Spannend Verhaal! (Deel 10)

In het HC….

“Zo, als we daar Assepoester niet hebben”zegt Mark sarcastisch terwijl hij mij van top tot teen opneemt.
“Assepoester?” Herhaalt Debby.”Kennen jullie elkaar?” Ik hoor een ondertoon van afgunst in haar stem. Ondanks mezelf voel ik toch een lichte triomf. “Nou”zeg ik”We hebben elkaar één keer eerder ontmoet.” ”Ja, een ontmoeting die ik niet snel zal vergeten”gaat Mark verder. Ik voel dat ik een kleur krijg. Debby kijkt me vragend aan. Hoe red ik me hier nou weer op een geloofwaardige manier uit, vraag ik me af. Mark redt me door aan Debby te vragen of ze ons even wil excuseren omdat hij nog het een en ander met mij te bespreken heeft. Teleurgesteld druipt Debby af. Onder het voorbij lopen werpt ze me nog een blik toe die niet anders uitgelegd kan worden als een wij-hebben-nog-heel-wat-te-bes preken blik. Mark begeleidt mij vervolgens naar het kantoortje dat normaal gebruikt wordt om gesprekjes te houden met klanten die het wat bont maken in het casino. Dit kan gaan over gedrag of een standaard praatje met advies om gokverslaving te voorkomen wanneer het vermoeden bestaat dat iemand op het randje balanceert.

Mark steekt direct van wal: “Waarom was je ineens weg?Ik begreep er niets van! Ik heb je overal gezocht!””Ik geloof niet dat ik jou een verklaring schuldig ben!”schiet ik in de verdediging .”Doe je dat vaker?Een vrouwtje oppikken in de sauna?”Ik reageer feller dan nodig maar ik kan nu niet meer terug. Dan valt mijn oog op zijn hand die nog op de deurklink ligt. Aan zijn ringvinger prijkt een glimmende gouden trouwring. Mark ziet mij kijken en stopt snel zijn hand in de zak van zijn pantalon. Ik kijk hem uitdagend aan met mijn handen in mijn zij geplaatst. Mark opent zijn mond om iets te zeggen maar krijgt van mij de kans niet. “Dus je bent nog getrouwd ook!” Ik glip langs Mark de deur uit en met driftige passen loop ik in de richting van de kantine. Achter mij roept Mark mij op gedempte toon na. “Liza! Wacht nou eens even!” Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb geen zin om de ongetwijfeld waterdichte verklaring van Mark aan te horen. Ik voel me al zo goedkoop. Nog een paar clichés erbij en het plaatje is compleet. Het lijkt verdomme wel of ik in een soap ben belandt!

Die avond bega ik de ene blunder na de andere. Ik lijk wel een beginner .Er komt een nieuwe speler aan tafel die duidelijk aan geeft pas mee te willen spelen wanneer hij de big blind heeft. Toch deel ik hem tot drie keer toe in. Dit tot grote ergernis van de overige spelers. Daarna neem ik te weinig rake en wordt ik op de vingers getikt door de Brush. Dan, na een aantal slopende uren is het eindelijk tijd om te gaan sluiten. Om Mark te ontlopen pak ik zo snel mogelijk mijn spullen bij elkaar en loop naar de parkeergarage. Als ik bij mijn auto kom zie ik dat Mark mij al op staat te wachten. “Wij moeten praten Liza.” begint hij. Ik negeer hem en ontgrendel mijn auto. “Je kunt hier niet voor weglopen Liza!Het is niet wat je…”Ik geef hem niet de kans om zijn zin af te maken. Vlug stap ik in de auto en start de motor. Ik ruk de pook in zijn achteruit en druk vinnig het gaspedaal in. De auto schiet naar achteren. Ik kan nog net een betonnen pilaar ontwijken. Ik gooi het stuur om en sjees in de richting van de uitgang. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik Mark met opgeheven handen staan. Dan schiet ik in de lach. Het hulpeloze gebaar van Mark werkt op mijn lachspieren. Gierend van de lach steek ik mijn pasje in de lezer. Als de slagboom omhoog gaat schater ik nog steeds. De hele situatie krijgt opeens iets komisch. Wie bedenkt er nou zoiets? Heb ik voor het eerst van mijn leven een one-night-stand of eigenlijk one-hour-stand. Op klaarlichte dag ook nog. Blijkt het mijn nieuwe baas te zijn! Ik kan haast niet meer stoppen met lachen. Bij het stoplicht zie ik de man in de auto naast me verbaasd mijn kant op kijken. Dat is voor mij het startsein voor een nieuw lachsalvo. Na een klein half uurtje parkeer ik de auto voor mijn huisje. Ik heb kramp in mijn kaken van het lachen.

Als ik de hal binnen stap dringt een zware geur mijn neusgaten binnen. Wanneer ik door loop naar de woonkamer ruik ik onmiskenbaar de geur van alcohol. In de kamer aangekomen zie ik tot mijn schrik meteen waar de geur vandaan komt. Eddy zit onderuitgezakt op de bank. Zijn voeten liggen nonchalant op de salontafel. Zijn armen zijn gevouwen achter zijn hoofd. “Hey Liessssje! Daar ben je eindelijk.” Zegt Eddy met dubbele tong. De alcohol walm maakt me misselijk. Mijn goede humeur is op slag verdwenen. “Eruit.”zeg ik zo kalm mogelijk. “Nou zeg! Waarom doe je nou zo onvriendelijk tegen mij?”antwoordt Eddy op een zeurderig toontje. Hij klinkt als een verwend kind dat zijn zin niet krijgt.”Eruit!” Zeg ik nu iets luider. Ik hoop dat ik resoluut genoeg over kom.”Kom maar weer terug als je nuchter bent. Dan praten we wel weer verder” “Ik,wasz eigenlijkz helemaal niet van plahan om te praten”lalt Eddy.”Ik heb je gemisst meisssje.”lispelt Eddy terwijl hij zich ongecoördineerd omhoog probeert te werken uit de bank. Pas na drie pogingen staat hij recht op. Nou ja, rechtop is te veel eer. Slingerend komt Eddy op mij af . Ik draai me snel om en probeer naar de hal te komen. Maar Eddy is me ondanks zijn dronkenschap te snel af. Hij grijpt me hardhandig bij mijn haren en ik schreeuw het uit van de pijn. Dan trekt hij me ruw naar achteren en duwt mij achterover op de bank. Ik probeer weer overeind te krabbelen maar Eddy laat zich boven op mij vallen. Door zijn gewicht wordt alle lucht in een keer uit mijn longen geperst .Ik hap naar adem en probeer mij onder Eddy uit te wringen. Ik roep uit alle macht dat hij van mij af moet gaan maar Eddy legt zijn hand over mijn mond en probeert ondertussen met zijn andere hand mijn broek los te maken. Door mijn gespartel wordt dat een onmogelijke opgave met één hand. Dit tot grote ergernis van Eddy. Woedend haalt hij de hand van mijn mond en trekt in één ruk mijn jas open en vervolgens mijn blouse. De parelmoeren knoopjes vliegen door de kamer .Met zijn grote handen omvat hij mijn borsten en knijpt er gemeen hard in. Terwijl ik ineen krimp van pijn maak ik van de gelegenheid gebruik en bijt zo hard ik kan in Eddy zijn arm. Eddy brult het uit. Ik proef de zoete smaak van zijn bloed in mijn mond en spuug recht in zijn gezicht. Dit werkt op Eddy als een rode lap op een stier en hij haalt vol uit. Zijn vlakke hand komt met een klets op mijn wang terecht en mijn hoofd slaat zijwaarts. Terwijl ik in een reflex mijn hand naar mijn gezicht breng voel ik dat het gewicht op mij af neemt en ik weer vrij kan ademen. Als ik opkijk zie ik dat Mark Eddy omhoog sleurt bij zijn kraag. Tijd om na te denken is er niet. Ik trek mijn knieën op naar mijn borst en strek dan met volle kracht mijn benen. Mijn voeten raken Eddy vol in zijn maagstreek. Eddy verliest zijn evenwicht en valt achterover met zijn hoofd op de punt van de salontafel. Wat dan volgt is een geluid wat vergeleken kan worden met het kraken van een walnoot in een notenkraker. Ik hoor het misselijkmakende geluid en sla mijn handen voor mijn ogen. Wanneer ik ze een halve seconde later weer laat zakken zie ik tot mijn afgrijzen Eddy in een onnatuurlijke houding op de grond liggen tussen de bank en de salontafel. Onder zijn hoofd vormt zich een plasje bloed. Geschrokken kijk ik Mark aan. Mark zakt door zijn knieën en buigt zich over het lichaam van Eddy. Eddy`s lichaam begint gelijktijdig te schokken en Mark richt zich met een ruk weer omhoog. Alle kleur is uit zijn gezicht verdwenen.”Oh nee!”roep ik terwijl ik mijn handen voor mijn mond sla. “Ik denk dat hij dood is”zegt Mark met een lichte trilling in zijn stem. “ Oh mijn God!We hebben hem vermoord!” roep ik met overslaande stem.