gewoon Mayra, mooie Mayra. Ik loop naar het tafeltje, en ze ziet me pas als ik zit: “O, hé! Ben je daar eindelijk?” Nee, ik zit nu nog in Somalië, maar ik kom er zo aan. Beetje onbenullige vraag, maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.
“Ja, iets te laat, maar dat ben je wel gewend van me, he?”
Ze lacht.