Posts - June 2008
- Sorted by
- Date
- Most popular
- Most commented
-
What happens in Vegas… (part deux)
June 26, 2008Blijft daar natuurlijk niet want kan je gewoon lezen op mijn blog. Een tijd geen update geweest want ik ben behoorlijk druk geweest. De werkdagen zijn niet specifiek langer geworden maar daarna hebben we genoeg gedaan.
Omdat alle dagen op elkaar lijken heb ik geen idee meer wanneer wat is gebeurt en daarom losse flarden van dingen die ik heb mee gemaakt. Ik had veel bij Jorryt van Hoof (goede pokerspeler, speelt hoge limieten en is een held voor de mensen die hem niet kennen) aan tafel gestaan en regelmatig met hem gepraat. Ik had aangegeven graag meer te doen in Vegas en hij zou me uitnodigen als ze wat leuks gingen doen. Super vet natuurlijk en al snel belde hij of ik zin had om mee te gaan naar de Spearmint Rhino. Spearmint Rhino is een zogenaamde ‘gentlemens club’ hier vlakbij de strip. Ik vroeg de andere boys of ze ook zin hadden maar alleen Steve was wel in voor een avontuur. Ik moest tot later werken en pakte dus zelf een taxi naar deze herenclub toe.
Als ik naar binnen wil moet ik mijn paspoort laten zien en wordt ik gefouilleerd. Als ik binnenkom valt mijn mond open van verbazing want in deze herenclub lopen verdacht veel vrouwen. Deze vrouwen hadden op hun beurt weer verdacht weinig kleren aan en ik begon het al direct naar mijn zin te hebben. Alle gekheid op een stokje: de Spearmint Rhino is een stripclub en dat was geen verrassing voor me. Ik loop naar achter en kom ondertussen het ene mooie meisje na het andere mooie meisje tegen en kan mijn lach bijna niet inhouden. Wat een gekkigheid – te mooi allemaal. Alle meisjes zijn geïnteresseerd in me (lees: mijn dollars maar who cares?) en ik voel me de koning te rijk. Een hele groep Nederlanders is aanwezig en Jorryt en zijn vriendin Milly hebben tafels geregeld. Het was Milly haar verjaardag dus zij hadden alles onder controle. Als je met een groep naar die tent toe gaat moet je tafels nemen en flessen drank kopen. Indicatie wat dat kost: 375 dollar per fles drank en daar hadden wij er aardig wat van staan. Het was de beste avond van mijn leven met overal mooie dames, wodka, bacardi, whisky en alle gekheid die daarmee gepaard gaat. Jorryt biedt mij een lapdance aan en ik mag de dame uitzoeken. Ze zijn allemaal even mooi maar beslissingen nemen is mijn sterke punt dus de eerste mooie dame nodig ik uit.
Ze danst op mijn schoot (niet een wals zal ik maar zeggen) en na het nummer vraagt ze of ik mee naar achter ga. Ik had al instructies gehad hoe alles werkte daar dus ik was al naar achter voordat ze het door had. Een lapdance kost 20 dollar en duurt 1 nummer van de dj lang. Als je naar achter gaat kost dat 100 dollar, ben je even zoet en mag je overal aanzitten. Je hoeft geen universitaire studie gevolgd te hebben om te begrijpen dat dat wel in mijn straatje lag natuurlijk. Achter wordt het helemaal gekkenhuis en wordt mijn goede avond nog beter.
Eenmaal weer terug is de glimlach niet meer van mijn gezicht te toveren en lachen de Nederlanders zich kapot om me. Eventjes later vragen twee pokerspelers (geen namen lol) of ik mee naar de VIP room ga om met 3 dames een leuke tijd te hebben. Lijkt me een snapcall natuurlijk en samen met nog twee andere pokerspelers gaan we richting het VIP gedeelte. Dit is een afgezonderde ruimte waar ze nog verder gaan en waar je weer een paar honderd dollar mag neerleggen. Flessen drank erbij en genieten maar. Lang verhaal kort: mijn goede avond wordt nog beter.
Weer terug in het reguliere gedeelte blijven de flessen drank maar komen en zoals de meeste zullen weten kan je dit wel aan me overlaten. Korte tijd later ben ik in de staat die ik in Nederland al veel vaker heb gehad en het zal geen verrassing zijn dat ik me niet alles meer kan herinneren. Wat ik nog wel weet is vrij gemakkelijk te beschrijven en aangezien ik geen schaamte ken een korte samenvatting. Ik vindt een gewillige negroïde dame waarmee ik naar achter ga, kom geld te kort dus ga pinnen, laat me overhalen nog een andere dame mee te nemen, laat me overhalen toch maar naar de VIP room te gaan en na iets meer dan een uur kom ik terug uit deze room: een paar honderd dollar lichter, een nog grotere glimlach dan ooit te voren en geen idee waar iedereen is. Het is behoorlijk laat en ik pak een taxi naar het huisje om nog een paar uurtjes te slapen en dan weer te werken. What a night!
Een paar avonden geleden wilden we naar de ‘Jet’. Dit is een club in ‘the Mirage’ en het was weer Jorryt en Milly die me hadden uitgenodigd. Samen met Steve pak ik de taxi en ontmoeten we de rest en gaan we proberen binnen te komen. Met in totaal 15 man staan we te wachten en hoewel we een tafel gereserveerd hadden en de “uitsmijter” 100 dollar in zijn hand hadden geduwd duurt het een eeuwigheid om binnen te komen. Het is Thijs die na een uur de conclusie trekt dat dit niet gaat werken en voorstelt om (weer) naar de Spearmint te gaan. Instacall van mij doet niet echt ter zake natuurlijk want ik maak de beslissingen niet in deze groep maar iedereen kan zich daar eigenlijk wel in vinden. We lopen naar buiten en pakken twee limo’s richting de herenclub. De limo’s zijn gratis natuurlijk want de club betaalt de taxi chauffeur ongeveer 50 dollar per persoon die ze daar heen brengen. Goed systeem en we maken ons op voor nog een avond blote dames. Ik doe het iets rustiger aan maar vermaak me wederom prima natuurlijk. Op het einde van de avond ben ik alsnog lam (obv.) en met een voldaan gevoel pakken Steve en ik de taxi om maar weer te gaan slapen.
Gisteravond was het wederom raak. Rob Hollink is 1 van Nederlands bekendste en beste pokerspelers en hij had een bracelet gewonnen. Voor de buitenstaanders is het bijna onmogelijk uit te leggen hoe belangrijk dit is in de pokerwereld. Nog nooit had een Nederlander een World Series of Poker toernooi gewonnen en eindelijk was het raak. Het is op een bepaalde manier te vergelijken met het winnen van een gouden medaille maar misschien door de enorm sterke velden en beperkte deelnemersveld van de Nederlanders nog wel moeilijker dan dat. Daarnaast heb je ook nog wat geluk nodig natuurlijk en het was Rob Hollink die in het 10.000 dollar World Championship limit hold’em eindelijk iedereen wist te verslaan. Ik zat er live bij, samen met nog een hele groep Nederlanders, en gingen helemaal uit ons dak toen de laatste hand plaats vond en na de river alle chips in het spel richting de kant van de Nederlander werden geschoven. De gouden armband was binnen en de half miljoen dollar die daarmee gepaard gaat is ook niet verwaarloosbaar.
Tijd voor een feestje riep Rob toen al en hij beloofde ons mee uit eten te nemen en naar die stripclub te gaan en alles te betalen. Zo gezegd, zo gedaan en gister waren we allemaal uitgenodigd om te eten in ‘the Naked fish’. Dit is het beste sushi restaurant van Las Vegas (en omstreken omdat er niks in de omstreek is natuurlijk) en PokerNews.nl baas Noah Boeken is er kind aan huis. In totaal 34 Nederlanders verzamelen om 7 uur en ook wij van de live reporting waren precies op tijd omdat we al klaar waren met de verslaggeving die dag.
Ik ben geen vis eter en laat dat nou net precies zijn wat ze daar hoofdzakelijk serveren. Ik zit aan tafel met Kees (van Hotels.nl), Thijs Wessels (speler waarbij ik tijdens mijn eerste live toernooi ooit aan tafel zat en een heel relaxte gozer), Peter Dalhuijsen (1 van de meeste bekende Nederlandse pokerspelers en een man met enorm veel humor), de vriendin van Peter (dame uit de Oekraïne met een enorm aanstekelijke lach), Rob Hollink zelf (no introduction) en MacJeen (vriend en forummember van Peter Dalhuijsen zijn site – relaxt net als iedereen hier). Een tafel verderop zit onder andere Noah, Justin Bliek, Micha Hoedemaker, Idolaf, Michelle Lau, Marcel Luske, Tony G en de Russiche spelers die met Tony mee zijn. Even verderop zitten alle andere grote namen en relaxte Nederlanders en we vermaken ons prima. Als dit de beste sushi tent ter wereld is – wie ben ik dan om dat niet te proeven. En dus, na een afwachtende periode waar ik vooral de salade eet, laat ik me overhalen om alles toch te proberen. Kan geen kwaad natuurlijk en hoewel ik zeker geen fan nu ben te noemen heb ik toch best lekker gegeten. Sushi, zalm, garnalen en al het andere toch geprobeerd en eigenlijk was alles best lekker. Op het einde kwam er biefstuk van koeien die gemasseerd worden (als ze nog geen biefstuk zijn maar daadwerkelijk nog rond lopen) en bier te drinken krijgen. Vrij luxe dus en dat was het lekkerste stukje vlees wat ik in mijn leven gegeten heb.
Even later komen de limo’s voor rijden om ons naar de beruchte stripclub te brengen. Een paar spelers gaan met eigen vervoer, een paar Nederlanders houdt het voor gezien en de rest springt de twee taxi’s in ready for action. Ik heb de hele avond niet gedronken nog (hoewel alles voor handen was en zeker rijkelijk vloeide) om eens normaal te blijven en me niet schuldig te maken aan alles wat god verboden heeft. Eenmaal in de club laat ik het strakke plan om de gehele avond nuchter te blijven al vrij snel varen om toch wat losser te komen. Compleet sober in een club met half naakt rondlopende dames die voor een krappe 14 euro je gek maken als een malle bleek geen goed plan en dus dronk ik toch wat alcoholische versnaperingen. De aardbeien en slagroom die op de tafeltjes stonden maakte het helemaal af en ik was er klaar voor. Ik wenk een leuke dame en maak vraag Scriptdude en Zadelhof wat ruimte te maken. De dame zelf had wat anders in gedachten en vraagt me of ik op het bankje wil plaats nemen daar recht tegenover. Als ik dat doe vindt mijn eerste echte bad beat plaats van deze trip naar Las Vegas. De talloze beats aan de pokertafel interesseert niemand en zal ik niemand mee lastig vallen maar wat hier gebeurde was wel een domper.
Ik ga daar zitten en als ze begint met dansen merk ik dat ik bijzonder oncomfortabel zit met een stuk hout in mijn rug en stel ik voor om toch dat andere bankje te pakken waar genoeg ruimte is. Of ze een allergische reactie zou krijgen van dat andere bankje of dat ze me gewoon niet mocht zal ik nooit weten maar ze sprak op mijn voorstel de legendarische woorden uit: “Maybe I’ll pass on this one”. De blik op mijn gezicht was met 1 krachtige afkorting te omschrijven denk ik: “WTF?!” (redactie: WTF staat voor What The Fuck). Ik loop de situatie nog eens na in mijn hoofd: jonge kerel uit een ander land, in de kracht van zijn leven, geld genoeg op zak om alle gekkigheid mee te maken, nog zeer nuchter en dus niet irritant, goed uitziend (krik mijn zelfvertrouwen nog even op – dat is nodig na deze actie). Al deze factoren kon zij in beschouwing nemen en toch sprak ze nogmaals de legendarische woorden uit “Maybe I’ll pass on this one”. Dat “Maybe” is een manier van haar om het iets leuker te brengen dan het was want haar beslissing stond al vast zo bleek toen ze weg liep nadat ik met stomheid geslagen nog kon uitbrengen “Whatever!”. Mijn mond hangt open en de uitdrukking op mijn gezicht is die van een hertje die de koplampen van een scheurende escalade inkijkt seconden voordat hij naar de eeuwige jachtvelden gaat (waar hij waarschijnlijk weer geen stressvrij leven tegemoet gaat aangezien het een hertje is in jachtvelden). De Nederlanders in de buurt vragen zich af wat er gebeurd is en ik kan niet anders samen vatten dan dat ik een blauwtje heb gelopen in een stripclub. Zeer merkwaardige situatie die de rest van mijn avond overheerst. Een dag later kan ik er nog steeds niet bij maar ik nodig iedereen in de comments hieronder zijn of haar visie uiteen te zetten waardoor dit gebeurd kan zijn. Hoewel ik nog drie keer die avond verliefd wordt op dames met exotische namen (wie noemt zijn dochter nou ‘Lovely Susan' vraag ik me af) overheerst het gevoel van teleurstelling en onmacht. De heren Johnny Walker en Jack Daniels kunnen niet verhelpen dat ik teleurgesteld en met roze wangen van het huilen de club vrij vroeg verlaat (alsnog na het gros van de Nederlanders maar vroeg voor mij doen) en met een vervelend gevoel mijn bed in duik.
Ik ben niet de persoon om lang te zitten met tegenslagen dus ben ik inmiddels weer volledig fit en vrolijk. Ik tik dit verhaal op een balkonnetje in Las Vegas rond half twaalf des avonds met een corona en een sigaret binnen handbereik dus klagen lijkt me overdreven. Het is heerlijk warm nog hier en het verkoelende briesje completeert het gevoel van utopia op dit moment. We maken lange dagen als reporter maar ik voel me elke morgen weer gezegend dat ik dit kan doen en zit super in mijn vel. Ik slaap weinig maar ben super fit en heb er zin in om morgen weer aan de slag te gaan na mijn vrije dag vandaag.
Ik moet wel zeggen dat het tijd is voor wat humor in de filmpjes die we maken voor de website en dus heb ik de afgelopen dagen me uitgeleefd met de beperkte tijd en middelen die we hebben. Ik heb, samen met Scriptdude, alsnog gefilmd in het Rio casino hoewel dat eigenlijk verboden is. Fuck dat natuurlijk en dus heb ik een soort MTV Cribs achtige aflevering gemaakt die goed viel bij de forumbezoekers.
De tweede aflevering in deze serie is een filmpje van ons eigen huisje waar ik Steve even wakker maak zodat hij fris aan de dag zou beginnen.
Misschien later nog meer filmpjes in deze serie, misschien kunnen we wel een rondleiding krijgen door het appartement van Noah. Dit was hem weer voor nu, ik pak nog een biertje en wacht tot dat de andere boys klaar zijn om met hun nog een afzakkertje te nemen. Ciao boys (and girls)!
-
What happens in Vegas...
June 15, 2008...doesn't stay in Vegas because I write about it on my blog.
Inmiddels ben ik alweer een tijdje in Vegas en nog steeds valt mijn mond van verbazing open bij het zien van sommige dingen. Vorige week zijn we ’s avonds bij ‘The Venetian’ gaan eten en dat is wel zo ongelofelijk stoer. Als je aankomt bij het casino zie je al een plein waar de taxi’s en limo’s mensen afzetten en is echt een stukje Italië nagebouwd. Eenmaal binnen is het een mooi versierd casino gelijk aan veel andere casino’s maar dan meer in Italiaanse stijl. Allemaal mooi maar echt gaaf wordt het pas als je naar boven gaat. Als je de roltrap af komt loop je echt Venetië in waarbij er op het plafond lucht en wolken zijn geschilderd die echt heel echt lijken. Je loopt een Italiaans pleintje op en gaat lekker op het terras zitten terwijl je dus eigenlijk ergens binnen zit – heel erg gaaf.
Verder gaat ook alles hier super. Ik ben eer gister een dag vrij geweest en heb boodschappen gedaan en ben naar ‘The Outlet Center’ geweest. Dat is een winkelcentrum waar alles goedkoop is wat natuurlijk prima uitkomt. Heel veel merken hebben hun eigen winkel daar en ik heb dan ook genoeg gekocht. Een Levi’s 501 spijkerbroek voor 30 dollar, Nike’s voor 40 dollar en nog veel meer kleren – heel relaxt.
Met het kaarten zelf gaat het heel slecht. Ik heb nog geen winstgevende avond gehad en ben dus behoorlijk wat centjes down. Heb op 2 set-ups na elke keer mijn geld er goed in gegooid maar helaas bleven mijn handen niet staan en dus doe ik daar maar even rustig mee aan.
De werkdagen zijn wel heel lang en mijn voeten doen behoorlijk pijn na een dag werken. Daarom heb ik maar Nike loopschoenen gekocht wat al stukken beter is. 15 uur werken is geen uitzondering en hoewel het leuk is om te doen sloopt het je wel. Gelukkig kan ik het wel goed vinden met de boys hier. Rikkie ‘Redwatch’ kan als hij thuis komt niet meteen naar bed en moet eerst zitten en een biertje doen. Precies de traditie voor mij natuurlijk en dus elke nacht nog even een biertje en relaxen.
Bekijk een filmpje dat Dimitri heeft opgenomen waar hij Steve en mij vraagt hoe het gaat.
De Nederlanders doen het goed op zich met steeds meer cashes en vandaag zelfs twee finale tafels. Dat is vrij uniek en het is heel erg jammer dat ze niet verder kwamen. Voor de leken: als je een toernooi op de World Series of Poker wint dan krijg je naast een leuk bedrag ook een armbandje. Dit kitscherige ding ziet er niet uit maar alsnog doen pokerspelers er een moord voor. Alle Nederlanderse spelers willen de eerste met zo’n ding zijn want er was nog nooit een Nederlander die een toernooi won op de WSOP.
Ik heb ook een kort interviewtje gedaan met Barry Greenstein – een ware pokergrootheid. Toch leuk om zo’n iemand een keer wat vragen te stellen en het verliep redelijk soepel naar mijn idee.
Ik ben zo druk dat ik weinig tijd heb gehad om mijn blog up-to-date te houden maar zal binnenkort weer meer belevenissen in het digitale logboek zetten. Ciao!
-
Vegas update
June 05, 2008OMG! Die drie letters (die staan voor ‘Oh My God’) omschrijven eigenlijk precies hoe ik over alles denk hier. Het is hier zo enorm stoer dat ik het bijna niet kan omschrijven. Met de nadruk op ‘bijna’ want ik ga het toch proberen.
Eerst maar het leventje hier. We staan rond half 11 ’s ochtends op om ons klaar te maken om rond kwart over 11 de taxi naar het Rio te pakken waar de toernooireeks gehouden wordt. We hebben nog geen auto kunnen regelen omdat je een creditcard nodig hebt en we die nog niet hebben. De taxi’s werken echter prima en we hebben een vast nummer van een taxichauffeur die ons elke ochtend brengt. Dit is zo’n Amerikaan die alle andere Amerikanen haat wat natuurlijk geweldig is. Iedereen is dom (maar zelf is hij taxi chauffeur maar dat terzijde), Bush is een idioot (misschien is hij toch zelf wel heel intelligent) en hij kan rustig ons kwartier vol praten die we nodig hebben om op onze locatie te komen. Rik ‘Redwatch’ Klein-Entink zit meestal voorin en is degene die het gesprek gaande houd met af en toe een leuke anekdote en vooral veel instemmig geknik als de taxichauffeur weer eens een tirade begint tegen de gemiddelde Amerikaan.
Rond 12 uur zijn we helemaal klaar en dan begint het eerste toernooi. Samen met Rik en Steven scannen we de tafels af om de Nederlanders er uit te pikken en maken we korte praatjes met ze. De RIO Amazon Room (de hoofdzaal waar de toernooien gehouden worden) is zo groot als een jaarbeurshal gevuld met zo’n 200 pokertafels. Als je vanaf de perskamer de zaal inloopt is het een overweldigend geluid van chip geriffel wat je tegemoet komt. Een serieuze ‘wow’ ervaring.
We vragen hoe het met de spelers gaat, hoeveel chips ze hebben, wat voor een belangrijke handen ze gespeeld hebben om die op te schrijven en via de PokerNews website online te zetten. Soms zijn we “live” aanwezig bij een belangrijke hand wat me vaker overkomt dan ik gedacht had en schrijf ik direct mee. Dit soort updates houdt het thuisfront op de hoogte van hun verrichtingen en vele mensen lezen dit overdag en ’s avonds om mee te leven. Het is een soort ‘langs de lijn’ voor pokerliefhebbers: live, zonder beeld, maar met zoveel enthousiasme en detail beschreven dat je het idee moet hebben er bij te zijn.
Ondertussen help ik ook nog met het opnemen van video’s met bekende spelers (nationaal en internationaal) en ga ik vanaf morgen ook alles monteren en uploaden wat ik al geoefend heb met Dimitri.
Pas rond 1 uur of later zijn de toernooien afgelopen hoewel we soms rond 11 uur al geen Nederlander meer in het toernooi gehad hebben. Dan pakken we weer in, pakken we de taxi naar huis en kijken we of we alleen een biertje in het appartement doen of dat we nog gaan kaarten. Onze condo ligt recht tegenover het South Point Casino en daar zijn we nu al verschillende malen gaan kaarten. Hoewel de games enorm soft zijn kan ik maar niet winnen. Ik heb nog geen winstgevende sessie afgesloten hoewel ik het er wel vaak in krijg met de beste hand. Ik sta aardig wat down door coolers, gebrek aan kaarten en fouten van mezelf maar echt boeien kan het me niet. Het is elke keer enorm gezellig met grappige Amerikanen die van alles willen weten over Nederland. Of het nou oprecht is of niet boeit me niet – ik heb het gezellig.
De drank is gratis als je speelt en daar maak ik dan ook gretig gebruik van zoals iedereen zal begrijpen. Ik begon met het bestellen van corona’s en ben toen overgegaan op Smirnoff Ice (vraag me niet waarom – had ik gewoon zin in) maar ga morgen gewoon aan de whisky cola denk ik. Je kan alles wat je wilt bestellen en alles is gratis. Uit beleefdheid geef je fooi die meestal 1 dollar is. Lijkt me toch niet onaardig voor alle drank die je wilt. Omdat ik niet schijn te kunnen winnen hier ga ik proberen al het geld wat ik verlies goed te maken door meer te drinken. Dit slimme plan zal er in resulteren dat ik nog meer verlies omdat ik dronken ben wat er weer voor zorgt dat ik meer moet drinken. Deze vicieuze cirkel is voor mij prima werkbaar denk ik dus morgen gaan we er mee starten. Als ik maar niet plots ga winnen natuurlijk want dan valt het hele plan in duigen maar ik maak me niet druk daarover.
De drankjes zelf worden niet door horken met de grote neuzen rond gebracht zoals je dat in Holland Casino zo vaak ziet. Andere lichaamsdelen van de serveersters zijn wel buiten proportioneel groot geperst in de strakste korsetten die je ooit zal zien. Van hun intelligentie moeten ze het niet hebben blijkt wel als ik aan 1 van de dames vraag waar mijn drankje blijft. Haar zinnige antwoord was dat ze die waarschijnlijk vergeten was hoewel ze zich dat niet meer kon herinneren (?) omdat, zoals ik kon zien, ze expres niets opschreef. Deze beredenering ging aan me voorbij door de paar drankjes die ze wel correct had afgeleverd maar een vriendelijke Amerikaan naast me wist treffend haar te melden dat ze misschien eens wat moest gaan opschrijven dan. De blik op haar gezicht is een waar kodak moment waar ik met photoshop groot overheen zou zetten “priceless!”.
In het RIO casino zelf lopen de dames rond in nog minder bedekkende kledingsstukken dan in het South Point Casino wat een prestatie van formaat is. De doorschijnende jurkjes laten niets aan de verbeelding over maar die verbeelding lever ik graag in voor het echte werk zal ik maar zeggen. Hoewel het overdag enorm warm is buiten is het casino door de airco zeer aangenaam. Ik loop vaak in mijn korte broek rond maar sommige dames lopen gewoon rond in zwemkledij. Deze dames maken reclame voor het zwembad (ja, ze maken reclame voor een zwembad ja) waar je daadwerkelijk kan ‘European Sunbathing’. Nou das wat in dat preutse land (waar hier vrij weinig van te merken is trouwens) dus daar ga ik binnenkort maar eens heen op een vrije middag. Ik begreep van een Nederlandse bekende pokerspeler dat ze daar dan toch weer met stickers over de tepels lopen: vrij kansloos maar ik ga het zelf wel eens ervaren.
Bij ons om de hoek is een tankstation van Shell die 24 uur per dag open is. Als we nog een biertje nodig hebben lopen we daar even heen en het is grappig om te zien dat in het tankstation zelf nog even 4 gokkasten gepropt zijn tussen de koelkasten met blikjes frisdrank. Geniaal natuurlijk!
Omdat we een leuke intro nodig hadden zijn we een avond met zijn 3’en naar de strip gegaan en daar onder andere drie keer de fonteinen show van het Bellagio ’s avonds gezien. Weer dat OMG want wat is dat gaaf zeg. Het is eigenlijk alsof je naar vuurwerk aan het kijken bent waarbij je van de ene ooohh in de andere ohhh valt. Precies op de muziek met hoge en lage fontijnen en bijpassende belichting: geniaal. Iedereen staat er om heen te klappen en te filmen: echt geweldig.
Daar tegenover hebben ze maar even snel een ijffeltoren replica gemaakt – te bizar gewoon. Ik wil alle casino’s nog bezoeken hier sowieso. In het Bellagio zijn we al geweest net als in Ceasars Palace: beiden enorm stoer. Nu nog The Wynn, Excalibur, Mandalay Bay, Harrah’s, Circus Circus en alle andere.
Ik eet trouwens bijzonder gevarieerd moet ik zeggen hier. Dat er geen normaal voedsel te vinden is – is echt een aperte leugen. Sterker nog: ik heb met moeite mijn eerste patat en hamburger gevonden. We hebben al Indiaas (een mix van gerechten) en Japans (Chicken Tariyaki en Egg rolls) gegeten, en overdag eet ik voornamelijk de fruitsalades van het RIO zelf. Met twee soorten druiven, twee soorten meloen, twee aardbeien, bessen en ananas lijkt me dat gezond genoeg.
Vandaag ging het trouwens plotseling regenen voor korte tijd toen we even buiten stonden. Een gekke gewaarwording kan ik je zeggen na de eerste dagen daar tegen een muur van warme lucht aan te lopen waardoor je je ogen bijna niet kan open houden.
In het team verloopt alles prima. Steve ken ik al langer natuurlijk persoonlijk maar Rik en Dimitri hebben zo’n sterk gevoel voor humor dat we het meerendeel van de tijd aan het lachen zijn met zijn allen. De flauwe grappen zijn niet aan te slepen en de gedeelde passie voor poker en schaars geklede dames mag ook als bron van inspiratie gezien worden voor menige conversatie.
Morgen neemt Steve de ochtend vrij en gaat wat boodschappen doen zodat we wat in de koelkast hebben. ’s Avonds neemt Dimitri vrij om de strip af te struinen en mag ik zijn taken overnemen. Daar heb ik wel vertrouwen in. Binnenkort ook de ‘outlet store’ bezoeken – een winkelcentrum met allemaal echte maar goedkopere kleding zo groot als de totale binnenstad van Utrecht. Gekkenhuis dus want ik ga me helemaal gek kopen.
Daar naast wil ik nog naar een stripclub hier maar schijnt dat behoorlijk prijzig worden begreep ik. Stoer als ik ben boeit dat me niet maar om daar nou alleen heen te gaan is ook zo wat. Misschien weet ik de andere nog over te halen mee te gaan en anders ga ik mijn best doen de hielen te likken van de rijke pokerspelers om me eens mee te nemen.
Alle spelers die ik ken van tv en van internet zijn zo’n beetje hier. De lijst met namen van spelers die ik ontmoet heb: Phil Ivey, Patrick Antonius, Phil Laak, Antonio Esfandiari, Lisandro, Luske, Hollink,Dalhuijsen. Van Hoof, van den Berg, Brummelhuis, Veldhuis, Durrrr, Sammy Farha, Erik Lindgren, Ted Forrest, Daut, Rousso, Negreanu, Doyle en Todd Brunson, Humberto Brenes, Hellmuth, Matusow en nog veel meer. Ik denk dat ik iedereen gezien heb en op de foto heb via Rik.
Het is allemaal fantastisch, het is 1 grote droom en ik wil later serieus een huisje hebben hier om regelmatig naar terug te komen. Het is bijna half 6 nu en ik moet zometeen alweer op dus ik vind het weer leuk geweest wat betreft schrijven. I’ll keep you guys up to date!
Frank
