Studieschuld

...samen op de tweepersoonsbank, ik laptop op schoot, hij joint in de hand, ik scrolled door lobby op zoek naar goede tafels, hij zappend, op zoek naar goede programma's...

2008-12-31T14:11:41Z

Het resultaat van mijn UPC avondje was: 1.0 zak cheese onion, 1.5 joints, 22/30 zakje winegums en 5/6 sixpack Heinies. Ik wilde eigenlijk Twin Peaks kijken, maar belandde bij Desperate Housewives (DHW). Daar is eigenlijk niks mis mee. Op basis van de promo-filmpjes die ik de afgelopen jaren op TV zag, dacht ik dat het echt een vrouwen-serie was, maar het is daadwerkelijk ook leuk voor mannen. Nu wil ik niet beweren dat ik representatief ben voor “de man”, maar ik houd van voetbal, gadgets, vrouwen, poker, lang op de WC zitten en nu ook DHW. Zeer interessante verhaallijnen. A weet iets wat B niet weet, of denkt niet te weten, dus onderneemt A actie, maar B weet ondertussen wel dat A weet dat B weet wat A weet, dus de actie die A onderneemt, is duidelijk niet handig, totdat A ontdekt dat B weet dat A heeft ontdekt dat B weet dat A weet dat B weet wat A weet. Dus past A zijn actie aan (bij platte soap weet A vaak alleen wat B weet, en B ontdekt dit dan). Maar ik moet toch ff een paar aflevering terugkijken, want ik snapte er zelf vrij weinig meer van vannacht. Het mooiste resultaat van vannacht was dat mijn laptop nog in de tas zat en ik geen geld had weggetilt op het Allemaalmaggies netwerk.

Ik had die middag eigenlijk college, maar dat kon ik alleen redden als ik niet zou douchen en ik van het academisch kwartiertje een half uurtje zou maken. Geen optie dus. Toen ik een aflevering DHW startte en ik erachter kwam dat ik deze al had gezien, ging mijn telefoon. Een buitenlands nummer. Dat zal de “huisbazin” zijn. Ook al is ze geen tante van me, maar ze wel de leeftijd heeft van een jonge tante, noem ik haar vanaf nu Tante D. Ze vertelde me dat ze misschien langer weg zouden blijven en wist niet precies hoe lang. Ze hadden wat probleempjes. Prima! En of ik niet meer wilde roken in het appartement, want zij en haar vriend hadden beiden gisteren besloten om te stoppen en wilden in een schoon huis terug komen...Lekker is dat, maar goed, het is hun huis, ik ben te gast en ik zorg er wel voor dat er niets meer te ruiken valt als ze terug komen. Ik meldde dat het internet afgesloten was en dat er inmiddels een brief van de deurwaarder op de mat was gearriveerd. Ze zei dat het goed zou komen, want de dag voor vertrek hadden ze alle rekeningen voldaan. Ik zou snel weer internet hebben. Mooi! Toen ze vroeg hoe het met Sheeba ging, moest ik ff nadenken, maar dat was de kat natuurlijk. Ik had hem al een tijdje niet gezien, maar die zal wel buiten spelen zijn. Ze hebben een kattenluik met zo'n sensor, zodat alleen de juiste kat naar binnen kan. Ik vraag me af hoeveel tijd een ander kat heeft om er achteraan te sneaken. Ik zeg dat het goed met hem gaat, maar wordt gecorrigeerd met de mededeling dat het een “haar” is. Ik zeg dat het goed met haar gaat. Na het gesprek heb ik meteen het lege etensbakje extra gevuld.

Ik speel nu af en toe wat poker bij een vriend van me, Ernst (niet zijn echte naam, maar wil gewoon niemand in kwaad daglicht stellen, dus zoals vaak in artikelen over slachtoffers van loverboys staat: alle namen zijn gefingeerd). Hij woont in dezelfde buurt als waar ik logeer, in een studentenhuis, waar niet alleen studenten wonen. Ze wonen met zijn vijven. Best luxe, met een gezamenlijke woonkamer. Ze hebben de begane grond en het souterrain. Ernst woont in de kleinste kamer in de kelder, omdat hij er als laatste bij was gekomen. Onze avondjes zien er als volgt uit: samen op de tweepersoonsbank, ik laptop op schoot, hij joint in de hand, ik scrolled door lobby op zoek naar goede tafels, hij zappend, op zoek naar goede programma's. Beiden kansloos. Beide zoekacties tevens ook. Zeker na enen, als ik overblijf met regulars en hij met de meisjes van plezier op bijna alle netten. Inmiddels zijn we allebei gelukkig aardig verdoofd om deze situaties niet heel bewust mee te maken. Het fijne is wel, dat ik eigenlijk altijd wel win, alleen had ik meer kunnen winnen. Low stakes poker is zo lastig niet natuurlijk: blowen gaat prima, alleen alcohol blijft lastig.

Ik heb laatst ook voor het eerst een voetbalwedstrijd gezien, met commentaar, maar niet van een professionele commentator. “Kankerscheids! Je moeder is een hoer!”, “Ga maar weer liggen, dat doet je moeder ook regelmatig, vuile Pragaanaar!”, “Gelukkig zijn die kakkerlakken dit seizoen nog slechter dan ons!” Op de tribune voetbal kijken heeft zo zijn voordelen: dan heb je weliswaar eenzijdig commentaar, maar wel van verschillende hoeken.

Ernst had kaartjes voor Ajax. Omdat ik altijd voetbal kijk met bier, tikten we in de metro wat ingeblikte bruine boterhammen weg. Halfjes welteverstaan. Een flink aantal andere jongemannen waren ook gezond bezig, en hadden complete broden meegenomen, tassen vol. En ik heb nu gezien, dat sos gebruiken/skieen/een witte kerst halen/ de taxi bellen/nosecandy snoepen, in de metro helemaal geen probleem is. Ik zal in het vervolg niet meer klagen, wanneer de omstandigheden op het toilet in de nachtkroeg niet ideaal zijn. Soms moet je gewoon even zien, dat anderen het slechter hebben dan jij en toch hun ding doen. Dat leeft een stuk makkelijker.

Mijn eerste ervaring in een voetbalstadion was een beetje vergelijkbaar met voor het eerst een klein live toernooi spelen. Daar stonden ook al mijn zintuigen open, om door nieuwe indrukken geprikkeld te gaan worden. En ook daar was ik meer toeschouwer dan speler. En er klonk applaus wanneer er iemand geelimineerd was en ik werd hiermee al vrij snel onder bedolven. Suarez had eigenlijk ook vroegtijdig de rail moeten gaan opzoeken, vanwege zijn handelsmerk, van Duitse makelarij, maar in plaats daarvan werd hij getrakteerd op een strafschop. Het neigde een beetje naar op de river een 2 outer om de oren krijgen voor Praag. In Nederland walgen we van schwalbes, ook Ajaxieden, maar als het in de laatste minuut gebeurt in eigen voordeel, wordt men toch altijd wat milder. Geen schande op zich, maar in sommige landen finale is een schwalbe gewoon onderdeel van de cultuur en het spel, en niet alleen bij onze Oosterburen. Het gaat daar om winnen en bijna alles is geoorloofd. Wij willen wel winnen, maar dan eerlijk. Maar als Robben “valt” in de blessuretijd van de finale van het WK 2010 en de hierdoor verdiende penalty wordt benut om onszelf voor vier jaar wereldkampioen te mogen noemen, dan hebben we het over de “val” van God vrees ik.

Ernst is een Ajaxied, en ik niet. Dat verschil uit zich op allerlei manieren. Ik zwaai minder hard met het vlaggetje voorafgaand aan de wedstrijd wanneer er een Ajax lied speelt. Ik juig minder hard wanneer Ajax op een nul komt. Ik baal minder hard wanneer het al snel een een wordt en daarna de achterstand zich voltrekt. Ik juich als enige in het stadion niet als in de rust op het scherm wordt geprojecteerd dat Feyenoord achter staat. Ik vind dat het een duidelijke schwalbe was. Al met al zou het helpen wanneer je voor Ajax bent en als het ook nog ergens om zou gaan. Deze wedstrijd had geen enkele waarde, ook niet voor het amusement. Ik ben echt een “samenvatting kijker” en zeg tegen Ernst dat ik nooit meer een complete wedstrijd live hoef te zien. Zonde van de tijd. Maar Ernst zegt me dat het echt een hele slechte wedstrijd was, en dat vanaf nu elke schop tegen een bal beter zal zijn dan op deze avond en dat er voor mij een grote toekomst ligt, in het railen van voetballers. Ernst en ik eindigden die avond op de bank regulars en de meisjes van plezier. Toch nog een leuke avond gehad dus.

...Toen ik hem overeind hielp, kon ik met zekerheid zeggen dat het in ieder geval een dakloze was, gezien zijn lichaamsgeur niet menselijk was...

2008-12-20T04:17:29Z

Sinterklaas vieren met je familie in de provincie is fantastisch. Gezellig eten, kadootjes krijgen, gedichten voordragen en als iedereen slaapt, tot diep in de nacht pokeren. Om daarna 's ochtends je oude bed in te duiken om nog drie uurtjes slaap te pakken, voordat je weer aan de koffie zit met de broer van de man die vroeger heel erg op De Sint leek. Mijn familie zag niet dat ik me geradbraakt voelde, omdat de laatste twee jaren dat ik thuis woonde, ik er elke zondag veel erger bij zat of lag. Hun beeld van hoe ik er normaal op een zondagochtend uit zou moeten en kunnen zien, is heel erg ver verwijderd van dat van een koorknaap in de kerk. Vandaar dat ze me er die ochtend opvallend fris bij vonden zitten.
Op de vraag van mijn moeder hoe het met de studie gaat, loog ik dat ik het erg druk mee had. De eerste paar weken, toen ik nog heen en weer reisde elke dag ging ik meestal wel, want waarom zou je anders een uur lang naast een wildvreemde zitten zonder een woord te wisselen en er nog voor betalen ook? Maar toen ik steeds meer bij mensen logeerde, ging ik minder naar college. En nu ik even een eigen ruimte voor drie weken heb, ga ik helemaal niet meer. Wat moet er van mij komen als ik een kamer heb...?
Mijn ouders houden veel van spelletjes. Triviant, rummikuppen, monopoly en dat soort zaken. Van dammen en schaken zijn zij niet zo, want dat kan je maar met zijn tweeen doen, en dat is niet gezellig. Monopoly spelen ze trouwens niet meer als ik erbij ben, want dat begint meestal gezellig, maar eindigt met ruzie. Vaak omdat ik iedereen gewoon laat betalen als ze belanden op mijn Kalverstraat en ik wel genade ken, maar dat niet wil toepassen in het spel, want anders is het moeilijk winnen. Ik ben genadeloos binnen de regels en speel om te winnen. Vaak stoppen we voortijdig, met of zonder ruzie. “Jij hebt ook altijd geluk met dit spel.”, is me vaak naar het hoofd geworpen. Geluk?!!! Mijn vader denkt schijnt te denken dat ik altijd zijn straten omzeil, omdat de dobbelstenen mij goed zijn gezind, en dat hij altijd pech heeft. Ik denk dat hij gewoon structureel verkeerde beslissingen maakt, op plaatsen waar hij is beland door geluk of ongeluk. Ik stelde laatste voor om een keer een spelletje poker te spelen met de familie, maar dat wilde mijn vader niet:”Dat is een geluksspel dus dat speel ik niet en bovendien is het gokken!”. Voorlopig hoef ik mijn familie dus even niet in te lichten over mijn plannen om ooit de WSOP te spelen. Men is er nog niet klaar voor.
Ik was blij toen ik weer op weg naar Amsterdam was. Ik las in de trein van Amstel naar CS nog even mijn Sinterklaasgedicht. De onderwerpen waren VWO diploma, mijn ex-vriendinnetje, studie in Amsterdam en mijn werk als heftruckchauffeur. Het was geschreven door mijn tante en het was weer duidelijk dat ze totaal niet wist waar haar neefje zich eigenlijk mee bezig hield en wat hem boeide. Dat is overigens niet gek, maar toch grappig om te zien wat voor een beeld andere mensen hebben van je. Mijn moeder vond het een goed gedicht.
In de fietsflat vond ik mijn geheelde fiets. Hij is oud en heeft geen versnellingen of handremmen. Hij fietste slechts, en dat is het belangrijkst. Alle randverschijnselen worden er toch afgejat. Schande! Van een medestudent hoorde ik dat je voor 15 euro fietsen kon kopen vlak bij de faculteit. Ik moest gewoon op de brug staan en wachten tot er junks voorbij kwamen fietsen die dan zouden roepen: “Fiets kopen?” Ik als brave burger dacht dat het een grap was, maar het schijnt hier heel gewoon te zijn. Ik ben vorige week op fietsenjacht gegaan en ben gaan postten op de brug. Nadat er eerst een paar fietsers hadden gepasseerd, kwam er een slonzig uitziend persoon voorbij fietsen, die iets sliste. Maar wat hij probeerde te zeggen, wist ik niet. Ik had even oogcontact, maar was dit nu een fietsjunk? Ik kon hem moeilijk achterna rennen en vragen of hij verslaafd was aan heroine en of ik hem bij zijn verslaving mocht helpen. Wel heel spannend moet ik zeggen. Gelukkig reed de man tegen een paaltje aan, en ik, goede burger als ik ben, snelde toe, om hem te helpen. Toen ik hem overeind hielp, kon ik met zekerheid zeggen dat het in ieder geval een dakloze was, gezien zijn lichaamsgeur niet menselijk was. En dan was de kans, dat hij een junk was ook weer iets groter, dus zou ik het wel aan moeten durven om te vragen of ik zijn fiets mocht kopen. Maar de man zette er zelf al wat vaart achter, door te schelden op zijn fiets:”Kanka kanka fiets, kut klote kanka fiets! Ik haat fietsen! Godverdekanka!...Fiets kopen? 25 euries.” Ik piste bijna in mijn broek van de lach en toch ook de spanning. Maar het ijs was gebroken. We waren in onderhandeling. Dus ik hield me statig en ook al vond ik het nog zo zielig voor de man, ik moest wel zakelijk blijven natuurlijk, dus zei ik dat ik maar vijftien euro bij had en dat was niet gelogen. Hij zei dat het een hele goede fiets was en dat hij uit Hoofddorp kwam (de fiets). Opeens werd hij onrustig en moest ik even meelopen, want hij zag politie, zei hij. We liepen, voor buitenstaanders, als twee kennissen die elkaar toevallig waren tegengekomen langs de gracht richting Spui. Ondertussen zei ik dat ik helemaal niet op zoek was naar een fiets, maar dat ik hem wel voor tien euro mee wilde nemen. Hij moest lachen en zei dat hij fiets-studenten al van mijlenver herkende, dus dat ik bij hem niet moest aankomen met lulkoek. Maar omdat ik hem had geholpen, kreeg ik het hangslot erbij, als ik vijftien euro neertelde. Een junk die fietsen verkoopt, met slot? WTF. Deze man had vaker met deze betonschaar gehakt, en ik was maar wat blij een fiets te kunnen bemachtigen, dus ik gaf hem vijftien euro, en hij mij de fiets en de sleutel. Op de vraag wat hij met het geld ging doen zei hij niets, want hij was al gevlogen. Ik hou van de stad en ga er nooit meer weg.
Met mijn chocoladeletters in de tas stopte ik nog even bij de shop om een beetje hasj te halen. Nu moest ik nog alleen wat chips en bier halen bij de avondwinkel en ik was er klaar voor: een avondje UPC kijken. Op mijn logeeradres hebben ze die box met meer dan 100 zenders en on demand dingen met ook uitzending gemist er op. Ik hoefde niet per se iets te zien, maar het idee dat er altijd wat op TV is en als er dan niets is, dat er dan uitzending gemist is, stemde mij vrolijk. Ik was ook van plan om wat spul op te schrijven, maar daar kwam niet echt veel van, behalve dit. Te veel onzin te doen, en te weinig zin om het allemaal op te schrijven. Volgende keer beter en meer.

"...wordt je katerend wakker, zittend op de ouderlijke WC met je laptop op de wasmachine..."

2008-12-05T18:00:46Z

“U heeft beperkte of geen verbindingsmogelijkheden....”. Eigen schuld. Domme gok. Min EV, nooit meer doen. 6 SAG's door de prullenbak. Regel 165: Als je internet wegvalt, ga dan niet zomaar pokeren op internet van de buurman. “Waarom kan je niet ff een avond zonder poker?”, vraag ik me af. Ik logeer in het grootste dorp van de wereld , het Venetie van Holland, de stad waar koffie niet het meest bestelde product is in shops en waar de levende paspoppen (v) niet dienen om de lingerie aan te prijzen, maar andersom. En deze jongen kan het niet laten om toch wat spelletjes op te starten.
Ik logeer op het moment 3 weken bij een zus van een vriend, van een neef van de aangetrouwde stiefzoon van de oom van mijn moeder (lees: vage kennis, met solide familiere band). Zij en haar vriend zijn in het buitenland en ik mag op hun huisje passen, omdat ik in deze stad dit jaar een studie ben begonnen, en ik nog geen kamer heb. De afgelopen maanden reisde ik met de trein heen en weer tussen stad en dorp, maar meestal was het “heen” op maandag, en “weer” als ik niet ergens kon logeren of als het geld op was, om in het dorp te drinken met ex-klasgenoten, geld te bietsen bij de ouderlijke macht, vitamines in de vorm van groenten te hamsteren in mijn twaalfvingerige darm om de rest van de week door te komen. Er is nu dus weinig veranderd, alleen heb ik nu de zekerheid van onderdak.
Als ik het me goed herinner, zijn veiligheid, voedsel en onderdak primaire levensbehoeften. En internet dan? Ik pleit voor uitbreiding van de lijst. Wat heb je nou aan onderdak, zonder internet? Net 1 dag nadat de bewoners van dit pand waren vertrokken, stopte het internet er mee. Ik meteen bellen naar KPN, maar die willen natuurlijk niks zeggen, want dan kan elke clochard wel zeggen dat ze passen op het huis van een familie gerelateerde kennis. Maar deze junk wil toch wel dat het gefixed wordt en zijn shotje hebben. Na een verhaal dat op waarheid was gebaseerd, maar met fictieve stukjes erin, waar zelfs Rita Verdonk een traantje bij zou moeten wegpinken, gaf de mevrouw mij de informatie, waar ik niet op zat te wachten: er stonden nog rekeningen open vanaf juni 2008 en de case was naar de deurwaarder. Betalen kon niet meer aan KPN, ik moest wachten op een brief van de deurwaarder. Geen internet dus voorlopig.
Dit was ook de reden dat ik vanavond toch even het netwerk van de buurman leende (met de naam ”Allemaalmaggies”, lol). Helaas voor mij viel deze te vaak weg, zodat mijn geld dit keer niet door slecht poker, maar door domme actie in het echte leven, in handen is gekomen van een stakker met wel een goede verbinding. Wat nu te doen? Ik zou dus aan mijn studie kunnen werken, maar aangezien ik al zo ver achter loop, heb ik daar echt geen zin in. Alcohol heb ik nog genoeg in mijn bloed en heb geen zin om mijn studie genoten half nuchter op te zoeken. Dus heb ik besloten om te gaan schrijven. Eigenlijk met reden om mezelf een spiegel voor te houden en er dan goed in te kijken, aangezien ik mezelf vaak in situaties vind, die niet handig zijn: dit geld voor poker, het leven en soms een combi hiervan (dat zijn meestal de leukste: wordt je katerend wakker, zittend op de ouderlijke WC met je laptop op de wasmachine. Het positieve nieuws: ouders zijn weekendje weg. Het negatieve: het viercijferige saldo van je poker, is 3 cijferig geworden, waarvan er nu twee achter de komma staan...). Even geen poker in deze ruimte, geeft me rust. Ik vraag me af of ik blijf schrijven, als ik weer normaal internet heb, maar dat zien we dan wel weer.