bb-light71

Verslagen kijken Mark en ik elkaar aan. We weten beiden even geen woord uit te brengen. Langzaam zak ik terug op de bank. Mijn ogen glijden van Mark naar Eddy. Hij ziet er niet bepaald vredig uit zoals hij daar nu ligt. Zijn gezicht is verwrongen tot een vreemdsoortige grimas. Zijn ogen staren niets ziend naar het plafond. De plas bloed is nu uitgegroeid naar weerzinwekkende omvang. “We moeten iets doen” begint Mark. “Hij kan hier niet zo blijven liggen” . “Je hebt gelijk” antwoord ik met verbazingwekkend vaste stem. “Zal ik maar gewoon de politie bellen en vertellen wat er gebeurd is?” Mark kijkt me aan alsof hij water ziet branden. “Ben je helemaal gek geworden! Denk je echt dat ik alles op het spel ga zetten voor zo`n miezerig figuur? Hij knikt met zijn hoofd in de richting van Eddy. Nerveus begint Mark door de kamer te ijsberen. Geschrokken van de uitval besluit ik mijn mond te houden en af te wachten tot Mark iets zegt.

Dan bedenk ik me ineens iets. “Hoe kom jij hier eigenlijk binnen?” Mark kijkt verstoord op. “Wat bedoel je?” Antwoordt hij lichtelijk geïrriteerd.”Nou, wat kwam je hier eigenlijk doen? En hoe ben je binnen gekomen?” Ik wist zeker dat ik de deur achter me gesloten had toen ik thuis kwam. “O, dat” antwoord Mark verstrooit. “Ik wilde met je praten over onze ontmoeting in de sauna en over jouw interpretatie van mijn trouwring. Ook wilde ik je boek terug geven die je vergeten was in de sauna, toen je zo plotseling weg moest.”Mark knikt kort met zijn hoofd in de richting van het dressoir dat tegen de muur staat. Daar ligt het boek van Harrington. Ik wist niet eens dat ik hem in de sauna vergeten was.”Ik ben je vanavond gevolgd naar huis, al wist ik uiteraard al lang waar je woonde.”vervolgt Mark. “Terwijl ik moed stond te verzamelen om bij je aan te bellen gluurde ik even door het raam naar binnen en zag je worstelen met die kerel. Ik heb me niet bedacht en de deur ingetrapt, wat overigens heel gemakkelijk ging. Ik ben bang dat je het slot wel even zal moeten vervangen.”

Het slot is op dit moment niet mijn grootste zorg. Ik sta op en loop resoluut naar het raam. Als Mark mij heeft kunnen zien worstelen, kunnen mensen nu ook Eddy zijn lijk zien liggen. Al verwacht ik weinig pottenkijkers op dit tijdstip. Rustig sluit ik de gordijnen en loop terug naar de plaats waar Eddy ligt. “We moeten een manier verzinnen om ons te ontdoen van het lijk. Wie is het eigenlijk? Een van je ex vriendjes?”zegt Mark op sarcastische toon. Alsof hij niet bepaald onder de indruk is van mijn smaak.” Zoveel exen heb ik niet schiet ik in de verdediging. Ik voel mijn wangen gloeien van verontwaardiging. “Maak je niet druk”vervolgt Mark. ”Het is jouw leven, je hoeft aan mij geen verantwoording af te leggen”.
“Nou ja zeg! Wie denk je wel…” ik slik de rest maar in. We hebben wel iets beters te doen dan ruzie maken over mijn eventuele exen. Ineens krijg ik een ingeving. “Ik heb een idee” fluister ik. Mark kijkt me afwachtend aan.
“We kunnen het op zelfmoord laten lijken. ” Ik blijf fluisteren alsof ik bang ben dat Eddy hoort wat ik aan het bekokstoven ben. Aarzelend loop ik naar het dressoir en open de lade waar ik een aantal weken geleden het briefje van Eddy in heb gegooid. Ik pak met trillende handen het papiertje uit de lade en overhandig het aan Mark. Mark kijkt me verwachtingsvol aan en vouwt dan het papiertje open.”Het spijt me zo. Ik was radeloos. Eddy?” Verbaasd leest hij de woorden voor die op het papiertje staan gekrabbeld.”Vraag me verder maar niets.”zeg ik snel. “Laten we kijken hoe we dit zo snel mogelijk netjes kunnen oplossen.” Vergis ik me nu of zie ik een bewonderende blik in de ogen van Mark? Tijd om er lang over na te denken is er niet, we zullen snel moeten handelen.

”Pak jij de salon tafel op aan die kant?”instrueer ik. Dan zetten we die even aan de kant. Eddy kunnen we dan in het kleed wikkelen.”Het kleed is toch verprutst door de hoeveelheid bloed die Eddy verloren heeft. Een metalige geur vult mijn neusgaten. Ongelofelijk dat ik dit doe. Terwijl ik toch een aantal jaar van mijn leven met deze man gedeeld heb ben ik nu bezig zijn zelfmoord in scène te zetten. Ik heb altijd geweten dat er een donkere kant in mijn karakter verborgen zit. Af en toe steekt die kant even de kop op maar word dan zonder pardon terug geduwd door mijn geweten. Nu is hij onherroepelijk naar buiten gekomen. Ik ben een slecht mens. Ik weet het nu zeker.

Behoedzaam tillen we de tafel op, zorgvuldig Eddy ontwijkend. Daarna leggen we Eddy gestrekt op het kleed en rollen het kleed om zijn lichaam. Het papiertje stop ik in zijn broekzak. “Ok” begin ik. “Dit is het plan. Ik zet zo dadelijk mijn auto in de garage. Via de bijkeuken tillen wij vervolgens Eddy naar de kofferbak. Dan trek jij Eddy zijn vest aan. Ik gebaar naar het vest dat over de leuning van de bank gedrapeerd ligt. Je trekt de capuchon over je hoofd. Je loopt naar Eddy zijn auto. Het is de witte golf verduidelijk ik. Je rijdt naar het viaduct dat over het spoor loopt bij de Bornholmweg. Ik rijd een kwartiertje later achter je aan. Daar aangekomen gooien we Eddy over de rand zodra we een trein zien aan komen. Hij zal niet meer te herkennen zijn…” Ik kijk Mark onbewogen aan. Mark is zo te zien met stomheid geslagen. Hij probeert echter niets te laten blijken. “Nee” zegt hij. “Het is te riskant.” Hij werpt een blik op zijn horloge. “Het kan ieder moment licht worden.”De kans is te groot dat we gezien worden. Ik stel voor dat je je auto inderdaad in de garage zet. Dan leggen we Eddy al vast in de kofferbak. Daarna vertrek ik inderdaad met Eddy zijn auto. Ik zal hem overdag op een onopvallende plek neer zetten, dat kun je wel aan mij overlaten. In de nacht van morgen krijg je van mij een sms als ik richting het viaduct rijd. Ik wil eerst controleren hoe laat er een trein langs komt. Dus dat hoor je nog wel. Mijn eigen auto staat hier een paar straten verderop geparkeerd en kan daar wel een dagje staan zonder op te vallen. Morgenavond laten we Eddy zijn auto bij het viaduct staan en rijden samen terug zodat ik ook mijn eigen auto weer op kan halen. Het enige struikelblok in dit verhaal is dat jij nog de hele dag met een lijk in huis opgescheept zit…”

Mark kijkt mij onderzoekend aan. Ineens wordt het me allemaal te veel. De tranen stromen over mijn wangen. Mark pakt mijn gezicht in zijn handen en kijkt me doordringend aan.”Hè,hè”fluistert hij. “Ik, was al bang dat je totaal geen gevoel hebt. Het geeft niet Liza, dit is een heel natuurlijke reactie” vervolgt Mark. Ik word al weer wat rustiger en doe een stapje achter uit.”Kom op .” zeg ik kordaat. “Laten we maar aan de slag gaan.” Ik loop naar de hal en pak mijn auto sleutels. Even later sta ik weer in de kamer. Samen pakken we Eddy op. Sjeesus! Nooit geweten dat een lijk zo zwaar kon zijn! Ik begrijp nu waar de uitdrukking ‘dood gewicht’ vandaan komt! Dan klinkt op eens ‘The eye of the tiger’ van uit het kleed. Van schrik laat ik het kleed los. Met een doffe dreun belanden Eddy zijn benen en voeten op de vloer van de bijkeuken. Het is Eddy zijn telefoon! Van de zenuwen begin ik te lachen. Mark kijkt me ongeduldig aan. “Kom op nou!”zegt hij. “Geen tijd voor gegiebel nu!”Snel pak ik het kleed weer op. Samen proppen we Eddy in mijn kofferbak. Pas na drie keer herschikken lukt het ons om het deksel te sluiten.

Als ik terug kom in de woonkamer zie ik een spoor van bloed vanaf de plek waar de salontafel stond tot aan de bijkeuken. “Nou, zo te zien vermaak jij je nog wel even hier”zegt Mark met een scheve grijns blikkend op de vloer. “Het lijkt me beter dat ik nu ga, voor dat het straks licht buiten is. Heb je misschien even een tasje voor mij waar ik mijn colbert in kan doen?” Mark hijst zich al in Eddy zijn vest en slaat in een beweging de capuchon over zijn hoofd. Zijn colbert vouwt hij zorgvuldig op en laat hij in het door mij aangedragen plastic tasje glijden. Dan pakt hij de sleutels van de salontafel en loopt naar de voor deur. Voor hij de deur opent kijkt Mark nog een keer om. We kijken elkaar even een moment aan. “Alles komt goed Liza. Vertrouw me maar”zegt Mark terwijl zijn ogen de mijne niet los laten. Dan draait hij zich om en loopt met gebogen hoofd naar de Golf die even verder op geparkeerd staat.

Even later begin ik verwoed de vloer te dweilen. Voor de zekerheid maak ik de hele kamer schoon. Ik draai ook nog maar even een paar wasjes. Slapen kan ik nu toch niet. Wel een raar idee dat Eddy al die tijd in mijn kofferbak ligt. Als ik klaar ben met mijn werk maak ik in de keuken een eenvoudig ontbijt van yoghurt met vers fruit en een kop thee. Tot mijn verbazing zie ik op de keukenklok dat het al half tien in de ochtend is. Ik moet iets verzinnen om deze dag door te komen. Misschien maar even een paar toernooitjes spelen. Als ik me ten minste kan concentreren…Ik pak een dienblaadje om mijn thee en yoghurt op te plaatsen. Wanneer ik de kamer in loop om mijn computer op te starten word ik opgeschrikt door de deurbel die door de ruimte schalt. Van schrik laat ik bijna het blad uit mijn handen vallen.
Wanneer ik in de hal door het bewerkte glas van mijn voordeur gluur, herken ik de contouren van Eddy zijn moeder. Tot mijn ontsteltenis duwt ze dankzij het geforceerde slot de voordeur open. Aaaargh,er is geen ontsnappen aan, ze heeft me al gezien…

Terug naar Vinn

Vinn slaat zijn armen over elkaar en blijft wijdbeens tegen de deur geleund staan.
“Je runt wel lekker hè?”begint hij.”Ja, het gaat super!”antwoord ik opgewonden. In zijn ogen zie ik dat het hem eigenlijk totaal niet interesseert hoe ik run. Ik zie iets heel anders in zijn blik. En dat bevalt me eigenlijk wel. Ik bekijk Vinn nog eens goed. Zijn gezicht met de scherpe kaaklijn, de warrige haardos…Vervolgens laat ik mijn blik langzaam naar beneden glijden over zijn brede borstkas naar zijn smalle heupen. Mijn blik blijft even hangen bij zijn kruis.

Vinn ziet mij kijken en doet een stap naar voren. In één beweging pakt hij mij bij mijn schouders en duwt mij tegen de deur. Achter mijn rug voel ik dat hij de deur op slot draait. Daar na plaatst hij zijn handen aan weerzijden van mijn hoofd tegen de deur. Ik voel zijn hete adem in mijn gezicht. Terwijl hij mij op een manier aan kijkt die mij naar adem doet happen legt hij mijn haar aan één kant en likt tergend langzaam mijn hals omhoog in de richting van mijn oor. Ik voel dat ik over mijn hele lichaam kippenvel krijg. Onbewust buig ik mijn hoofd ietsje opzij om het hem gemakkelijker te maken. Bij mijn oor aangekomen stopt hij even om iets in mijn oor te fluisteren. De woorden die ik in mijn oor gefluisterd krijg jagen een hete blos naar mijn wangen. Vinn heeft intussen mijn broek omlaag gesjord en is bezig met zijn andere hand mijn bh onder mijn shirt omhoog te schuiven .Ik voel de koude gesp van zijn riem tegen mijn blote buik. Bezitterig sluit hij zijn hand om mijn borst .Zijn vingers liefkozen mijn tepel terwijl hij met zijn andere hand probeert mijn benen iets uit elkaar te duwen. Deze man is zo dominant dat mij verzetten geen enkele zin heeft en bovendien; Waarom zou ik? Waarom zou ik mij dit pleziertje ontzeggen?

Vinn zijn handen glijden opnieuw langs mijn buik naar beneden naar mijn benen, en weer omhoog. Zijn vingers vinden als vanzelf de weg, onderzoekend en dwingend. Een kreun ontsnapt aan mijn lippen en ik grijp instinctief zijn haardos vast. Vinn is ondertussen bezig mijn oorlel te bewerken met zijn tong. Op dit moment kan ik niet meer verstandig denken, het lukt gewoonweg niet. Vinn zijn handen zijn nu overal. Met zijn tanden knabbelt hij aan mijn oorlel.
Ineens stopt hij en stuurt mij in de richting van de wasbakken. Terwijl hij achter mij staat pakt hij mijn handen, zet ze op de rand van de wastafel en duwt mij voorover. Met zijn knie duwt hij vrij ruw mijn benen verder uit elkaar. Het kan me niets schelen zolang hij maar niet stopt.
“Hoe graag wil je dat ik doorga?”Vraagt Vinn zacht.”Heel graag” hijg ik. “Ik merk er anders nog niet veel van”gaat Vinn sarrend door. Schaamteloos duw ik uitnodigend mijn billen naar achteren.”Ik wil dat je erom smeekt”doet Vinne er nog een schepje boven op.
Ik ben niet meer te houden nu. “Doe het dan” Smeek ik “Alsjeblieft! Doe het!!”

Terug naar de oude bioscoop………

Vinn schuift het lijntje coke wat met uiterste precisie op een spiegeltje is gedeponeerd mijn kant uit .Het enige wat ik nu hoef te doen is het zinnetje uitspreken waar mijn ouders jaar in jaar uit aan gewerkt hebben om het in mijn hoofd te prenten. “Zeg NEE tegen drugs!” Mijn vader heeft zelfs in mijn puberjaren steevast verkondigd dat hij mijn beide benen zou breken als ik het ooit in mijn hoofd zou halen om wat voor drugs dan ook uit te proberen. Ik heb nooit getwijfeld aan zijn woorden. De laatste jaren nadat ik mijn opleiding had afgerond en mijn leven bestond uit werken en sporten en ik zelfs nog een periode als sportinstructeur gewerkt had, was het mijn ouders wel duidelijk dat ik absoluut niet het type ben wat in aanraking zou komen met drugs. De waarschuwingen werden minder en het onderwerp werd uiteindelijk nooit meer aangesneden.

Op dit moment voel ik me roekeloos, deze avond verloopt zo bizar. Ik kan bijna niet geloven dat ik aan het begin van deze avond nog heerlijk op een terrasje zat te genieten van de nazomer en dat ik nu slechts een paar uur later in een totaal andere wereld beland ben. Ik sta aan het begin van iets nieuws, iets ongelofelijk spannends. Ik ben altijd een spanningzoeker geweest. Altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen. Een adrenaline-junk noemde een van mijn vriendjes mij ooit. Ik denk dat dit ook een van de redenen is dat ik als een blok ben gevallen voor het pokerspel. Alles kan ik kwijt in dit spel. Het verveelt nooit. Geen situatie is hetzelfde. Vooral in live poker. Op het internet kun je nog wel eens verveeld raken. Daarom vind ik het een uitdaging om zoveel mogelijk tafels tegelijk te spelen. Meestal kijk ik tegelijkertijd nog naar een film. Of lees ik een boek. Ik check mijn mail en bezoek verschillende (poker)sites tijdens het multi-tablen. Op dit moment heb ik echter totaal andere zaken aan mijn hoofd.

Vinn begint onrustig te worden zie ik. Hij lijkt niet meer stil te kunnen zitten en schuift ongeduldig op zijn stoel heen en weer. Snel neem ik een beslissing. Alsof ik nooit anders gedaan heb pak ik het opgerolde bankbiljet van het bureau en snuif in een keer de lijn naar binnen. Nonchalant gooi ik het biljet op het bureau en leun achterover in mijn stoel. Ik probeer mij te concentreren op wat ik voel. Of ik überhaupt wel iets voel. Het effect laat echter niet lang op zich wachten. Na een paar minuten word ik kraak helder in mijn hoofd. Het is als of ik nu pas ECHT wakker word voor het eerst van mijn leven. Duizend ideeën worden ontsproten aan mijn brein. Ik voel me ongelofelijk energiek en heb ook acuut geen zin om hier nog een seconde langer te blijven zitten. Ik spring op uit mijn stoel en zeg tegen Vinn dat ik weer terug wil naar de zaal. Ik kan geen minuut langer wachten! Het is alsof mijn huid van mijn kruin tot aan mijn tenen onder stroom staat. Een plezierige tinteling trekt door mijn lichaam die ik voel tot in mijn vingertoppen. Vinn die al in de richting van de deur loopt zegt nog even tussen neus en lippen door dat er binnenkort contact met mij gezocht zal worden. Dan zullen verder alle details besproken worden over mijn eventuele samenwerking met “Het Genootschap”. Ik vind het allemaal prima maar voel me nu te ongeduldig om er langer bij stil te staan. Ik wil pokeren! Ik barst van het zelfvertrouwen en ik denk, nee ik weet gewoon zeker dat ik nu onverslaanbaar ben! Ik zie alles met andere ogen. Op de een of andere manier scherper. Ik weet absoluut zeker dat geen tell me zal ontgaan op dit moment.

Onderweg terug naar de zaal klets ik honderduit tegen Vinn. Vinn laat het allemaal gelaten over zich heen komen en begeleid me snel terug naar mijn seat. Lijkt het nu maar zo of wisselen hij en Mark een blik van verstandhouding uit? Ik zal het me wel verbeelden. Vinn schuift galant mijn stoel aan en ik popel om te beginnen. Ik wrijf nog net niet in mijn handen. Nu moet ik me weer concentreren op het spel. Wauw,wat zijn er toch veel details waar ik op moet letten! Stacksizes, posities, gebaartjes, gezichtsuitdrukkingen en natuurlijk mijn eigen kaarten! Het kost me geen enkele moeite om alles een plaatsje te geven in mijn fantastisch heldere brein.
Na een paar handjes krijg ik op de button gedeeld. Iedereen fold naar mij toe en ik raise 3 keer de BB. De Small Blind fold en de de Big Blind callt. Het is de stille wat sjofel geklede magere man die goed weer waar hij mee bezig is. Hij heeft nu een gigantisch fort voor zich staan van fiches. Zijn gezicht verraad geen enkele emotie. Wat hij kan, kan ik ook. Alleen ik kan het beter! Mijn gezicht staat absoluut in de neutrale stand. Ik plaats mijn ellebogen op de tafelrand en houd mijn handen in elkaar gevouwen voor mijn mond. Ik adem uit tussen mijn duimen door in mijn handpalmen. De flop komt: ,
Ik toon geen enkele emotie. Straight flush draw! Ik bet drie kwart van de pot zonder op te kijken. De magere man callt direct. Ik kijk nu even op en probeer iets van zijn gezicht af te lezen. De man kijkt stoïcijns voor zich uit. Ik sla mijn ogen weer neer naar het board waar de turn gedraaid wordt.! Vanachter mijn vuisten zie ik de man snel een blik werpen op zijn fiches en daarna mijn fiches. Oooow Yes!! Ik doe net alsof ik niets gemerkt heb en aan het nadenken ben. Ik moet nu een bet plaatsen die op een bluf lijkt. Ik begin een beetje met mijn fiches te spelen. Ondertussen kijk ik de man strak aan. Hij geeft geen krimp en leunt zelfs een tikje achterover. Dan stapel ik resoluut mijn fiches op elkaar en bet de pot.
De man gaat er even recht voor zitten en bestudeert het board. Ik weet gewoon zeker dat hij ook een flush heeft. Waarschijnlijk een Aas hoge flush. Mijn intuïtie staat op scherp en ik ben ervan overtuigd dat die mij nu niet in de steek laat. Mijn hart klopt als een bezetene en ik kan de spanning bijna niet meer verdragen, zo ongeduldig ben ik. Dan hoor ik de man met vaste stem: “All in"zeggen. “Call!”roep ik luidkeels over de tafel. Ik kan niet langer blijven zitten en sta te springen achter mijn stoel terwijl ik mijn kaarten open gooi met een triomfantelijk gebaar.
“Straight Flush!”roep ik er achter aan voor het geval de man niet door heeft dat hij onherroepelijk beat is! Het schrale mannetje draait zijn open om te concluderen dat hij drawing dead is. De River brengt nog een die uiteraard niet meer interessant is voor de uitslag. Het mannetje kijkt me verslagen aan. Voor het eerst toont hij enige emotie. Ik krijg bijna medelijden. Ik zeg bijna want ik stort me weer op mijn stoel om mijn chips bijeen te schrapen. Ik probeer te tellen hoeveel ik nu voor me heb me staan maar raak tot drie keer toe de tel kwijt. Mijn rug is nat van het zweet. Pff wat is het ontzettend warm hier. Mijn mond is droog en mijn lippen voelen schraal aan. Met het puntje van mijn tong bevochtig ik mijn lippen en begin opnieuw te tellen. Ken je dat gevoel? Dat je gewoon voelt dat er iemand naar je kijkt? Als ik opkijk merk ik dat onze dealer Mark mij onderzoekend zit op te nemen. Ondertussen schud hij behendig de kaarten . Hij kijkt mij doordringend en een tikje fronsend aan. Wie denkt hij verdomme wel dat hij is! Ik steek mijn kin iets naar voren en kijk uitdagend terug. Dit keer is Mark de eerste die zijn ogen neer slaat.

Eindelijk ben ik klaar met stapelen en tellen van mijn chips. Jeesus! Er ligt hier een klein vermogen voor mijn neus!Ik kan nauwelijks over de torens heen kijken! Da`s misschien een beetje overdreven maar ik run als god! Alleen het begint me wel te irriteren dat ik zo rusteloos ben. Ik heb kriebels in mijn benen en kan ze onmogelijk stil houden onder de tafel. Misschien moet ik even een stukje lopen. Ik sta op van tafel en vraag aan Mark waar hier de toiletten zijn. “Wacht maar even”antwoord Vinn en loopt voor me uit naar de toiletten. In plaats van voor de deur te wachten loopt hij echter met me mee naar binnen, sluit de deur zachtjes achter mij en gaat er wijdbeens met zijn rug tegen aan staan.

(Deel 11 is mede mogelijk gemaakt dankzij het topic : beats and brags)

In het HC….

“Zo, als we daar Assepoester niet hebben”zegt Mark sarcastisch terwijl hij mij van top tot teen opneemt.
“Assepoester?” Herhaalt Debby.”Kennen jullie elkaar?” Ik hoor een ondertoon van afgunst in haar stem. Ondanks mezelf voel ik toch een lichte triomf. “Nou”zeg ik”We hebben elkaar één keer eerder ontmoet.” ”Ja, een ontmoeting die ik niet snel zal vergeten”gaat Mark verder. Ik voel dat ik een kleur krijg. Debby kijkt me vragend aan. Hoe red ik me hier nou weer op een geloofwaardige manier uit, vraag ik me af. Mark redt me door aan Debby te vragen of ze ons even wil excuseren omdat hij nog het een en ander met mij te bespreken heeft. Teleurgesteld druipt Debby af. Onder het voorbij lopen werpt ze me nog een blik toe die niet anders uitgelegd kan worden als een wij-hebben-nog-heel-wat-te-bes preken blik. Mark begeleidt mij vervolgens naar het kantoortje dat normaal gebruikt wordt om gesprekjes te houden met klanten die het wat bont maken in het casino. Dit kan gaan over gedrag of een standaard praatje met advies om gokverslaving te voorkomen wanneer het vermoeden bestaat dat iemand op het randje balanceert.

Mark steekt direct van wal: “Waarom was je ineens weg?Ik begreep er niets van! Ik heb je overal gezocht!””Ik geloof niet dat ik jou een verklaring schuldig ben!”schiet ik in de verdediging .”Doe je dat vaker?Een vrouwtje oppikken in de sauna?”Ik reageer feller dan nodig maar ik kan nu niet meer terug. Dan valt mijn oog op zijn hand die nog op de deurklink ligt. Aan zijn ringvinger prijkt een glimmende gouden trouwring. Mark ziet mij kijken en stopt snel zijn hand in de zak van zijn pantalon. Ik kijk hem uitdagend aan met mijn handen in mijn zij geplaatst. Mark opent zijn mond om iets te zeggen maar krijgt van mij de kans niet. “Dus je bent nog getrouwd ook!” Ik glip langs Mark de deur uit en met driftige passen loop ik in de richting van de kantine. Achter mij roept Mark mij op gedempte toon na. “Liza! Wacht nou eens even!” Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb geen zin om de ongetwijfeld waterdichte verklaring van Mark aan te horen. Ik voel me al zo goedkoop. Nog een paar clichés erbij en het plaatje is compleet. Het lijkt verdomme wel of ik in een soap ben belandt!

Die avond bega ik de ene blunder na de andere. Ik lijk wel een beginner .Er komt een nieuwe speler aan tafel die duidelijk aan geeft pas mee te willen spelen wanneer hij de big blind heeft. Toch deel ik hem tot drie keer toe in. Dit tot grote ergernis van de overige spelers. Daarna neem ik te weinig rake en wordt ik op de vingers getikt door de Brush. Dan, na een aantal slopende uren is het eindelijk tijd om te gaan sluiten. Om Mark te ontlopen pak ik zo snel mogelijk mijn spullen bij elkaar en loop naar de parkeergarage. Als ik bij mijn auto kom zie ik dat Mark mij al op staat te wachten. “Wij moeten praten Liza.” begint hij. Ik negeer hem en ontgrendel mijn auto. “Je kunt hier niet voor weglopen Liza!Het is niet wat je…”Ik geef hem niet de kans om zijn zin af te maken. Vlug stap ik in de auto en start de motor. Ik ruk de pook in zijn achteruit en druk vinnig het gaspedaal in. De auto schiet naar achteren. Ik kan nog net een betonnen pilaar ontwijken. Ik gooi het stuur om en sjees in de richting van de uitgang. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik Mark met opgeheven handen staan. Dan schiet ik in de lach. Het hulpeloze gebaar van Mark werkt op mijn lachspieren. Gierend van de lach steek ik mijn pasje in de lezer. Als de slagboom omhoog gaat schater ik nog steeds. De hele situatie krijgt opeens iets komisch. Wie bedenkt er nou zoiets? Heb ik voor het eerst van mijn leven een one-night-stand of eigenlijk one-hour-stand. Op klaarlichte dag ook nog. Blijkt het mijn nieuwe baas te zijn! Ik kan haast niet meer stoppen met lachen. Bij het stoplicht zie ik de man in de auto naast me verbaasd mijn kant op kijken. Dat is voor mij het startsein voor een nieuw lachsalvo. Na een klein half uurtje parkeer ik de auto voor mijn huisje. Ik heb kramp in mijn kaken van het lachen.

Als ik de hal binnen stap dringt een zware geur mijn neusgaten binnen. Wanneer ik door loop naar de woonkamer ruik ik onmiskenbaar de geur van alcohol. In de kamer aangekomen zie ik tot mijn schrik meteen waar de geur vandaan komt. Eddy zit onderuitgezakt op de bank. Zijn voeten liggen nonchalant op de salontafel. Zijn armen zijn gevouwen achter zijn hoofd. “Hey Liessssje! Daar ben je eindelijk.” Zegt Eddy met dubbele tong. De alcohol walm maakt me misselijk. Mijn goede humeur is op slag verdwenen. “Eruit.”zeg ik zo kalm mogelijk. “Nou zeg! Waarom doe je nou zo onvriendelijk tegen mij?”antwoordt Eddy op een zeurderig toontje. Hij klinkt als een verwend kind dat zijn zin niet krijgt.”Eruit!” Zeg ik nu iets luider. Ik hoop dat ik resoluut genoeg over kom.”Kom maar weer terug als je nuchter bent. Dan praten we wel weer verder” “Ik,wasz eigenlijkz helemaal niet van plahan om te praten”lalt Eddy.”Ik heb je gemisst meisssje.”lispelt Eddy terwijl hij zich ongecoördineerd omhoog probeert te werken uit de bank. Pas na drie pogingen staat hij recht op. Nou ja, rechtop is te veel eer. Slingerend komt Eddy op mij af . Ik draai me snel om en probeer naar de hal te komen. Maar Eddy is me ondanks zijn dronkenschap te snel af. Hij grijpt me hardhandig bij mijn haren en ik schreeuw het uit van de pijn. Dan trekt hij me ruw naar achteren en duwt mij achterover op de bank. Ik probeer weer overeind te krabbelen maar Eddy laat zich boven op mij vallen. Door zijn gewicht wordt alle lucht in een keer uit mijn longen geperst .Ik hap naar adem en probeer mij onder Eddy uit te wringen. Ik roep uit alle macht dat hij van mij af moet gaan maar Eddy legt zijn hand over mijn mond en probeert ondertussen met zijn andere hand mijn broek los te maken. Door mijn gespartel wordt dat een onmogelijke opgave met één hand. Dit tot grote ergernis van Eddy. Woedend haalt hij de hand van mijn mond en trekt in één ruk mijn jas open en vervolgens mijn blouse. De parelmoeren knoopjes vliegen door de kamer .Met zijn grote handen omvat hij mijn borsten en knijpt er gemeen hard in. Terwijl ik ineen krimp van pijn maak ik van de gelegenheid gebruik en bijt zo hard ik kan in Eddy zijn arm. Eddy brult het uit. Ik proef de zoete smaak van zijn bloed in mijn mond en spuug recht in zijn gezicht. Dit werkt op Eddy als een rode lap op een stier en hij haalt vol uit. Zijn vlakke hand komt met een klets op mijn wang terecht en mijn hoofd slaat zijwaarts. Terwijl ik in een reflex mijn hand naar mijn gezicht breng voel ik dat het gewicht op mij af neemt en ik weer vrij kan ademen. Als ik opkijk zie ik dat Mark Eddy omhoog sleurt bij zijn kraag. Tijd om na te denken is er niet. Ik trek mijn knieën op naar mijn borst en strek dan met volle kracht mijn benen. Mijn voeten raken Eddy vol in zijn maagstreek. Eddy verliest zijn evenwicht en valt achterover met zijn hoofd op de punt van de salontafel. Wat dan volgt is een geluid wat vergeleken kan worden met het kraken van een walnoot in een notenkraker. Ik hoor het misselijkmakende geluid en sla mijn handen voor mijn ogen. Wanneer ik ze een halve seconde later weer laat zakken zie ik tot mijn afgrijzen Eddy in een onnatuurlijke houding op de grond liggen tussen de bank en de salontafel. Onder zijn hoofd vormt zich een plasje bloed. Geschrokken kijk ik Mark aan. Mark zakt door zijn knieën en buigt zich over het lichaam van Eddy. Eddy`s lichaam begint gelijktijdig te schokken en Mark richt zich met een ruk weer omhoog. Alle kleur is uit zijn gezicht verdwenen.”Oh nee!”roep ik terwijl ik mijn handen voor mijn mond sla. “Ik denk dat hij dood is”zegt Mark met een lichte trilling in zijn stem. “ Oh mijn God!We hebben hem vermoord!” roep ik met overslaande stem.

Terug naar de oude bioscoop……

Vinn pakt me bij mijn elleboog en trekt me zachtjes maar onmiskenbaar dwingend om hoog uit mijn stoel. Ik excuseer mij bij mijn tafelgenoten en zogenaamd gezellig gearmd lopen we richting de uitgang van de zaal. Wanneer we langs de bar lopen zie ik tot mijn schrik dat Jeroen verdwenen is. Vinn die meteen mijn aarzeling opmerkt zegt dat ik mij geen zorgen hoef te maken. Ik krijg zo dadelijk uitleg. Zwijgend lopen we verder. Een van de kleerkasten opent de deur voor ons en we slaan rechts af in de foyer. We komen weer langs de karakteristieke kassahokjes. Na een paar meter opent Vinn een deur die leidt naar een ruimte die ingericht is als kantoor annex vergaderruimte.

In de hoek staat een groot antiek mahoniehouten bureau. In het midden van de ruimte staat een grote ovalen tafel met zo`n twintig stoelen er om heen geplaatst. Eén van de wanden is volledig bedekt met beeldschermen. Ik zie pokertafels vanuit allerlei camerapositie`s. Geïntrigeerd loop ik wat dichter naar de wand. Verbaasd bekijk ik de tafel waar ik net nog aan zat. Dan worden alle beelden zwart. Met een ruk draai ik me om. Vinn staat nonchalant tegen het bureau geleund. “Zou je mij misschien willen uitleggen wat dit allemaal te betekenen heeft?En waar is Jeroen gebleven?”zeg ik zelfverzekerder dan ik me voel. “Kom, ga maar even zitten”zegt Vinn rustig”Wil je misschien nog een glas whisky?”Ondanks dat ik me al lichtelijk aangeschoten voel stem ik toch toe. Even later zit ik met een glas whisky in de hand tegenover Vinn die ondertussen achter het bureau heeft plaatsgenomen. Vinn brandt gelijk los. “Je vriendje hebben we in een taxi gezet en naar huis gestuurd. Ik ben bang dat hij iets teveel champagne tot zich genomen heeft. Dat kan behoorlijk naar je hoofd stijgen, vooral als je het niet gewend bent” besluit Vinn geamuseerd. Helemaal gerust ben ik er niet op. Ik neem me voor om Jeroen na dit gesprek onmiddellijk te bellen. “Dan nu de reden waarom jij hier zit”vervolgt Vinn. Ik ben meteen een en al oor. Wat bedoelt hij in vredesnaam?”Het was niet de bedoeling dat het zo snel zou gaan. Maar aangezien er al een tipje van de sluier gelicht is doordat die sukkels hier klaarblijkelijk de deuren niet gesloten kunnen houden slaan we maar even een paar stappen over.”

”Hoe bizar wordt dit?” Vraag ik mij stilletjes af. Vinn gaat verder.”We houden jou al een tijdje in de gaten. Onze ontmoeting vanavond in het Holland Casino was niet puur toevallig” verteld Vinn op zakelijke toon.”Mark had ons op jou geattendeerd. Hij heeft ons ongeveer een half jaar geleden op jou gewezen. Jij schijnt aan Mark te hebben bewezen dat je absoluut discreet bent. Waar Mark die wijsheid vandaan heeft is mij een raadsel maar is verder niet van belang. Ik vertrouw Mark onvoorwaardelijk in zijn deskundigheid. Verder heeft Mark ons gewezen op jouw kwaliteiten als poker speelster. We hebben jou al een tijdje op de korrel zoals ik al zei en wij hopen dat jij de persoon bent die wij zoeken.” Ik begrijp er nu helemaal niets meer van. Vinn weet dus dat ik de dealer, Mark, ken. Maar wat heeft Mark hem verteld? Een ongemakkelijk gevoel bekruipt mij. Vinn ziet het en gaat snel verder. “Zoals ik al zei heb ik geen enkel idee wat de connectie is tussen jou en Mark. Ik weet alleen dat jullie beide bij het HC hebben gewerkt en dat Mark daar nog steeds werkzaam is. De rest is voor mij niet van belang.”Er valt even een stilte omdat Vinn een slok uit zijn glas neemt. Dan vervolgt hij: “Zie je Lisa, jij kunt bij ons geld verdienen. Veel geld. Maar daar zul je wel hard voor moeten werken, En je zult er veel voor over moeten hebben.” Ik heb geen flauw idee waar hij naar toe wil, maar ik vermoed dat het hier criminele activiteiten betreft en dat zint me niks. Vinn kijkt me bedachtzaam aan. “Ik zie aan je gezicht dat je bedenkingen hebt. Daarom zal ik je proberen in het kort uit te leggen waar wij hier mee bezig zijn. De tafel achter je wordt wekelijks gebruikt om te vergaderen door” Het Genootschap”. “ Het Genootschap”bestaat uit een zeer select gezelschap van uitzonderlijk goede pokerspelers. Deze spelers hebben besloten hun krachten te bundelen om op die manier optimaal gebruik te maken van hun vaardigheden. Het doel is om in een bepaalde periode een dusdanige hoeveelheid financiële middelen te vergaren dat “Het Genootschap” weer opgeheven kan worden en elk van ons een zorgeloos leven kan leiden. Je hebt daar net wel gezien dat een aantal prominente personen achter de onbedoeld geopende deur zaten. Dit zijn mensen die om wat voor reden dan ook niet kunnen pokeren in een legaal casino. Vanwege hun publieke functie of image mogen zij in geen geval geassocieerd worden met goklustige praktijken. Wij hebben diverse connecties in het zakenleven, onder politici, de zogenaamde BN-ers etc. Het komt er in het kort op neer dat wij proberen zoveel mogelijk van dit soort mensen hier binnen te krijgen. Mensen die niet kijken op een paar duizend euro meer of minder. Deze mensen worden door ons uitgenodigd om hier te komen spelen. Dit gebeurt op zeer discrete wijze door mensen die wij laten infiltreren in hun privé leven. Wanneer zij binnen zijn helpen wij ze middels de door ons zelf opgeleide pokerspelers van hun euro`s af. Bij de ene gaat het om tienduizend euro, bij een ander kan het om tonnen gaan. Deze mensen liggen daar niet wakker van. Wij investeren een gedeelte in het opsporen van nieuwe “klanten”. Tevens gaat een gedeelte van de verdiensten in de “pot” die later dus verdeeld gaat worden onder onze “leden”.

Ik laat het hele verhaal even bezinken. Vinn staat al weer naast mij om mijn glas bij te vullen. Het duizelt mij. Waar ben ik wel in verzeild geraakt vraag ik mij af. Tegelijkertijd ben ik razend nieuwsgierig naar dit “Genootschap” zoals Vinn het noemde. Wie zullen de leden zijn? Vinn neemt weer plaats achter zijn bureau. “Ik begrijp dat je vol vragen zit maar dit is nog niet het juiste moment. Alles op zijn tijd”gaat Vinn verder. De ruimte waar jij net zat te pokeren is dus eigenlijk alleen maar een rookgordijn om eventueel politie om de tuin te leiden mocht er onverhoopt een inval plaats vinden. In dat geval zullen de mensen waar het werkelijk om draait via een nooduitgang het pand snel en discreet verlaten. Tegen de tijd dat men er achter komt dat er nog een speel ruimte is, dan is de vogel al lang en breed gevlogen!” Vinn leunt nu achterover in zijn stoel met een zelfvoldane grijns op zijn gezicht.
Dan buigt Vinn voor over en diept een pakketje op uit zijn broekzak. Waar ik al bang voor ben gebeurt hier voor mijn ogen. Vinn snuift in een paar behendige bewegingen een lijntje coke naar binnen. Daarna kijkt hij weer op en maakt nog een paar vegende bewegingen onder zijn neus. Het is net alsof hij even vergeten is dat ik er ook nog zit. Ik kuch even in mijn hand om hem er aan te herinneren dat ik er ook nog ben. Verstoord kijkt Vinn mij plotseling aan en onmiddellijk breekt een brede glimlach door op zijn gezicht. “Wil je ook even een lijntje proberen?”vraagt hij op een nonchalante toon als of het hier een broodje kaas betreft die hij mij aan biedt……………

“Hoi Mam, met mij! Het spijt me zo! Het is me helemaal doorgeschoten,ik heb het echt verschrikkelijk druk gehad de afgelopen week en ik moet je van alles vertellen”ratel ik. Mijn moeder onderbreekt me door te zeggen dat ze allang gehoord heeft dat ik Eddy er uit heb gezet en dat het waarschijnlijk de beste beslissing is die ik in tijden heb genomen. Het valt haar wel tegen dat ik niets van me heb laten horen op haar verjaardag gisteren maar dat ze me gezien de omstandigheden vergeeft. Om het goed te maken mag ik vandaag wel even een gebakje komen eten zegt ze. Voorwaarde is wel dat ik haar op de hoogte breng van alle details vertelt ze er op strenge toon bij. Als ik haar echt alle details zou vertellen zou ze niet meer zo opgewekt klinken bedenk ik als ik de verbinding verbreek. De afgelopen week ben ik zo opgegaan in mijn eigen kleine pokerwereldje dat ik letterlijk alles om mij heen vergeten ben. Was dit alles misschien gewoon een vlucht om de realiteit niet onder ogen te hoeven zien? Ik had kunnen weten dat mijn moeder allang gehoord heeft dat ik gebroken heb met Eddy. Eddy zijn moeder en mijn moeder gaan ieder dinsdagavond naar de bingo en daar worden alle laatste roddels uitvoerig besproken. Wat zal mijn moeder zich opgelaten gevoeld hebben toen ze vernam dat zij nog niet op de hoogte was gebracht van het nieuws over haar eigen dochter.
Onderweg naar mijn ouders koop ik bij de bloemist de grootste en mooiste bos bloemen die ik kan vinden. Ik ben benieuwd in hoeverre mijn ouders op de hoogte zijn van alle gebeurtenissen. Ik mij niet kan voorstellen dat Eddy alles aan zijn moeder heeft verteld. Ik besluit dat ik in ieder geval mijn ouders de details zal besparen.

Als ik een paar uur later op mijn werk kom gonst het van de geruchten in de bedrijfskantine. We hebben een nieuwe regio directeur en het schijnt nogal een lekker ding te zijn. Vandaag is hij er helaas niet dus ik zal nog even een paar dagen geduld moeten hebben voor ik me aan hem mag vergapen volgens mijn vrouwelijke collega`s. Het boeit me niet. Momenteel heb ik totaal geen behoefte aan wat voor man dan ook. Mijn leven bestaat nu uit een strakke tijdsindeling van werken, poker, artikelen over poker lezen om te improven en sporten om in vorm te blijven. Eten en sociaal leven zijn van ondergeschikt belang op het moment. Blijkbaar is mij dat aan te zien. Mijn collega Debby waar ik vanaf het begin af aan al goed mee kan opschieten, vraagt aan mij of het wel goed gaat met me. Ze vindt dat ik er slecht uit zie. Ik verzeker haar ervan dat dit het gevolg is van de zware griep die ik achter de rug heb en dat het vast wel weer goed komt met me .De avond kruipt voorbij. Waar ik vroeger geen genoeg kon krijgen van het dealen, begint het me nu steeds meer tegen te staan. Ik heb moeite om me niet te gaan mengen in het spel. Sommige mensen wil ik wel in hun gezicht slingeren dat ze beter kunnen stoppen met doneren! Ze blijven maar naar die pin lopen en hebben niet door dat ze never nooit met winst dit pand zullen verlaten als ze op de dezelfde voet door gaan. Wat zou ik graag zelf aan de andere kant van de tafel plaats nemen! Dan zou ik ze daar allemaal wel eens wat laten zien! Ik weet dat ik op dit moment absoluut niet de juiste instelling heb en ik krijg in de pauze ook te horen van mijn chef dat het allemaal wel wat vriendelijker mag. Ik moet toegeven dat hij gelijk heeft. Ik beloof beterschap. De rest van de avond tover ik een plastic glimlach op mijn gezicht en wurg mij door de laatste uurtjes.

De volgende morgen als ik in de spiegel kijk begrijp ik wat Debby bedoeld. Mijn ogen staan hol in mijn gezicht. Mijn jukbeenderen beginnen een beetje uit te steken. Ik zal mij zelf beter moeten verzorgen, dit gaat niet goed zo. Ter plekke besluit ik mijzelf vandaag eens te verwennen met een bezoek aan de sauna. Even een dagje niet pokeren maar heerlijk ontspannen. Ik gooi een paar handdoeken en mijn badjas in een sporttas. Als laatste gooi ik toch ook nog maar een boek van Harrington in het zijvak. Ik moet tussen de saunagangen door toch ook wat te doen hebben en kan dan maar beter het nuttige met het aangename verenigen!
Het is al weer veel te lang geleden dat ik dit gedaan heb denk ik als ik even later lig te doezelen na een saunagang in een van de relax fauteuils. Het boek van Harrington ligt op mijn schoot.”Interessante lectuur lees jij daar!”hoor ik ineens iemand zeggen. Als ik opkijk om te zien wie deze vrijpostige opmerking maakt kijk ik recht in de meest blauwe ogen die ik ooit gezien heb. De eigenaar van deze blauwe kijkers is een lange atletisch gebouwde man van midden dertig. Zijn donkere haar staat piekerig alle kanten uit. Hij heeft zich een aantal dagen niet geschoren aan de donkere schaduw op zijn kin te zien. Naast zijn ogen dienen zich de eerste lachrimpeltjes aan. Hij staat nonchalant met zijn handen in de zakken van zijn losjes dichtgeknoopte badjas. Ik vergeet ter plekke te ademen. Met half geopende mond staar ik hem aan. “Dat is toch een boek over pokerstrategieën?”gaat hij verder zonder acht te slaan op mijn schlemielige reactie op hem. Ik herpak me en geef hakkelend, zoekend naar de juiste woorden antwoord. Spontaan steekt de man zijn hand uit en stelt zich voor als Mark.”Ben je hier alleen?”vraagt hij. “Welke idioot laat zo`n mooie vrouw nou alleen naar een sauna gaan?”gaat hij lachend verder. Ik antwoord dat ik vrijgezel ben en kan me daarna wel voor mijn kop slaan. Straks denkt hij ook nog dat ik in hem geïnteresseerd ben! Na een kort gesprekje over het spelletje poker wat hij ook wel eens speelt maar waar hij niet echt goed in is en niet genoeg geduld voor heeft naar zijn eigen zeggen wenst Mark mij een prettige dag en gaat verderop zitten. Totaal van mijn stuk probeer ik mij weer te verdiepen in het hoofdstuk “Observing Yourself” maar het lukt niet. Mijn gedachten dwalen steeds af naar de man die een paar stoelen verderop ontspannen zit te genieten van zijn tosti. Vanachter mijn boek gluur ik stiekem zijn kant op. Als hij ineens opkijkt sla ik snel mijn ogen neer en ga zogenaamd volledig op in mijn boek. Na een minuut of vijf voel ik mij zo ongemakkelijk dat ik maar weer besluit om een sauna ronde te gaan doen.

In de sauna kan ik me eindelijk weer ontspannen. Ik lig op mijn rug op een van de houten banken en sluit mijn ogen. Onmiddellijk zie ik een vrolijk lachend gezicht met diepblauwe kijkers voor me. Geïrriteerd probeer ik aan iets anders te denken. Terwijl ik me probeer te concentreren op alles behalve HEM hoor ik de saunadeur open gaan en zachtjes weer sluiten. Tussen mijn wimpers door gluur ik naar de persoon die als laatste binnen gekomen is. Eigenlijk weet ik het al. Onbewust trek ik mijn buik nog ietsje verder in. Na een poosje voel ik de druppeltjes zweet richting mijn navel lopen. Langzaam ga ik rechtop zitten. Het zweet loopt nu in straaltjes van mijn lichaam. Terwijl ik mijn sauna genoot volkomen negeer loop ik de sauna uit om af te koelen. Wanneer ik even later sta uit te puffen bij een bankje wordt er op mijn schouder getikt. Zonder om te kijken weet ik al wie het is. Als ik mij langzaam omdraai haakt zijn blik zich in de mijne om niet meer los te laten. Wij weten beide in een fractie van een seconde genoeg. Het is onvermijdelijk. Ik vang een vleug op van wat een mengeling is van zijn lichaamszweet en een restje van zijn kruidige aftershave. Deze combinatie heeft een verpletterd effect op mijn biologische systeem. Zachtjes pakt Mark me bij mijn arm en begeleid mij naar de achterkant van het saunahuisje uit het zicht van de overige saunagasten. Op dit moment ben ik zo bedwelmd dat het me niet eens wat kan schelen of we al dan niet gezien worden. Achter het saunahuisje laat ik mij in de armen van Mark vallen .Gretig begint hij me te zoenen. Eerst nog onderzoekend daarna steeds vuriger. Onze tongen verstrengelen zich in een in een hunkerend bijna dierlijk samenspel. Ondertussen perst Mark zijn lichaam tegen het mijne zodat ik klem kom te zitten tussen hem en de houten wand achter me. Mijn handen glijden als vanzelf over zijn klamme rug. Ik voel zijn spieren bewegen onder zijn soepele huid. Steeds lager glijden mijn handen. Tegelijkertijd plaatst Mark zijn handen onder mijn billen en tilt mij in een beweging moeiteloos omhoog. Automatisch sla ik mijn benen om zijn heupen. Ik tril nu over mijn hele lichaam. Een huivering trekt door mijn lichaam wanneer zijn mond zich om mijn tepel sluit. Ik gooi mijn hoofd achterover in mijn nek en ik kan een getergde kreun niet onderdrukken. Ik duw met kracht mijn heupen naar voren. Mark zoekt mijn blik en we kussen weer. Dit keer traag, liefdevol, zacht. Ondertussen kneden zijn handen mijn borsten en ik voel tegen mijn buik zijn opwinding groeien. Ik heb mijn spieren niet meer onder controle. Ik heb helemaal niets meer onder controle en ik wil het ook niet. Ik wil me verliezen in dit moment. Me volledig overgeven aan deze man. Ik fluister zijn naam en het volgende moment komt hij in me. Vult me volledig. Met wijd opengesperde ogen kijk ik hem aan. Zijn blik is glazig nu en we beginnen samen te bewegen. Eerst langzaam daarna sneller en sneller. Ik sluit mijn ogen en vergeet waar ik ben, geef me over aan het ritme . Ondertussen fluistert Mark dingen in mijn oor die ik maar half versta, vertraagd zijn tempo, versneld dan weer totdat ik van pure frustratie een grommend geluid voort breng en mijn nagels in de huid van zijn billen duw. Dan kijkt hij mij weer aan, zijn blik donker, geconcentreerd. Een ontploffing volgt in mijn onderbuik. Mijn onderlichaam begint ongecontroleerd te bewegen en Mark kijkt met een ruk op. Zijn niets ziende blik kijkt dwars door mij heen in een moment van totale ontlading. Dan voel ik onze kletsnatte lichamen verslappen. Plotseling sta ik weer met beide voeten op het vochtige gras. Als ik weer bij mijn positieven kom slaat Mark zijn armen om me heen en trekt me dicht tegen zich aan. Ik voel zijn hart kloppen tegen mijn borst. Hij drukt zijn mond in mijn haar en mompelt: “Fantastisch”. Het is alsof ik plotseling wakker geschud wordt uit een droom. Waar ben ik in godsnaam mee bezig! Ik maak me zachtjes los uit zijn omhelzing en loop snel naar de voorkant van het saunahuisje. Verblind door mijn tranen gris ik mijn badjas van het haakje en loop rechtstreeks door naar de kleedruimte. Zonder me zelfs maar te douchen kleed ik me vlug aan, reken af bij de receptie en vlucht naar mijn auto. In de auto beleef ik het hele voorval opnieuw. “Fantastisch” had Mark gezegd en het was de waarheid. Waarom reageerde ik dan zo emotioneel? Ik had mezelf tot dan toe nooit in staat geacht tot zoiets als dit. Ik herken mezelf gewoon niet. Mijn heftige reactie op Mark beangstigt me. Gelukkig zal ik hem waarschijnlijk nooit meer zien. Ik weet alleen zijn voornaam en hij van mij omgekeerd ook. Hoewel dit een opluchting zou moeten zijn voel ik me plotseling bedroefd en eenzaam.

Als ik de volgende dag de bedrijfskantine van het casino binnen stap komt Debby gelijk op mij af. Op haar wangen zijn van pure opwinding blosjes te zien. Lachend vraag ik wat er met haar aan de hand is. “Heb je hem al gezien?” Ze is half buiten adem. ”Wie?”antwoord ik. “Onze nieuwe regio directeur!”vervolgt Debby ongeduldig. ”Hij is overplaatst vanuit Scheveningen. Je weet echt niet wat je ziet!”jubelt ze. Lachend antwoord ik haar dat ze me nu wel een beetje nieuwsgierig maakt. Het moet wel iets bijzonders zijn als Debby zich zo aanstelt. “O! Daar zul je hem hebben! Niet gelijk achterom kijken hoor! Hij komt recht op ons af!” Ik bedwing de neiging om me abrupt om te draaien. Dan voel ik een warme hand op mijn schouder. Als ik me omdraai kijk ik recht in het knappe gezicht dat mij vannacht achtervolgd heeft in mijn dromen. Het is Mark.

In mijn droom hoor ik iemand hartverscheurend huilen. Het is mistig waar ik mij bevind en ik probeer mij een weg te banen in de richting van het geluid. Het gehuil lijkt steeds dichterbij te komen. Ik hoor nu duidelijk iemand snikken met af en toe gierende uithalen gevolgd door een snik. Wanneer de mist optrekt kom ik tot de bizarre ontdekking dat ik zelf degene ben die huilt. Verbouwereerd stop ik met huilen en probeer mijn ogen te openen. Een felle pijn flitst door mijn voorhoofd. Snel sluit ik mijn ogen weer. Ik probeer rustig na te denken. Waar ben ik? Wat doe ik hier? Dan komen de gebeurtenissen met een daverende mokerslag terug in mijn brein. Eddy, zijn woede, de kast. Muisstil blijf ik liggen . Ik spits mijn oren. Het is heel goed mogelijk dat ik nog steeds in gevaar ben. Misschien zit Eddy te wachten tot ik bij kennis kom. Of hij denkt dat ik dood ben en is nu aan het verzinnen hoe hij mij ergens kan dumpen. Het is doodstil om me heen. Voorzichtig probeer ik me te bewegen. Gelukkig, alles werkt nog! Ik voel voorzichtig aan mijn oog dat gezwollen aanvoelt. Waarschijnlijk ben ik tegen een van de kastplanken aangeklapt toen ik onderuit ging. Mijn keel doet ongelofelijk pijn. Ik heb het gevoel dat er een flinke hoestbui aan zit te komen maar ik durf mijn keel niet te schrapen. Zo blijf ik ongeveer een minuut of vijf liggen. Daar na houd ik het niet langer uit en schuifel voorzichtig op handen en voeten de kast uit. De afstand tot het lichtknopje lijkt oneindig maar als het me eindelijk gelukt is om het licht aan te klikken zie ik niemand. Voorzichtig krabbel ik overeind. Ik inspecteer met bonkend hart alle ruimtes in het huis. Niemand… Dan zie ik op de keukentafel een papiertje liggen. Van afstand herken ik onmiddellijk Eddy`s hanenpoten. Als ik dichterbij kom zie ik wat er op geschreven staat:“Het spijt me zo. Ik was radeloos. Eddy”.

Ik pak het papiertje op en lees de zinnetjes een paar keer op nieuw. Ik voel de woede op borrelen. Wat denkt die klootzak eigenlijk? Dat ik dood ben? Is dit een briefje voor mijn ouders?Of wist hij dat ik “alleen maar” bewusteloos was en is het briefje aan mij zelf gericht. Met een woeste beweging ruk ik een laatje van het dressoir open dat tegen de muur in de hal staat. Met een pinnig gebaar kwak ik het papiertje in de la. Met een klap duw ik het laatje weer dicht en been door naar de badkamer. Daar bekijk ik het resultaat van deze avond in de spiegel. Ik schrik me rot als ik mezelf zie. Een bleek vermoeid gezicht staart mij aan in spiegel. Ik zie dat mijn linkeroog behoorlijk rood en gezwollen is.” Deze gaat ongetwijfeld nog alle kleuren van de regenboog krijgen” zeg ik zachtjes tegen mijzelf. In mijn hals zitten rode strepen die al een beetje blauw beginnen te kleuren. Jeeesus!! Hoe moet ik me nu vertonen op mijn werk morgen! Hoewel.. Morgen? Ik loop weer naar de keuken en kijk op de klok .Het is al bijna ochtend! Vanavond moet ik werken. Er zit niets anders op dan me ziek te melden. Dan schiet me iets te binnen. “Moet ik eigenlijk niet de politie waarschuwen? Aangifte doen?”Het idee om allerlei formulieren in te moeten vullen en vragen te moeten beantwoorden staat me plotseling tegen. Ineens moet ik aan Eddy zijn moeder denken. Het mensje is al een paar jaar weduwe en Eddy betekent alles voor haar. Haar hart zal breken als ze hoort wat haar zoon heeft uitgevreten. Aan de andere kant kan ik dit toch ook niet zomaar met me laten gebeuren! Ik schuif de beslissing nog even voor me uit. Eerst maar eens slapen en dan zien we morgen wel weer verder. Voor de zekerheid vergrendel ik de deur extra met het nachtslot..

In bed lig ik maar te draaien en te woelen. De slaap kan ik met geen mogelijkheid vatten. Na een uurtje of twee geef ik het op en besluit een hete douche te nemen. Daarna nestel ik me op de bank met een kop sterke koffie en mijn lap-top. Eerst surf ik wat rond op Pokernews . Tegenwoordig is dit een van mijn favoriete sites. Ik lees wat blogs, struin wat rond op het forum en dan heb ik een plan! Eerst sms ik Eddy met de mededeling dat ik helaas voor hem nog leef en dat hij morgen middag zijn spullen kan komen halen. Ook zet ik erbij dat ik wil dat hij zijn sleutel van het huis bij mij inlevert. Binnen een paar minuten krijg ik een reactie van Eddy dat het hem spijt en dat hij het niet zo bedoeld heeft. Zonder de sms verder uit te lezen klik ik op verwijderen. Eddy is verleden tijd! Ik voel me plotseling sterk. Ik barst van de energie. Weet je wat? Ik ga een grote schoonmaak houden! Alle spullen van Eddy stop ik in plastic tassen en vuilniszakken en parkeer ik in de hal. Na dat ik als een wervelwind door het hele huis ben geraasd zink ik moe maar voldaan op de bank neer. Ik bel vervolgens naar mijn werk met de mededeling dat ik een zware griep te pakken heb. Aangezien ik me vrijwel nooit ziek meld vat mijn chef het serieus op, zegt dat ik goed uit moet zieken en wenst me ten slotte beterschap. Zo! Dat is dat! Ik kan los. Deze week ga ik mij concentreren op mijn online poker carrière! Ik stort een behoorlijk bedrag op Pokerstars als begin kapitaal en maak voor mezelf een schema betreffende mijn bankroll, sporten, eten en slapen. Van enthousiasme krijg ik die avond nauwelijks een hap door mijn keel.

De volgende dag staat Eddy precies op het afgesproken tijdstip voor de deur. Als ik de deur voor hem open zie ik dat hij schrikt van mijn verschijning. Hij doet een stap naar voren en strekt zijn armen naar mij uit. In een reflex deins ik achteruit. IJzig gebied ik hem zijn spullen te pakken en op te sodemieteren .Eddy laat zijn armen langs zijn lichaam zakken. Gelaten pakt hij de zakken en laadt alles in de kofferbak van zijn auto. Wanneer hij klaar is komt hij half treuzelend op me toe gelopen. “Ik..eh… Ik kan je niet zeggen hoe het me spijt”begint hij onzeker.”Laat maar.” onderbreek ik hem .”Geef me liever de sleutel. Ik ben er absoluut nog niet aan toe om met je te praten.”zeg ik kortaf. “Ok, ik begrijp wel dat je boos bent”antwoord Eddy. “Als je er wel aan toe bent om te praten moet je me maar bellen, ik logeer momenteel bij mijn moeder.”zegt Eddy zacht. Nadat ik de sleutel van hem heb aangenomen stap ik snel naar binnen en zonder een woord van afscheid sluit ik de deur achter me. Ik blijf nog een poosje met mijn rug tegen de deur leunen om mijn hartslag te laten zakken. Wanneer ik weer rustig ben loop ik resoluut naar de woonkamer, zet de cd speler aan met de volumeknop op standje tien. “The Dolphins Cry” * knalt door de speakers. Dan neem ik plaats achter mijn lap top.

De hele week ben ik bijna onafgebroken aan het pokeren. Ik probeer van alles uit. Van One Table Sit & Go`s tot Multi Table Sit & Go`s, Double or Nothing`s, en natuurlijk niet te vergeten: cash games op allerlei limieten. Om mij heen ligt de vloer bezaaid met papieren waarop ik grafieken getekend heb waarin ik alle resultaten bij houdt. Waar liggen mijn sterke punten en waar juist niet? Ik open een topic op Pokernews waar ik handen post waarvan ik niet zeker weet of ik ze goed gespeeld heb. De reacties lees ik aandachtig door en ik probeer alles zo goed mogelijk in mijn hoofd op te slaan. Soms zijn de reacties uiterst lullig en kan ik wel door de grond gaan van schaamte. Ik troost me dan met de gedachte dat ik zo`n situatie de volgende keer waarschijnlijk heel anders zal aanpakken en dat dit dus uiteindelijk alleen maar leerzaam is.

Iedere dag stuurt Eddy me twee a drie sms-jes die ik ongelezen wis. Ik heb geen zin en geen tijd om me nu met hem bezig houden.
Na vijf dagen belt mijn chef om te vragen hoe het met me gaat. Ik zeg dat ik me alweer stukken beter voel na mijn penicilline kuur en dat ik verwacht dat ik overmorgen weer present zal zijn. Wanneer ik de telefoon neergelegd heb kijk ik eens om me heen. Het resultaat van mijn kluizenaars bestaan wordt nu duidelijk zichtbaar. Her en der staan lege glazen en bordjes met etensresten. Stapels kleding hangen over stoelleuningen en in de overvolle wasmand. De stapel met grafieken en aantekeningen is niet meer te overzien. Het resultaat van deze week is wel dat ik nu moeiteloos vier tafels tegelijk speel en dat mijn bankroll langzaam maar zeker een stijgende lijn vertoont! Wanneer ik druk bezig ben om een beetje orde te scheppen in de chaos gaat mijn telefoon weer over. Als ik het nummer zie dat in het schermpje verschijnt herinner ik mij met een schok dat ik iets heel belangrijks vergeten ben. Ik onderdruk de neiging om op “weigeren” te drukken. Beschaamd neem ik op.

(* “The Dolphins Cry” nummer van de band “LIVE”. Advies : alleen snoeihard afspelen!)

Terug naar de bioscoopzaal…

Ik vertel Vinn dat ik er helemaal klaar voor ben maar dat Jeroen liever iets gaat drinken. Jeroen maakt zich uit de voeten richting de twee giechelende kippetjes aan de bar. Mijn wangen gloeien van de whisky en ik zie dat mijn glas al bijna leeg is. Vinn ziet mij naar mijn glas kijken en besteld met een autoritair handgebaar richting de bar een nieuw glas. Vervolgens schuift hij mijn stoel aan. Zelf neemt hij plaats op een barkruk achter de dealer. Met zijn armen over elkaar geslagen observeert hij de tafel. De dealer verteld me wat de minimale inkoop is en hoe hoog de blinds zijn. Als hij mij onbewogen aankijkt krijg ik flashbacks van lang geleden. Beelden dringen zich op waarvan ik dacht dat ik ze diep weggestopt had en waar ik van had gehoopt dat ik ze uiteindelijk zou vergeten. Zo nonchalant mogelijk diep ik een stapeltje bankbiljetten op uit mijn tasje en hoop dat niemand mijn trillende vingers opmerkt. Met een neutrale blik overhandig ik de dealer mijn geld. Dan neem ik mijn chips in ontvangst. Ik moet nog even een rondje wachten en dat geeft mij gelijk de gelegenheid om de tafel rond te kijken. Het is een gemêleerd gezelschap maar ik ben wel de enige dame aan de tafel .Al gauw ga ik weer helemaal op in het spel. Links van mij zit een uiterst agressieve Engels sprekende speler. Een paar stoelen verderop zit een wat oudere gezette man met hoogrode bolle wangen. Hij callt zo`n beetje met elke draw en limpt ook bijna elke hand. In het kleine half uur dat ik hier nu zit heb ik hem al een paar keer opnieuw zien inkopen. Zweetdruppeltjes parelen op zijn voorhoofd. Het is overduidelijk dat hij de grote vis is hier aan tafel. Naast hem zit een stille,wat sjofel geklede magere man die goed weet waar hij mee bezig is. Onopvallend groeien zijn stapels fiches naar duizelingwekkende hoogtes. Eigenlijk zijn deze man en de agressieve speler links van mij de enige twee waar ik echt voor moet uitkijken. De rest van de tafel bestaat vooral uit mensen die wel veel geld hebben maar meer voor de fun spelen heb ik het idee. In stilte bedank ik Vinn dat hij mij de mogelijkheid heeft gegeven om hier te komen profiteren. Als ik naar hem op kijk zie ik dat hij naar mij zit te kijken. Ik zie bewondering in zijn ogen. Mijn stack heb ik al verdubbeld in de korte tijd dat ik hier zit maar volgens mij is zijn bewondering gericht op iets anders. Een plezierige rilling trekt door mijn maagstreek. Het is lang geleden dat ik geraakt werd door de belangstelling van een man en ik was al bijna vergeten hoe leuk het is om te flirten. Net als ik mijn ogen wil neerslaan wordt mijn aandacht getrokken door aanzwellend geroezemoes. Als ik opzij kijk naar de plaats waar de geluiden vandaan komen zie ik tot mijn stomme verbazing dat aan de zijkant van de zaal nog een deur is die op dit moment half geopend is. De deur wordt met een geïrriteerd gebaar dichtgeslagen door een van de wandelende kleerkasten. In een flits zag ik nog wel een derde pokertafel met daaraan een bekende prof voetballer die ik herken uit "de bladen". Ook zie ik nog een man waar van ik zeker weet dat ik hem vaker heb gezien. Met een schok kom ik tot het besef dat het een bekende politicus is! Vinn die mijn blik gevolgd heeft staat met een ruk op van zijn kruk en komt met snelle haast driftige passen naar mij toe gelopen…………

(Twee jaar eerder)In de auto onderweg naar Eddy na mijn eerste live toernooi...

“Ik leg je thuis alles wel uit. Ik ben er met anderhalf uur” piep ik tegen Eddy. Eddy antwoord dat hij zeer nieuwsgierig is naar mijn verklaring en verbreekt vervolgens abrupt de verbinding. Ik blijf nog zo`n vijf minuten met mijn handen bewegingloos op het stuur in het niets staren voordat ik de motor weer start en mijn weg vervolg. Onderweg verzin ik verschillende scenario`s maar geen enkele is waterdicht. Ik besluit dat ik maar het beste gewoon de waarheid kan vertellen. Het is ten slotte geen misdaad die ik hier begaan heb!
Ik ben voor mijn gevoel in een mum van tijd thuis, veel sneller dan me lief is. Met lood in mijn schoenen open ik de voordeur. Ik zie Eddy gelijk staan. Met zijn handen in zijn zij geplant leunt Eddy tegen het aanrecht in onze keuken. Ik zie een verbeten trek om zijn mond.
Meteen barst hij los: “Zeg het maar, wie is het! Vertel me gelijk de naam van die loser maar dan zal ik hem duidelijk maken dat je van MIJ bent!”schreeuwt Eddy. Overdonderd door deze belachelijke beschuldiging probeer ik Eddy duidelijk te maken dat hij er volkomen naast zit. Eddy is echter niet voor rede vatbaar en buiten zich zelf van woede. Hoe meer ik probeer duidelijk te maken dat het echt niet klopt wat hij suggereert, hoe kwader hij wordt. Uiteindelijk knapt er iets in mij. Tegen zoveel onredelijkheid kan ik niet op. Uitgeput vertel ik hem wat me al maanden bezig houd en wat ik tot dan toe niet heb durven zeggen. Namelijk dat ik niet meer met hem verder wil. Ik gooi in één adem alles er uit wat mij al tijden dwars zit. Als ik na mijn relaas opkijk zie ik dat Eddy vlak voor me staat. In zijn ogen zie ik een ijskoude blik die mij de stuipen op het lijf jaagt .Met een snelle beweging pakt hij me bij mijn haar en sleurt mij de voorraadkast in. Daar duwt hij me tegen de muur. “Als ik je niet kan hebben dan zal niemand jou hebben”zegt hij half fluisterend. In zijn ogen zie ik een gevaarlijke flikkering die ik daar nog nooit eerder in heb gezien. Ik voel dat ik in paniek raak en wild probeer ik los te komen uit Eddy zijn greep. Maar Eddy heeft mij door en duwt mij krachtig terug. Ondertussen duwt hij zijn knie ruw tegen mijn schaambeen. Ik slaak een kreet van pijn. Eddy legt direct zijn hand over mijn mond om mijn kreet te smoren. Dan verplaatst hij zijn handen naar mijn hals. Langzaam begint hij mijn keel dicht te knijpen. Nu raak ik pas echt in paniek! Ik schop en sla wild om me heen maar ik voel dat de druk steeds meer toe neemt. Wanhopig probeer ik los te komen maar ik besef dat het totaal geen zin heeft. Eddy is veel te sterk. Zijn handen zijn als een bankschroef die steeds strakker aangedraaid wordt. Zijn ogen zijn leeg en kil. Ik voel me licht worden in mijn hoofd en besef dat dit het einde is. Nu zal ik nooit meer moeder worden. Mijn ouders zullen hier kapot van zijn .Als in een droom zie ik hun verdrietige gezichten al voor me. Ook zie ik direct daar na het gezicht van mijn verboden grote liefde voor me. Hij heeft mij lang geleden wel duizend keer gesmeekt om met hem verder te gaan. Ik heb nooit mijn hart durven volgen. Waarom eigenlijk niet? Nu is het te laat. Uiteindelijk is alles voor niets geweest. Ik voel dat mijn benen slap worden. En dan komt eindelijk het verlossende niets. Het licht gaat uit .Het wordt volledig donker om mij heen .

Eindelijk is het dan zover. Vandaag ga ik voor het eerst “live” deelnemen aan een pokertoernooi. Ik heb me goed voorbereid. Gisteravond heb ik nog even wat situaties doorgenomen op het strategie forum en ik ben op tijd naar bed gegaan. Aangezien ik nog een behoorlijke lange rit voor de boeg heb, vertrek ik op tijd zodat ik voor het toernooi begint ook nog even onderweg ergens een hapje kan eten.

Wat is het toch ideaal dat Tom Tom is uitgevonden. Zonder problemen vind ik cafe “Het Hoekske” Ik parkeer mijn auto een paar straten verder op en wandel op mijn dooie gemakje naar het café . De vlinders in mijn buik zijn nu getransformeerd tot centrifugerende wasmachines… Voor de deur van het café adem ik nog even diep in en stap zelfverzekerd naar binnen. Meteen draaien tientallen hoofden zich naar mij om. Ik hoor mensen grinniken en ginnegappen. Ze hebben het over mij. Ik heb expres geen al te opvallende kleding uitgekozen. Gewoon een skinny jeans, sneakers en een t-shirtje. Mijn lange blonde haar wordt netjes bijeen gehouden in een staart met daar over heen een petje. Geen overdadige make-up, alleen een beetje mascara. Toch heb ik het gevoel dat ik uit de toon val hier. Misschien ben ik toch een beetje te “stads”? Ik negeer de starende blikken en probeer te ontdekken waar ik mij moet melden. Mijn ogen speuren het café door en blijven rusten op een tafel die achter tegen een muur is geplaatst. Op de tafel staan een lap-top, kassa-lade en stapels fiches. Aha, daar moet ik zijn! Met opgeheven hoofd been ik tussen de groepjes lachende en pratende mensen door. Achter mij hoor ik iemand roepen: “Met haar wil ik wel All-in!” Ik hoor meerdere mensen hardop lachen na deze buitengewoon grappige opmerking. Ik voel een kleur naar mijn wangen schieten maar ik doe net alsof ik niets gehoord heb en loop stug door. Bij de tafel staat een stevig gebouwde maar vriendelijk uitziende kerel die mij op mijn gemak probeert te stellen door te zeggen dat ik me niets van die boeren aan moet trekken. “Zie het maar als een compliment. Zulke mooie dames zien we hier niet zo vaak” vervolgt hij met een verontschuldigende glimlach. Dankbaar kijk ik hem aan. Hij geeft mij een hand en stelt zich voor als Jeppe.”En jij hebt je zeker ingeschreven als White Rose” vervolgt hij.”We vroegen ons al af wie dat kon zijn!” “Ja, dat klopt” antwoord ik en ik voel me direct al beter op mijn gemak bij deze vriendelijke vent. Jeppe bied mij een kop koffie aan en nadat alle chips en seat-nummers verdeeld zijn kunnen we eindelijk beginnen.

Terwijl eerst bepaald wordt wie zal beginnen als dealer nemen acht paar ogen me onderzoekend op. Ik besluit om me er niets van aan te trekken en gewoon lekker van het spelletje te gaan genieten. In de eerste orbit krijg ik niet echt mooie handjes. Ik heb me voorgenomen om tight te beginnen dus ik fold veel. Dan ben ik dealer. Geroutineerd schud ik de kaarten en draai een flop.”Sooow heee!“klinkt het bewonderend. Bij welk casino werk jij dan?”Geschrokken kijk ik op. Een man van een jaar of veertig die schuin tegen over me zit kijkt me lachend aan. Meteen realiseer ik me dat hij natuurlijk een grapje maakt.
“Nou, een vriendin van mij die inderdaad bij het casino werkt heeft mij een beetje de kneepjes van het vak geleerd!”antwoord ik vrolijk zonder blikken of blozen. Oeps, daar had ik natuurlijk niet aan gedacht dat mijn vaardigheden zouden opvallen. Dom,dom,dom!Volgend rondje even wat gas terug nemen dus.

De uren vliegen voorbij en ik ga helemaal op in mijn spel. Ik verlies wat potjes en win een paar. Op mijn bluffs krijg ik gelukkig veel respect omdat ik in het begin heel tight opende. Mijn stack schommelt steeds rond average en op een gegeven moment nadat ik al een paar keer van tafel gewisseld had hoor ik Jeppe omroepen dat we een finale tafel hebben! Jeetje, dit gaat echt super! De adrenaline jaagt door mijn lichaam en ik zie dat het al bijna half twaalf is. Ik ben al bijna vier uur aan het kaarten! Dat wordt een latertje denk ik bij me zelf . Ik moet ook nog het hele eind terug rijden.
Aan de finale tafel gaat het er ruig aan toe. De drie en zelfs vier-bets vliegen je om de oren. Met mijn stack sta ik op dat moment vijfde maar de stacks liggen nog aardig dicht bij elkaar. Ik heb dus nog alle kans! Ik probeer rustig te blijven en te wachten op een mooie hand. Pfff , mijn geduld wordt danig op de proef gesteld. Zeker een uur ben ik volledig kaart dood. Dan krijg ik in de Big Blind pocket vieren. Er wordt naar mij toe gefold en de small blind doet een min-raise. Ik besluit hier te callen en een flopje te bekijken.
Flop komt: . Yess!! Full House!
De speler in de Small Blind bet direct de pot. Haha! Gotcha! Ik doe net als of ik lang moet nadenken en call.
Turn:
Sb bet nu halve pot. Ik treuzel nog een beetje en call weer. Dit gaat goed! Hij loopt met open ogen in mijn valletje!
River : Een blank.
De Sb checkt nu. Ik denk een tijdje na en besluit all-in te shoven omdat ik toch niet zo veel chips meer heb en hij dan misschien denkt dat ik bluf.
De Sb insta-called!
Tot mijn afgrijzen gooit hij triomfantelijk zijn pocket tienen open! Een vloek ontsnapt aan mijn mond. Ik kan mijn teleurstelling nauwelijks verbergen. Het ongeloof moet van mijn gezicht af te lezen zijn geweest want Jeppe komt toe gesneld en bied mij een drankje aan. “Meid,je hebt het fantastisch gedaan!”zegt ie terwijl hij vriendschappelijk een arm om mij heen slaat. Ik heb ineens geen zin om nog een minuut langer te blijven. Ik voel me plotseling dood moe. “Nee, dank je” zeg ik dan ook “Ik moet nog een eindje rijden. Ik ga maar.” Jeppe geeft het op. “Ok, goede reis dan maar en hopelijk tot de volgende keer?”. “Mail me maar. Dan kijk ik wel of ik kan” zeg ik teleurgesteld. Ik trek snel mijn jas aan terwijl ik al naar de deur loop. “Houdoe!” Hoor ik nog terwijl de deur achter mij in het slot valt.

In de auto kom ik weer een beetje tot mijzelf en in gedachte loop ik de avond nog eens na. Eigenlijk heeft Jeppe gelijk. Ik heb het fantastisch gedaan! Het was mijn eerste echte live toernooi. En terwijl er 60 man mee deden haalde ik toch maar mooi even de finale tafel! Jammer genoeg vloog ik op de bubble eruit omdat vanaf plaats 7 prijs was. Maar dan nog! Het was een geweldige ervaring die smaakte naar meer!

Als ik even van de snelweg af moet voor een sanitaire stop vis ik ook gelijk mijn mobieltje uit mijn tas. Tot mijn schrik zie ik dat ik twaalf oproepen van Eddy gemist heb! Eddy is op dit moment ergens in het zuiden van Duitsland voor een klus. Er zal toch niets gebeurd zijn? Snel toets ik zijn nummer in. De telefoon wordt na één keer over gaan opgenomen.
“Met Eddy”.Gelukkig hij neemt zelf op.
“Hoi! Met mij! Is alles ok? Ik zag dat je gebeld had. Er is toch niets gebeurt hopelijk?”
“Nee, alles is prima met mij. En met jou? Waarom nam je niet op?”
“Och, ik kom net uit bad!” lieg ik “Ik was vanavond vrij en heb heerlijk liggen relaxen met een boek erbij, ik kijk pas net weer op mijn mobiel” ratel ik door.
“In bad?”vraagt Eddy verbaast.
"Ja, wat is daar vreemd aan?”vraag ik.
“Wat daar vreemd aan is?”herhaalt Eddy ijzig ”Wat daar vreemd aan is,is dat ik al vanaf tien uur vanavond thuis ben en ik heb jou niet gezien hier. En al helemaal niet in bad!”antwoord Eddy.
“Al thuis?”herhaal ik dommig. Kippenvel staat op mijn armen, mijn mond wordt kurkdroog. Ik slik en vraag me benauwd af hoe ik me in hemelsnaam hier weer uit moet redden…

Van schrik sla ik in één beweging de lap top dicht. Eddy kijkt me boos en met een blik vol verontwaardiging aan. Koortsachtig probeer ik een legitieme uitleg te vinden voor mijn vreemde gedrag. Eddy vertellen dat ik geld wil storten op een pokersite is uit den boze. Eddy heeft een hartgrondige hekel heeft aan alles wat maar met gokken te maken heeft.
Hij vindt het helemaal niets dat ik een baan in het casino heb. Het is uitgesloten dat hij ooit een voet over de drempel zal zetten in wat voor casino dan ook. Eddy denkt dat er alleen maar criminelen, doorgewinterde gokkers en ander gespuis rond loopt in een casino. Dat een casino bezoek ook gewoon een gezellig avondje uit kan betekenen wil er bij zijn bekrompen geest niet in. Helaas.

“Hallo! Ik wacht op een verklaring!” brult Eddy. En ik zie aan zijn ogen dat zijn geduld op begint te raken.
“Hey, rustig eens even.“ zeg ik op een poeslief toontje.”Ik was bezig een cadeautje voor jou te bestellen. Ik schrik me hartstikke dood joh!” Ongelooflijk slecht ben ik! Maar goed, een leugentje om bestwil is beter dan een eindeloze discussie met Eddy over de gevaren en gevolgen van gokken.
Ik zie dat Eddy iets rustiger wordt maar dat het gevaar nog niet helemaal geweken is.Hij heeft toch een ietwat achterdochtige blik in zijn ogen. Ik doe er nog maar even een schepje boven op door te zeggen dat een collega me gewezen heeft op een leuke dvd box. Dat ik vervolgens direct aan hem moest denken en nu meteen wilde bestellen. Ondertussen sla ik mijn armen om zijn hals en geef hem een langgerekte kus op zijn mond. Tegelijkertijd kijk ik hem recht in zijn ogen met mijn meest ondeugende blik. Eddy begint langzaam te ontspannen en ik voel tot mijn afgrijzen zijn hand bij mijn blouse naar binnen glijden. Kippenvel schiet op mijn armen en een gevoel van afkeer begint in me op te wellen dat langzaam van uit mijn tenen omhoog kruipt richting mijn maag. Ik spreek mezelf streng toe dat het al weer veel te lang geleden is en een afwijzing op dit moment onmogelijk en volkomen misplaatst is. Ik heb hem nota bene zelf net uitgedaagd! Ik troost me met de gedachte, dat het daardoor waarschijnlijk ook wel weer snel voorbij zal zijn…

De volgende morgen neem ik me voor om zo snel mogelijk met Eddy te praten over mijn gevoelens voor hem of liever: Het ontbreken daar van.
Eddy is deze ochtend al weer vroeg vertrokken voor zijn werk naar een klein plaatsje in het zuiden van Duitsland. Hij werkt bij een isolatie bedrijf dat o.a. veeschuren isoleert. Het bedrijf heeft veel klanten in Duitsland, Polen en Tsjechië Dit betekent dat Eddy door de week altijd van huis is en alleen in de weekenden thuis is. Het geeft mij gelukkig ook nog even een adem pauze om over mijn beslissing om onze relatie te beëindigen na te denken.

In de weken die volgen stort ik mij op het online poker en ik moet meerder keren opnieuw storten omdat ik door mijn fishy acties keer op keer al mijn geld er door jaag. Na de zoveelste keer broke te zijn gegaan neem ik me voor om mijn spel eens goed onder de loep te nemen. Ik realiseer me dat het zo nooit wat kan worden met mij. Op een avond besluit ik maar weer eens in te loggen op Pokernews.nl en een account aan te maken. Misschien kan ik hier wat tips vinden die mijn spel kunnen bevorderen en het lijkt me verstandig om te kijken of er misschien ook boeken zijn voor de beginnende pokerspeler. Nou, dat heb ik geweten! Avonden heb ik besteed aan het door spitten van strategie artikelen en Bol.com heeft goede zaken gedaan door mijn kooplust. Boeken zoals Harrington ,Super System en… Caro`s book of pokertells heb ik ingeslagen en met behulp van een woordenboek vertaald en gelezen. Het laatste boek zette mij aan het denken. Ik kreeg steeds meer zin om de lap top aan de kant te gooien en “live” te gaan spelen. Helaas was het door mijn beroep ondenkbaar om in een casino te spelen of ik moest al uitwijken naar het buitenland. Dat ging me op dat moment nog ietsje te ver. Het leek mij super spannend om eens aan een of ander toernooi mee te doen en ik beraamde een plan.

Op de site van PN had ik ondertussen op het forum gezien dat er ook her en der door het land kleine en middelgrote toernooien georganiseerd werden. Ik trok de stoute schoenen aan en zocht er een uit zo ver mogelijk bij mijn woonplaats vandaan waar ik zeker wist dat ik geen bekende zou tegen komen. Ik opende een nieuwe hotmail account onder een andere naam zodat ook Eddy er geen lucht van zou krijgen. Daar na schreef ik me via de mail in onder een valse naam. Het ging om een toernooi in het zuiden van ons land ongeveer twee uur rijden bij mijn woonplaats vandaan.

In de dagen voorafgaand aan “mijn toernooi debuut” lette ik extra goed op tijdens het dealen. Het werk als poker dealer ging mij ondertussen zo goed af dat ik de "regulars"in het casino al bij naam kende. Tijdens mijn werk kon ik het me ook al af en toe veroorloven om een grapje te maken. De sfeer was meestal ontspannen. Af en toe vroeg ik tussen neus en lippen door iets wat ik graag wilde weten over het spel en zo leerde ik steeds meer bij. In het casino leer je trouwens ook vooral hoe het NIET moet. Zo veel trieste gevallen heb ik gezien van mensen die in een avond hun complete salaris er door heen jagen en nog niet door hebben dat ze gewoon nooit zullen winnen van de “Sharks”.

Terug naar de bioscoopzaal...

Vinn pakt me bij mijn arm en kijkt me onderzoekend aan.” Gaat het?” Vraagt hij bezorgd. Van uit mijn ooghoek zie ik de dealer zijn wijsvinger naar zijn mond brengen in een gebaar dat “mondje dicht” betekent. Ik wend mijn ogen af en kijk recht in de fluweelbruine ogen van Vinn. “Ja, uhh, niets aan de hand”stamel ik. “Ik dacht even dat ik een bekende zag. Maar ik vergiste me” zeg ik snel. “En… wat denk je”gaat Vinn verder, “lijkt het je wat om hier te gaan pokeren? De blinds zijn wel een tikje hoger dan in het casino. De rake echter lager” vervolgt Vinn lachend. “Willen jullie trouwens iets te drinken?”gaat hij verder. “Een glaasje champagne wellicht? Of iets sterkers?” Jeroen vraagt om een cola light en ik vraag of ze ook whisky serveren. “Uiteraard !” lacht Vinn. ” Dat is toevallig ook het favoriete drankje van de grote baas!”Voor ik kan vragen wie “de grote baas”dan wel mag zijn is Vinn al weer vertrokken. Dit keer richting de bar.

Jeroen kijkt me aan en barst onmiddellijk los. “Wat is dit in godsnaam hier! “ Je hoeft echt niet te denken dat ik hier aan mee ga doen hoor. Voor geen goud neem ik plaats aan zo`n tafel. En dan straks zeker met een doorgesneden strot in een vuilcontainer eindigen of nog erger..”Terwijl ik mij af vraag wat er nog erger kan zijn dan een doorgesneden strot, staat Vinn alweer voor ons met de drankjes. Ik neem het glas voorzichtig van hem aan en hoop dat ik mijn trillende handen weer een beetje onder controle kan krijgen. Ik neem een flinke teug van de whisky en voel de iets te grote slok al brandend zich een weg banen door mijn keel richting mijn slokdarm. Even later trekt een warme gloed door mijn lichaam en kom ik langzaam weer wat tot mezelf. Mijn ogen glijden als vanzelf weer richting de dealer die ik maar al te goed ken. Zijn handelingen zijn zo vertrouwd voor mij en ik vraag me af wat hem bezielt om alles op het spel te willen zetten om hier te gaan werken. Hij moet er wel erg veel mee verdienen. Of zal hij andere motieven hebben om zich hier mee in te laten? Mijn ogen ontmoeten weer de zijne en dit keer beantwoordt hij mijn blik met een waarschuwend en indringend oogcontact die niks aan de verbeelding over laat en mij een koude rilling over mijn rug laat lopen. Het moment duurt misschien een halve seconde maar het is alsof de tijd op dat moment even stil staat en ik knik nauwelijks waarneembaar geruststellend terug. Dan zegt Vinn : “Nou.Wat denken jullie er van. Zullen we?”