...Toen ik hem overeind hielp, kon ik met zekerheid zeggen dat het in ieder geval een dakloze was, gezien zijn lichaamsgeur niet menselijk was...

Sinterklaas vieren met je familie in de provincie is fantastisch. Gezellig eten, kadootjes krijgen, gedichten voordragen en als iedereen slaapt, tot diep in de nacht pokeren. Om daarna 's ochtends je oude bed in te duiken om nog drie uurtjes slaap te pakken, voordat je weer aan de koffie zit met de broer van de man die vroeger heel erg op De Sint leek. Mijn familie zag niet dat ik me geradbraakt voelde, omdat de laatste twee jaren dat ik thuis woonde, ik er elke zondag veel erger bij zat of lag. Hun beeld van hoe ik er normaal op een zondagochtend uit zou moeten en kunnen zien, is heel erg ver verwijderd van dat van een koorknaap in de kerk. Vandaar dat ze me er die ochtend opvallend fris bij vonden zitten.
Op de vraag van mijn moeder hoe het met de studie gaat, loog ik dat ik het erg druk mee had. De eerste paar weken, toen ik nog heen en weer reisde elke dag ging ik meestal wel, want waarom zou je anders een uur lang naast een wildvreemde zitten zonder een woord te wisselen en er nog voor betalen ook? Maar toen ik steeds meer bij mensen logeerde, ging ik minder naar college. En nu ik even een eigen ruimte voor drie weken heb, ga ik helemaal niet meer. Wat moet er van mij komen als ik een kamer heb...?
Mijn ouders houden veel van spelletjes. Triviant, rummikuppen, monopoly en dat soort zaken. Van dammen en schaken zijn zij niet zo, want dat kan je maar met zijn tweeen doen, en dat is niet gezellig. Monopoly spelen ze trouwens niet meer als ik erbij ben, want dat begint meestal gezellig, maar eindigt met ruzie. Vaak omdat ik iedereen gewoon laat betalen als ze belanden op mijn Kalverstraat en ik wel genade ken, maar dat niet wil toepassen in het spel, want anders is het moeilijk winnen. Ik ben genadeloos binnen de regels en speel om te winnen. Vaak stoppen we voortijdig, met of zonder ruzie. “Jij hebt ook altijd geluk met dit spel.”, is me vaak naar het hoofd geworpen. Geluk?!!! Mijn vader denkt schijnt te denken dat ik altijd zijn straten omzeil, omdat de dobbelstenen mij goed zijn gezind, en dat hij altijd pech heeft. Ik denk dat hij gewoon structureel verkeerde beslissingen maakt, op plaatsen waar hij is beland door geluk of ongeluk. Ik stelde laatste voor om een keer een spelletje poker te spelen met de familie, maar dat wilde mijn vader niet:”Dat is een geluksspel dus dat speel ik niet en bovendien is het gokken!”. Voorlopig hoef ik mijn familie dus even niet in te lichten over mijn plannen om ooit de WSOP te spelen. Men is er nog niet klaar voor.
Ik was blij toen ik weer op weg naar Amsterdam was. Ik las in de trein van Amstel naar CS nog even mijn Sinterklaasgedicht. De onderwerpen waren VWO diploma, mijn ex-vriendinnetje, studie in Amsterdam en mijn werk als heftruckchauffeur. Het was geschreven door mijn tante en het was weer duidelijk dat ze totaal niet wist waar haar neefje zich eigenlijk mee bezig hield en wat hem boeide. Dat is overigens niet gek, maar toch grappig om te zien wat voor een beeld andere mensen hebben van je. Mijn moeder vond het een goed gedicht.
In de fietsflat vond ik mijn geheelde fiets. Hij is oud en heeft geen versnellingen of handremmen. Hij fietste slechts, en dat is het belangrijkst. Alle randverschijnselen worden er toch afgejat. Schande! Van een medestudent hoorde ik dat je voor 15 euro fietsen kon kopen vlak bij de faculteit. Ik moest gewoon op de brug staan en wachten tot er junks voorbij kwamen fietsen die dan zouden roepen: “Fiets kopen?” Ik als brave burger dacht dat het een grap was, maar het schijnt hier heel gewoon te zijn. Ik ben vorige week op fietsenjacht gegaan en ben gaan postten op de brug. Nadat er eerst een paar fietsers hadden gepasseerd, kwam er een slonzig uitziend persoon voorbij fietsen, die iets sliste. Maar wat hij probeerde te zeggen, wist ik niet. Ik had even oogcontact, maar was dit nu een fietsjunk? Ik kon hem moeilijk achterna rennen en vragen of hij verslaafd was aan heroine en of ik hem bij zijn verslaving mocht helpen. Wel heel spannend moet ik zeggen. Gelukkig reed de man tegen een paaltje aan, en ik, goede burger als ik ben, snelde toe, om hem te helpen. Toen ik hem overeind hielp, kon ik met zekerheid zeggen dat het in ieder geval een dakloze was, gezien zijn lichaamsgeur niet menselijk was. En dan was de kans, dat hij een junk was ook weer iets groter, dus zou ik het wel aan moeten durven om te vragen of ik zijn fiets mocht kopen. Maar de man zette er zelf al wat vaart achter, door te schelden op zijn fiets:”Kanka kanka fiets, kut klote kanka fiets! Ik haat fietsen! Godverdekanka!...Fiets kopen? 25 euries.” Ik piste bijna in mijn broek van de lach en toch ook de spanning. Maar het ijs was gebroken. We waren in onderhandeling. Dus ik hield me statig en ook al vond ik het nog zo zielig voor de man, ik moest wel zakelijk blijven natuurlijk, dus zei ik dat ik maar vijftien euro bij had en dat was niet gelogen. Hij zei dat het een hele goede fiets was en dat hij uit Hoofddorp kwam (de fiets). Opeens werd hij onrustig en moest ik even meelopen, want hij zag politie, zei hij. We liepen, voor buitenstaanders, als twee kennissen die elkaar toevallig waren tegengekomen langs de gracht richting Spui. Ondertussen zei ik dat ik helemaal niet op zoek was naar een fiets, maar dat ik hem wel voor tien euro mee wilde nemen. Hij moest lachen en zei dat hij fiets-studenten al van mijlenver herkende, dus dat ik bij hem niet moest aankomen met lulkoek. Maar omdat ik hem had geholpen, kreeg ik het hangslot erbij, als ik vijftien euro neertelde. Een junk die fietsen verkoopt, met slot? WTF. Deze man had vaker met deze betonschaar gehakt, en ik was maar wat blij een fiets te kunnen bemachtigen, dus ik gaf hem vijftien euro, en hij mij de fiets en de sleutel. Op de vraag wat hij met het geld ging doen zei hij niets, want hij was al gevlogen. Ik hou van de stad en ga er nooit meer weg.
Met mijn chocoladeletters in de tas stopte ik nog even bij de shop om een beetje hasj te halen. Nu moest ik nog alleen wat chips en bier halen bij de avondwinkel en ik was er klaar voor: een avondje UPC kijken. Op mijn logeeradres hebben ze die box met meer dan 100 zenders en on demand dingen met ook uitzending gemist er op. Ik hoefde niet per se iets te zien, maar het idee dat er altijd wat op TV is en als er dan niets is, dat er dan uitzending gemist is, stemde mij vrolijk. Ik was ook van plan om wat spul op te schrijven, maar daar kwam niet echt veel van, behalve dit. Te veel onzin te doen, en te weinig zin om het allemaal op te schrijven. Volgende keer beter en meer.