...samen op de tweepersoonsbank, ik laptop op schoot, hij joint in de hand, ik scrolled door lobby op zoek naar goede tafels, hij zappend, op zoek naar goede programma's...

Het resultaat van mijn UPC avondje was: 1.0 zak cheese onion, 1.5 joints, 22/30 zakje winegums en 5/6 sixpack Heinies. Ik wilde eigenlijk Twin Peaks kijken, maar belandde bij Desperate Housewives (DHW). Daar is eigenlijk niks mis mee. Op basis van de promo-filmpjes die ik de afgelopen jaren op TV zag, dacht ik dat het echt een vrouwen-serie was, maar het is daadwerkelijk ook leuk voor mannen. Nu wil ik niet beweren dat ik representatief ben voor “de man”, maar ik houd van voetbal, gadgets, vrouwen, poker, lang op de WC zitten en nu ook DHW. Zeer interessante verhaallijnen. A weet iets wat B niet weet, of denkt niet te weten, dus onderneemt A actie, maar B weet ondertussen wel dat A weet dat B weet wat A weet, dus de actie die A onderneemt, is duidelijk niet handig, totdat A ontdekt dat B weet dat A heeft ontdekt dat B weet dat A weet dat B weet wat A weet. Dus past A zijn actie aan (bij platte soap weet A vaak alleen wat B weet, en B ontdekt dit dan). Maar ik moet toch ff een paar aflevering terugkijken, want ik snapte er zelf vrij weinig meer van vannacht. Het mooiste resultaat van vannacht was dat mijn laptop nog in de tas zat en ik geen geld had weggetilt op het Allemaalmaggies netwerk.

Ik had die middag eigenlijk college, maar dat kon ik alleen redden als ik niet zou douchen en ik van het academisch kwartiertje een half uurtje zou maken. Geen optie dus. Toen ik een aflevering DHW startte en ik erachter kwam dat ik deze al had gezien, ging mijn telefoon. Een buitenlands nummer. Dat zal de “huisbazin” zijn. Ook al is ze geen tante van me, maar ze wel de leeftijd heeft van een jonge tante, noem ik haar vanaf nu Tante D. Ze vertelde me dat ze misschien langer weg zouden blijven en wist niet precies hoe lang. Ze hadden wat probleempjes. Prima! En of ik niet meer wilde roken in het appartement, want zij en haar vriend hadden beiden gisteren besloten om te stoppen en wilden in een schoon huis terug komen...Lekker is dat, maar goed, het is hun huis, ik ben te gast en ik zorg er wel voor dat er niets meer te ruiken valt als ze terug komen. Ik meldde dat het internet afgesloten was en dat er inmiddels een brief van de deurwaarder op de mat was gearriveerd. Ze zei dat het goed zou komen, want de dag voor vertrek hadden ze alle rekeningen voldaan. Ik zou snel weer internet hebben. Mooi! Toen ze vroeg hoe het met Sheeba ging, moest ik ff nadenken, maar dat was de kat natuurlijk. Ik had hem al een tijdje niet gezien, maar die zal wel buiten spelen zijn. Ze hebben een kattenluik met zo'n sensor, zodat alleen de juiste kat naar binnen kan. Ik vraag me af hoeveel tijd een ander kat heeft om er achteraan te sneaken. Ik zeg dat het goed met hem gaat, maar wordt gecorrigeerd met de mededeling dat het een “haar” is. Ik zeg dat het goed met haar gaat. Na het gesprek heb ik meteen het lege etensbakje extra gevuld.

Ik speel nu af en toe wat poker bij een vriend van me, Ernst (niet zijn echte naam, maar wil gewoon niemand in kwaad daglicht stellen, dus zoals vaak in artikelen over slachtoffers van loverboys staat: alle namen zijn gefingeerd). Hij woont in dezelfde buurt als waar ik logeer, in een studentenhuis, waar niet alleen studenten wonen. Ze wonen met zijn vijven. Best luxe, met een gezamenlijke woonkamer. Ze hebben de begane grond en het souterrain. Ernst woont in de kleinste kamer in de kelder, omdat hij er als laatste bij was gekomen. Onze avondjes zien er als volgt uit: samen op de tweepersoonsbank, ik laptop op schoot, hij joint in de hand, ik scrolled door lobby op zoek naar goede tafels, hij zappend, op zoek naar goede programma's. Beiden kansloos. Beide zoekacties tevens ook. Zeker na enen, als ik overblijf met regulars en hij met de meisjes van plezier op bijna alle netten. Inmiddels zijn we allebei gelukkig aardig verdoofd om deze situaties niet heel bewust mee te maken. Het fijne is wel, dat ik eigenlijk altijd wel win, alleen had ik meer kunnen winnen. Low stakes poker is zo lastig niet natuurlijk: blowen gaat prima, alleen alcohol blijft lastig.

Ik heb laatst ook voor het eerst een voetbalwedstrijd gezien, met commentaar, maar niet van een professionele commentator. “Kankerscheids! Je moeder is een hoer!”, “Ga maar weer liggen, dat doet je moeder ook regelmatig, vuile Pragaanaar!”, “Gelukkig zijn die kakkerlakken dit seizoen nog slechter dan ons!” Op de tribune voetbal kijken heeft zo zijn voordelen: dan heb je weliswaar eenzijdig commentaar, maar wel van verschillende hoeken.

Ernst had kaartjes voor Ajax. Omdat ik altijd voetbal kijk met bier, tikten we in de metro wat ingeblikte bruine boterhammen weg. Halfjes welteverstaan. Een flink aantal andere jongemannen waren ook gezond bezig, en hadden complete broden meegenomen, tassen vol. En ik heb nu gezien, dat sos gebruiken/skieen/een witte kerst halen/ de taxi bellen/nosecandy snoepen, in de metro helemaal geen probleem is. Ik zal in het vervolg niet meer klagen, wanneer de omstandigheden op het toilet in de nachtkroeg niet ideaal zijn. Soms moet je gewoon even zien, dat anderen het slechter hebben dan jij en toch hun ding doen. Dat leeft een stuk makkelijker.

Mijn eerste ervaring in een voetbalstadion was een beetje vergelijkbaar met voor het eerst een klein live toernooi spelen. Daar stonden ook al mijn zintuigen open, om door nieuwe indrukken geprikkeld te gaan worden. En ook daar was ik meer toeschouwer dan speler. En er klonk applaus wanneer er iemand geelimineerd was en ik werd hiermee al vrij snel onder bedolven. Suarez had eigenlijk ook vroegtijdig de rail moeten gaan opzoeken, vanwege zijn handelsmerk, van Duitse makelarij, maar in plaats daarvan werd hij getrakteerd op een strafschop. Het neigde een beetje naar op de river een 2 outer om de oren krijgen voor Praag. In Nederland walgen we van schwalbes, ook Ajaxieden, maar als het in de laatste minuut gebeurt in eigen voordeel, wordt men toch altijd wat milder. Geen schande op zich, maar in sommige landen finale is een schwalbe gewoon onderdeel van de cultuur en het spel, en niet alleen bij onze Oosterburen. Het gaat daar om winnen en bijna alles is geoorloofd. Wij willen wel winnen, maar dan eerlijk. Maar als Robben “valt” in de blessuretijd van de finale van het WK 2010 en de hierdoor verdiende penalty wordt benut om onszelf voor vier jaar wereldkampioen te mogen noemen, dan hebben we het over de “val” van God vrees ik.

Ernst is een Ajaxied, en ik niet. Dat verschil uit zich op allerlei manieren. Ik zwaai minder hard met het vlaggetje voorafgaand aan de wedstrijd wanneer er een Ajax lied speelt. Ik juig minder hard wanneer Ajax op een nul komt. Ik baal minder hard wanneer het al snel een een wordt en daarna de achterstand zich voltrekt. Ik juich als enige in het stadion niet als in de rust op het scherm wordt geprojecteerd dat Feyenoord achter staat. Ik vind dat het een duidelijke schwalbe was. Al met al zou het helpen wanneer je voor Ajax bent en als het ook nog ergens om zou gaan. Deze wedstrijd had geen enkele waarde, ook niet voor het amusement. Ik ben echt een “samenvatting kijker” en zeg tegen Ernst dat ik nooit meer een complete wedstrijd live hoef te zien. Zonde van de tijd. Maar Ernst zegt me dat het echt een hele slechte wedstrijd was, en dat vanaf nu elke schop tegen een bal beter zal zijn dan op deze avond en dat er voor mij een grote toekomst ligt, in het railen van voetballers. Ernst en ik eindigden die avond op de bank regulars en de meisjes van plezier. Toch nog een leuke avond gehad dus.