magnolia

Een tijd niet meer geschreven: het nieuwe van poker is er een beetje af. Een poker-midlife crisis dus.
Ook het forum trekt niet meer zo: veel artikelen spit ik niet meer door: de lange beschrijvingen van welke hand van welke hand verloor, tja…het zal allemaal wel. In het begin zuig je het nog op, daarna geloof je het wel.
Ook qua reacties op artikelen is het filteren: “Go-go!”, “Held imo”, “Zieke gast!”, “This!”, “Baas!”, “nomnomnom”, tja…ik schuif niet naar het puntje van m’n stoel.
De WSOP heb ik wel weer gevolgd, maar helaas krijg ik de filmpjes niet meer open, terwijl die vorig jaar juist zo leuk waren. Er staan me er nog drie van bij: het hilarische filmpje waarin Frank van der Weck z’n slapende kamergenoot bespringt. Verder eentje met Rolf Slotboom, die de interviewer kort te woord staat, want hij is al laat, en hij wil snel naar z’n WSOP-tafel om z’n tegenstanders te observeren wanneer die aanschuiven. De camera zwenkt met ’m mee, en we zien hem, alsof de duivel hem op de hielen zit, rennend en zigzaggend door de pokermenigte uit beeld verdwijnen.
Volgens mij is de enige die hier tells afgeeft Rolf Slotboom zelf, en als tegenstander zou ik snel geneigd zijn te denken: “Deze knakker neemt het zo serieus, die moesten we maar eens af en toe voor z’n toernooileven all-in zetten”.
Tenslotte het interview dat Steffi de Pous hield met Marcel Luske en …tja..hoe heette hij nou? Geert nog wat, een Limburger die gezellig praatte over z’n dorp, maar de hele tijd als Steffi naar de levendige Marcel omschakelde, zag je die Geert inzakken, als het ware op stand-by springen. Ik hoop maar voor hem dat hij doodop was van de pokerdagen. Hij leefde alleen op als hem een vraag werd gesteld, maar implodeerde onmiddellijk wanneer de microfoon van hem wegdraaide. Met halfopen mond staarde hij dan wezenloos voor zich uit, een beetje als een grote baars die door Luske gevangen was. Maar nogmaals ik neem aan dat hij bekaf was…

En bekaf kun je worden van pokeren!! Een paar dagen geleden koos ik online een deep-stack toernooi uit voor 11$ met 1440 deelnemers. Bij de toernooi-informatie stond alleen: “Brew up some coffee”. “Hahaha”, dacht ik alleen, want ik weet dat die dingen maximaal 2 a 3 uur duren. Om 18.00 uur begon ik te spelen. Om 20.00 uur kreeg ik in de gaten dat de blinds wel heel langzaam omhoog gingen: ik geloof eens per half uur. Het zou misschien wel langer kunnen duren dan drie uur. Om 21.00 uur liet ik m’n kookplannen varen en rende ik in de vijfminuten-pauze naar de snackbar om de hoek. Gelukkig geen andere klanten. Een patatje met, een fricadel speciaal en een portie bitterballen. Ik was net op tijd terug om te zien dat m’n tijd-krediet op was, waardoor ik volgende beslissingen binnen een paar seconden moest nemen, anders werd m’n hand gemuckt. Ik speelde weinig, en bij twijfel foldde ik maar, ondertussen knoeiend en kliederend met mayonaise. Rond 22.00 uur was het uitbuiken en verveeld naar het scherm staren, terwijl het buiten langzaam donker werd. Om 24.00 uur had ik eigenlijk naar bed gewild omdat ik de volgende dag om 8.00 uur op moest, maar het begon net lekker te lopen, dus bleef ik nog even. Tussen 24.00 uur en 1.00 uur begon ik toch echt op uitschakeling te hopen en dus wat agressiever te spelen, wat voor m’n stacksize wonderbaarlijk goed uitpakte. Al die gastjes met hun Holdemmanager gaven mij als supernit alle krediet van de wereld. Elke raise van mij werd beantwoord met een insta-cluster-fold…Om 2.00 uur dacht ik: nou ja, zes uur slaap kan nog net. Om 3.00 uur begon het kwartje bij me te vallen, dat ik m’n bed misschien niet zou zien die nacht. We waren nog met een man of 100 en nog steeds hartstikke deep! Rond 5.00 uur, op weg naar de laatste tafels was ik als de dood voor uitschakeling: Iets van 30$ winnen voor een nacht pokeren, no thanks! Langzamerhand verschenen er toeschouwers in de chat. Niet de klassieke railbirds, want in plaats van aangemoedigd werden we gehoond en uitgescholden: “Stelletje morons! Wie speelt er nu 12 uur achter elkaar? Lol!!!”
Ik moest ze gelijk geven. Het laatste uur vielen m’n ogen dicht…Uiteindelijk werd ik 7e. Toch een mooie 396$, op twee na m’n grootste ship. Naar bed en maar niet om 8.00 uur opgestaan, maar meteen voor het slapen nog een afmelding naar m’n afspraak verstuurd: “Helaas ben ik niet helemaal in orde”.
En dat was ook zo.

‘Pokerkampioen van Nederland’, tja, wat moet je ervan zeggen? Ik kan het eigenlijk niet met droge ogen aanzien: Lachlust en plaatsvervangende schaamte strijden om de voorrang.
Het programma verloopt volgens een vast stramien: eerst worden de pokeraars opgezocht in hun natuurlijke habitat: de kroeg. De voorliefde van de cameraploeg gaat daarbij uit naar exhibitionisten, verbaal incontinenten en naar de dorpsgek. Allen krijgen de vraag voorgelegd wie de volgende pokerkampioen van Nederland wordt. 99% antwoordt met een donderend “IK!!”, het laatste procent “geeft zichzelf een goede kans”.
Vervolgens wordt de intocht in Rotterdam gefilmd, deze week was het de beurt aan de Zuiderlingen, tot grote vreugde van commentator Koert Westerman die vergezeld was van kenner en kunner Arthur van der Meeren.
De inzet van het kampioenschap, de pokerbelt, wordt in beeld gebracht, en ja, hoe is die nu toch in Rotterdam gekomen? Er volgt een verhelderend filmpje waarin oud-winnaar Pieter de Korver wordt gevolgd, die zogenaamd de belt vanuit Friesland naar Rotterdam fietst, onderweg een harinkje weghapt en warempel een lekke band krijgt. Geen nood! In het mandje ligt een fietspomp!
Over smaak valt niet te twisten, en misschien zijn anderen wel gecharmeerd van de jaren-vijftig spruitjesgeur die uit het geheel opstijgt, maar wat ik al vreesde gebeurde; Werden we vorig seizoen gehersenspoeld door steeds terugkerende intermezzo’s als: “Pokeren! Wat is dat nu eigenlijk? Laten we de handwaarden eens bekijken: Onderaan staat de highcard, dan volgt het paar…”, nu is het van hetzelfde laken een pak: De afgelopen paar weken heb ik Pieter namelijk al een haring of vijf zien verorberen.
Dan wordt er ook iedere uitzending door Steffi de Pous en Marcel Luske een Gamma-achtige ijzeren schroef uitgereikt, waar een handige klusser een omgekeerde zonnebril aan vast heeft gelast. De ironie wil dat het hier om de stijl-prijs gaat. Een winnares was daadwerkelijk verguld met het gedrocht: “Nee! Nou, dat had ik nou nooit verwacht!”. De outfit die ze aan had, deed ook vermoeden dat ze het ding werkelijk mooi vond.
Maar de insteek is vooral het carnavaleske, het lang leve de lol. Dat daarmee een weinig subtiele vorm van afzeiken gepaard gaat, dat moeten we maar voor lief nemen. Vorig jaar was het al ‘Tricky Dicky’ en ‘Sneaky Huib’ voor en na. Dit jaar moet de Limburgse tongval het ontgelden, en wanneer een pokeraar in z’n ontwapenende naïviteit opmerkt: “Ik doe pas een half jaar pokeren”, is Koert er als de kippen bij om op te merken: “Hoe lang doe jij al pokeren, Arthur?”.
Aan de andere kant is die spotzucht ook wel iets dat een aantal deelnemers over zichzelf afroept. Het komt namelijk geregeld voor dat de dorpsgek zich kwalificeert. Steevast gaat het om types die -om met Herman Brusselmans te spreken- de nulmeridiaan door hun reet hebben lopen. Uitbundig schreeuwend als ze winnen, en hevig mokkend tot nauwelijks bedwongen agressief als ze verliezen. Wanneer ze de camera op zich gericht weten, schakelen ze nog een tandje bij in hun zelfexpressie. Dit weekend liep er aan de TV-tafel eentje met tienen tegen boeren op. Tevoren had hij zich al onmogelijk gemaakt door elke ‘fold’ vooraf te laten gaan door een uitgebreide monoloog die beter ‘interieur’ had kunnen blijven. Niet voor niets zoekt de camera hen op. Zelf omschrijven zij zich als “prettig gestoord”. Koert had er de term “kleurrijke persoonlijkheid” voor.
Deze jongen zat na de flop in z’n verongelijkte zak en as. Op de turn hitte hij echter onverwachts de tien. Dat liet hem niet onberoerd: Hij vloog overeind met een uitbarsting die je doorgaans alleen bij kogelslingeraars aantreft, vlak na het moment van loslaten. Ik moest de video drie keer terugspoelen om de gevleugelde woorden op te kunnen tekenen die uit z’n mond opstegen. Daar gaat-ie: “Ja! Whoee! Bam! Hoppa!! Zo is dat!! Of niet!! Zo moet dat!! Zo dat is emotie!” (De river moest ontweken worden): “Niks d’r van!!” (River is een blanc): “Whoppa! Woeh! Of niet soms! Vijf uur opgestaan, kom hé! …(onverstaanbaar) O ja! O ja! En we blijven zitten! Boh!!”
Uiteindelijk scheen hij zelf een beetje beduusd van z’n eruptie en leek hij even z’n excuses te maken bij z’n aangeslagen tegenstander, maar dat liet hij direct volgen door een: “Had je maar niet moeten callen! De beste hand wint!”.
Uiteraard bubblet er elke uitzending iemand, die dan bij de uitgang wordt achtervolgd door een filmploeg en een rennende Steffi de Pous, want ze wil wel eens weten hoe de bubble-boy zich voelt.
Koert Westerman besluit tenslotte met wat zelffelicitaties over wat een geweldig toernooi en programma dit toch is en het geheel wordt afgesloten met de verplichte polonaise op de klanken van “We zijn er weer bij en dat is prima”, waarbij Koert en Steffi het meest uit hun bol gaan. Met als goede derde de dorpsgek.
Volgend jaar probeer ik me weer te kwalificeren.

Twee freaks

‘Poker after dark’ gekeken. Als ik eerlijk ben kijk ik meer uit verstrooiing, dan om iets op te steken. Bovendien ben ik altijd te zeer afgeleid om op de handen en de betpatronen te letten: ik heb gewoon wat tijd nodig om aan de spelers te wennen: hoe ze er uit zien, hoe ze zich gedragen, wat ze zeggen. Meestal duurt die gewenningsperiode een dag of vijf.

In sommige afleveringen kan een amateur een favoriete tafel kiezen, waaraan hij dan zelf mag aanschuiven. Over een favoriete tafel zou ik moeten nadenken. Ik heb wel een favoriete aflevering, namelijk “The Cash Game”. Niet zozeer vanwege het feit dat een van de optredende spelers Guy Laliberte is, de oprichter van Cirque du Soleil. Maar meer omdat er voor de aflevering geput leek te zijn uit zijn circus.
Het zag er namelijk naar uit dat Guy twee ‘freaks of nature’ had meegenomen; Aan tafel zat een wasachtige verschijning die luisterde naar de naam “Viffer”. Zijn haren waren paars geverfd met aan de bovenkant gele toefjes alsof hij net uit een ei was gekropen. Viffer viel verder op door een uitgesproken lodderige blik, alsof hij een lobotomie had ondergaan en nu gelucht werd. Viffer (die eigenlijk David Peat bleek te heten) was opmerkelijk genoeg in staat tot het formuleren van gehele zinnen en met name Phil Hellmuth moest het ontgelden. Daar is pokertechnisch gezien ook alle aanleiding toe, want Hellmuth is inmiddels zo paranoïde geraakt door alle spelers die het op hem hebben voorzien, dat hij niet veel anders meer doet dan check-callen of checkfolden. Nadat Phil “Check-it!” Hellmuth voor de zoveelste keer op de river afbetaalde tegen Viffer merkte deze laatste op: “Welcome to Valuetown...Number of inhabitants: One”. Alleen al om deze opmerking zou hij aan mijn favoriete tafel mogen plaatsnemen.

De andere freak baarde nog meer opzien. Hij zag nog bleker dan Viffer, keek met grote ogen verbaasd om zich heen als een konijn en had puntoortjes. Hij hield het midden tussen een elf uit “Lord of the Rings” en een undercover-vampier. Een ding wist ik zeker: Toen hij begon te praten, besefte ik “O my God, de vampier is gay”. Elk laatste woord van een zin werd absurd langgerekt, haast alsof hij zong: “I played this so baaaaadly. I should’ve folded the tuuuuuuurn”. Deze figuur (het bleek de befaamde Tom -Durrrr- Dwan te zijn) fascineerde me zelfs zo dat ik aan m’n eigen geaardheid begon te twijfelen. Gelukkig is er altijd nog presentatrice Lee-Ann Tweeden die elk spoortje van twijfel daaromtrent wegneemt. Ik zal verder niet in details treden.

Een freak en een bet
Wie er verder nog aan m’n favoriete tafel verschijnen, daar moet ik nog even over nadenken. Eén Nederlander in ieder geval: ikzelf.
Voor het zover is, is er nog wel wat werk aan de winkel. Op Everest heb ik van m’n 0,85 cent namelijk 0,07 cent gemaakt: een ander James Bond-motiefje dan waarop ik hoopte.
Blut dus. Er volgden wat pokerloze weken die me deden realiseren redelijk verslaafd aan pokeren te zijn. Als door een wonder kreeg ik dankzij een reclame actie 5$ op Pokerstars gestort en ik kan dus weer een week of wat gaan grinden.
Verder heb ik geheel in stijl met de pokergroten der aarde een ‘bet’ afgesloten: ik moet deze zomer de vierdaagse van Nijmegen zien te lopen. Mijn opponent acht me er zowel fysiek als mentaal niet toe in staat. En inderdaad, sinds ik twee jaar geleden met voetballen ben gestopt, is m’n conditie schrikbarend afgenomen. In die mate zelfs dat wanneer ik ’s-ochtends douche ik altijd denk: een krukje om op te zitten zou nou wel fijn zijn. Met de opbrengst van de weddenschap wil ik een grotere computer aanschaffen zodat ik eindelijk kan multitafelen, en verder het onontbeerlijke Hold’m Manager. Loop ik de Vierdaagse uit, win ik 800 euro. Verlies ik, dan wijk ik uit naar Paraguay.
Tot slot is, na lang wachten, de Pokernews-koffer gearriveerd. Die niet meer verwachte bezorging berooft me van de slotzin: “Gelukkig heb ik een virtuele koffer gewonnen, met de chips waarvan ik m’n luchtkastelen bouw”. Wel moet ik zeggen dat ik de koffer zeer mooi vind, met stijlvolle chips en ik dank Pokernews bij deze hartelijk.
Ooit kocht ik als jochie op de Balearen een prachtig marmeren schaakspel (na aankoop bleken de marmeren stukken van plastic te zijn, maar het bleef mooi). Vol opwinding speelde ik er schaakpartijen mee tegen enkele Nederlanders daar, nooit verlaten van de angst dat ik m’n gloednieuwe bord zou onteren door te verliezen. Dat probleem loste zich uiteindelijk op doordat een tegenstander bij het uitvoeren van zijn zet een fles omstootte, waarvan de inhoud over het bord gutste en zich onmiddellijk een weg vrat in m’n schaakbord. Ik bleef uiterlijk onbewogen, maar van binnen huilden de wolven.
Datzelfde gevoel heb ik nu met m’n pokerkoffer: ik wil niet dat ik berooid achterblijf, terwijl m’n vrienden nu aan het eind van een homegame lachend vertrekken, met commentaar als “blijven oefenen!” en “hele mooie koffer hoor!”. Voorlopig blijven de chips achter slot en grendel…

Down and Out
Als U niet van jankverhalen houdt, opgesodemieterd dan!
U ziet, het wat grovere pokerjargon heeft zich al een weg naar binnen gevreten bij me: De laatste weken schalde er voortdurend een: "Het is toch f***ing unbelievable" door de wijk hier. Ik ben bang dat het uit mijn woning kwam. Oppassen dat ik niet het hele poker-turbo-taaltje overneem, inclusief: "Ziek!!", "Doooooodziek", "Aanstampen die gast", "Blaf het erin", "Jank het erin", "Superrelaxed". Vanaf nu zal ik beterschap beloven en me na elke bad beat beperken tot een met heldere en beheerste stem uitgebracht: "Opmerkelijk".
Maar ziek is het wel. Mijn trotse bankroll van 900$, in een jaar opgebouwd, is gereduceerd tot 75 cent!
Echt waar?
Echt waar.
Echt waar mijnheer de Uil?
Eh...Ja.

So what?
Ja, het is op zich ook eigenlijk niet zo erg. Ik las vroeger altijd de krant onder het pokeren: mijn PC heeft wat moeite met twee tafels tegelijk en dan wordt het spelletje nogal saai, zeker wanneer de blinds nog laag zijn. Met een schuin oog scande ik op de ongeleide projectielen aan tafel en voor de rest concentreerde ik me op het wereldleed. Dat plaatst de dingen wat in perspectief.
Toen ik m'n abonnement op de krant opzegde (ik kwam er niet meer aan toe vanwege het pokeren ) besloot ik maar tijdens m'n sessies een reeks geschiedenisboeken te gaan lezen: Het verval van m'n bankroll zette in aan het eind van de Gouden Eeuw en ik ging 'broke' tijdens de hongerwinter.
Maar wat ik eigenlijk het ergst vind: het is me allemaal eerder overkomen: toen van 1200$ naar 0 (lees: nul). De stille jalouzie van enkele vrienden sloeg destijds om in openlijk leedvermaak. Ik bezwoer hen dat het me nooit meer zou overkomen: niet meer tilten na een bad beat, je niet te groot voelen om bij verlies pasjes terug te doen. Hun hoon staat me nu weer te wachten. Hoe een grote ezel kun je zijn...

Wat nu?
Het is weer even wennen. Een maand geleden kwam er nog iemand m'n stamcafe binnen met een biljet van 20 euro. Of ik daar alsjeblieft dollars van op z'n pokerrekening wilde storten. Ik voelde me een soort pooier, een Godfather, of een drugsdealer, en ik kon een "Heb je het zo nodig jongen?" nog net binnenhouden. Maar het voelde eigenlijk wel goed...Ik nam het biljet zwijgend in ontvangst, hield het even tegen het licht, knisperde er mee en stopte het weg in mijn portemonnaie. Daarna liet ik een stilte vallen. De man keek me in onderdanige afwachting aan. Het was toen dat ik de verlossende woorden sprak: "Het komt goed. Eens zal er echter een dag komen waarop ik je om een wederdienst zal vragen".
Nou loopt er ook iemand in ons cafe die pokertechnisch weer wat hoger in de pikorde staat dan ik, of liever gezegd hij heeft altijd een grotere bankroll (Size does matter). Maar ik kan het niet over m'n lippen krijgen om hem dollars af te smeken. Die voldoening gun ik 'm niet. Een lekker volwassen attitude, maar het zij zo.

Dus?
De ene optie is om vijf jaar het klooster in te gaan a la Andy Black. Het lijkt me een aardige gozer, maar dat hij vervolgens staat te huilen wanneer hij eindelijk een toernooi wint...Wat heb je dan geleerd, zou ik denken, daar in dat klooster? Toch zeker dat winnen maar relatief is? Enfin, het zal wel een soort terugkijken van hem zijn op die hele kloosterperiode. (Nu we het er toch over hebben, ik dan, bekijk eens video drie op pokernews: het leuke spelletje Fuzz, Fizz, Buzz, maar merk tevens op dat bij de eerste de beste gelegenheid, dus na het "een" en "twee", Rik de fout ingaat en van tafel geschopt had moeten worden, want sinds wanneer is drie niet meer deelbaar door drie? "Fuzz-fuzz" dus, en idem voor 5 en 7)
De andere optie is woekeren met m'n 75 cent. En dat gaan we dan maar doen. En om meteen maar met een positieve noot af te sluiten: Intussen heb ik er een dubbeltje bijgewonnen. $0,85! Ik houd U op de hoogte!

Bankroll $622,51

Online vs live

Als ik online toernooien met 'live' toernooien moet vergelijken, dan valt dat toch in het voordeel van de laatste uit: Live-toernooien zijn gezellig, je kunt er bij drinken en verder vind ik het leuk m'n tegenstanders te bestuderen, om "tells" en betpatronen op het spoor te komen. Let wel, ik speel (helaas) geen grote toernooien. Dat staat mijn bankroll niet toe. Maar ik speel toch wel twee toernooitjes per maand. Een in m'n stamkroeg en eentje in een louche spelershol, waar de deuren op slot gaan en waar gerookt mag worden.
Beide toernooien kennen een buy-in van zo'n twintig a dertig euro en er doen steeds zo'n 40 man aan mee. Vergeleken met het internet wordt er een stuk tighter gespeeld. We beginnen met blinds van 25 en 50 bij een stack van 2000. Meestal duurt het een uur voordat de eerste uitvaller begroet kan worden...

Potbet

Maar dat was vorige week anders. Aan tafel zat een zekere Wong, een Chinese man van een jaar of 50. In de eerste pot vloog hij er meteen als een lemming in: een raise voor de flop, gevolgd door een potbet op de flop en op de turn. Ik noem het voor het gemak 'potbet', maar in feite pakte hij gewoon een stapeltje fiches dat toevallig voorhanden was en keilde hij dat zonder te tellen naar het midden van de tafel bij de andere chips. Dat zorgde voor wat consternatie bij de overige spelers en voor verwarring bij de dealer. Op de river gooide Wong de rest van z'n fiches in de pot: "Oll-in!". Z'n tegenstander foldde na enig denken en daarop smeet Wong triomfantelijk z'n kaarten open. Een 'stonecold bluff'...Lachend met die typische hoge keelklanken graaide hij innig tevreden de fiches naar zich toe. Ik ben bang dat alle karikaturen die ooit van Chinezen werden gemaakt zich in deze man samenbalden...

Kol

De volgende hand (hand nummer twee) bracht me...pocket Azen. Ik limpte voor 50 in early positie. Dat doe ik wel vaker als de blinds laag zijn. Iets deed me vermoeden dat ik wel actie zou krijgen. En ja hoor, achter me klonk een opgewonden: "Laise!". Met gespeelde tegenzin maakte ik gelijk, voor de rest was iedereen weg. De flop kwam: A-9-5 rainbow. Niet slecht. Wong keek me glunderend aan. 'Check' zei ik. Dat was het sein voor de aanval: Een stapeltje van 400 vloog naar het midden. Ik keek Wong quasi-wantrouwend aan. "Call", zei ik. De turn bracht weer een 5. Een beetje een scarecard...Hij zou toch niet met 5-5 zitten? Ik checkte weer. Wong zette iets van 800 en weer callde ik. De river was een 10. Ik checkte. "Oll-in!", straalde Wong. "Ik call", zei ik beheerst. Dat bracht Wong lichtelijk van z'n stuk: "Kol??", bracht hij uit, terwijl zich iets van ongemak begon af te tekenen. Ik knikte en toonde m'n azen. Ik moet zeggen dat Wong een grote wellevendheid aan de dag legde. Hij lachte droevig en verontschuldigend en legde z'n kaarten weg. Een hand later lag hij eruit.

Dealer

Dat was echter nog niet het einde van Wong. Terwijl we hem toeklapten, bood hij aan de onzeker acterende dealer -die tevens meespeelde- te vervangen. Vrijwillige dealers zijn zeldzaam en daarom zeer welkom. Wong wisselde van plaats en begon de kaarten eens goed door elkaar te roeren. Na enige tijd maakte hij een stapel. Daarbij zag ik de onderste kaart, dus ik reikte hem de dekcard aan. "Nee,nee,nee", glunderde hij. Niet nodig. Hij coupeerde twee keer en spreidde de kaarten in een veeg voor zich uit op tafel. Daarna begon hij ze kaart voor kaart af te pakken en uit te delen. Dit zorgde voor lichte onrust aan tafel. Die onrust nam toe toen hij de flop opendraaide. De kaarten legde hij vlak op elkaar, zoals je een bridgehand vasthoudt. De flop moest werkelijk ontcijferd worden. Wong was daarbij in die zin behulpzaam dat hij elke geflopte facecard met gejuich begroette. Met name azen konden zich in zijn warme belangstelling verheugen. Draaide hij een flop van drie facecards tegelijk, dan was er geen houden meer aan en brak hij in een orgastische opwinding uit: "Goede delel, he?". We beaamden dat beleefd en waagden ons maar niet aan correcties. Maar het speelde niet lekker en er was niet veel actie. Wanneer er eindelijk eens meerdere spelers betten, dan gooide Wong die fiches onmiddellijk op de grote hoop. Tijdens het ontwarren van wie ook al weer wat had ingezet, burnde Wong alvast wat kaarten en legde hij de turn en de river apart, die hij vervolgens in willekeurige volgorde opendraaide.

Afloop

We waren blij toen het pauze was en Wong aankondigde dat hij naar huis moest. De rest van het toernooi speelde zich af in weldadige rust. Ik kreeg vier keer pocket azen, waarbij ik twee keer dubbelde (inclusief Wong), maar het meeste geluk had ik toen ik met pocket koningen opliep tegen pocket azen maar wel een koning flopte. Vooral daardoor kreeg ik een flinke chiplead en won ik het toernooi en 300 euro. Toen we de achterzaal verlieten en via de grote zaal de uitgang zochten, zag ik Wong aan een hoektafeltje zitten kaarten met nog drie mannen. Hij was rustig nu, en oogde vermoeid. Ik voelde een vlaag van medelijden, maar vermeed om hem aan te kijken. Buiten was het koud. Ik zoog m'n longen vol met frisse lucht, deed m'n fiets van het slot en fietste weg, met gemengde gevoelens. Ik ben benieuwd of Wong er volgende maand weer is.

Bankroll: $264,57

Een freeze-out multitafel-toernooitje van 22$ gespeeld op Everest. 240 deelnemers, dus 20 prijzen. Omdat ik tamelijk tight speel, houd ik overigens niet van rebuy-toernooien: door de vele rebuys groeit de gemiddelde stack-size veel sneller t.o.v mijn stack dan bij de freeze-outs, zodat ik relatief gezien meer kom achter te liggen.
In het begin tast ik altijd wat af. Zeker in de eerste handjes. Sommigen blijken echter vanaf het woord "Go!" een andere strategie te hanteren. Freeze out of rebuy, wat maakt het uit...

Start spel

cloli40 is zitplaats 0 met 1.000.
sebcbien65 is zitplaats 1 met 1.000.
Centruroides is zitplaats 2 met 1.000.
tom473 is zitplaats 3 met 1.000.
jimicoca is zitplaats 4 met 1.000.
phipps1 is zitplaats 5 met 1.000.
crazy_loetje is zitplaats 6 met 1.000.
yannmk is zitplaats 7 met 1.000.
magnolia1964 is zitplaats 8 met 1.000.
jebar is zitplaats 9 met 1.000.

De dealer is zitplaats 5.

crazy_loetje plaatst een blind van 5.
yannmk plaatst een blind van 10.

Pre-flop:

jebar raises 25.
crazy_loetje folds.
yannmk calls voor 25.

De flop is

yannmk zet 75 in.
jebar calls voor 75.

De turn is

yannmk zet 225 in.
jebar calls voor 225.

De river is

yannmk gaat all-in voor 665.
jebar kiest fold, toont
665 is terug gegeven aan yannmk.

Onthulling:

yannmk toont:

Twee Paar, Azen en Achten

yannmk wint de pot van (675).

Zoek de tien fouten! Preflop deugt het nog en dat is dat. Ik ben er nog niet overuit wie in dit episch testosteron-gevecht nu de grootste fouten maakt. Yannmk speelt z'n pocket achten alsof hij geen tegenstander heeft. Het is niet eens gokken wat hij doet, maar 'hit and hope'. Dat de initial raiser een A of een K heeft (zelfs A-A is niet uit te sluiten), wil er bij hem niet in. Jebar daarentegen maakt twee tamelijk absurde calls (hoopt hij op een J of is dit hypermodern 'floaten'?). Op de river komt hij toch tot inkeer en toont hij al foldend z'n J-J. Het past in het plaatje dat Yannmk vervolgens triomfantelijk z'n 8-8 toont.
Enfin, de haren rezen me te berge bij het zien van deze hand. Het deed me denken aan de uitspraak van Zolotow, die geen voorstander is van het afvuren van drie bullets: "Als de eerste bullet mist, vuren ze de tweede in hun voet en de derde door hun hoofd".

Ik was nauwelijks in de gelegenheid te bekomen van het gevoel van afgrijzen dat me bij de showdown beving, want meteen erna volgde deze hand, hand 2 dus.

Start spel 3935620875.

cloli40 is zitplaats 0 met 1.000.
sebcbien65 is zitplaats 1 met 1.000.
Centruroides is zitplaats 2 met 1.000.
tom473 is zitplaats 3 met 1.000.
jimicoca is zitplaats 4 met 1.000.
phipps1 is zitplaats 5 met 1.000.
crazy_loetje is zitplaats 6 met 995.
yannmk is zitplaats 7 met 1.340.
magnolia1964 is zitplaats 8 met 1.000.
jebar is zitplaats 9 met 665.

De dealer is zitplaats 6.

yannmk plaatst een blind van 5.
magnolia1964 plaatst een blind van 10.

Pre-flop:
jebar calls voor 10.
cloli40 folds.
sebcbien65 folds.
Centruroides folds.
tom473 raises 35.
jimicoca calls voor 45.
phipps1 folds.
crazy_loetje folds.
yannmk calls voor 40.
magnolia1964 folds.
jebar raises 35.
tom473 raises 260.
jimicoca folds.
yannmk calls voor 295.
jebar gaat all-in voor 585.
tom473 gaat all-in voor 660.
yannmk calls voor 660.

Onthulling:

yannmk toont:

jebar toont:

tom473 toont:

De flop is
De turn is .
De river is .

tom473 toont: Heer hoog

yannmk toont: Eén paar Vrouwen

jebar toont: Eén paar Azen

jebar wint pot 100 (2.050).
yannmk wint pot 200 (670).

Een derde vis meldt zich aan het front: Tom 473 heeft twee plaatjes en re-reraiset de limp-reraiser voor hem!! Ter verontschuldiging van Tom 473 kan misschien worden aangevoerd dat hij met hetzelfde illustere duo van hand 1 in de pot zit. Misschien zet hij de een op tilt. Het zal geen verrassing zijn dat yannmk zich weer als een pitbull vastbijt in de hand...

Twee potjes om van te huiveren dus. Een vis herkennen is trouwens een ding, 'm verslaan is nog even iets anders. M'n wederom geslonken bankroll zal de aandachtig lezer doen vermoeden dat dat niet is gelukt. Dit vermoeden is correct.
(wordt vervolgd)

Bankroll: $341,57

Poker Nations Cup

Gisteren gekeken naar de Poker Nations Cup. Redelijk onderhoudend, maar zowel de Premier League -met types als Tony G, de Devilfish en Phil Hellmuth- als Poker after Dark vind ik spectaculairder. Geef mij maar de strijd van individu tegen individu in plaats van die landenwedstrijden. Uiteindelijk won Neil Channing (een lookalike van John Malkovich) voor Engeland.
Als ik gedwongen zou worden mee te pokeren tijdens die Nations Cup, dan zou ik trouwens het minst lief plaatsnemen tegenover William Thorson. Er gaat een ternauwernood bedwongen explosiviteit van hem uit, als een vulkaan die op uitbarsten staat. Met de uitpuilende visseogen en de haviksneus (die weer aan W.F Hermans doet denken) wekt hij de indruk alsof hij er elk moment op los kan slaan. Daar zou mijn weak-tighte persoonlijkheid moeilijk tegen kunnen. Ook het toonbeeld van rust en stabiliteit Daan Ruiter moest het onderspit delven tegen deze zoon van Thor.

Hans Teeuwen

Maar de Poker Nations Cup van dit jaar zal me speciaal door een scene bijblijven. Daarvoor is even een uitstapje naar de shows van Hans Teeuwen noodzakelijk: Teeuwen maakt er een gewoonte van door hem aangewezen "vrijwilligsters" het toneel op te dwingen, meestal met de tekst "op de tweede rij zag ik een lekker wijf zitten". Na het optreden met de vrouw in kwestie (waarbij eentje hem overigens later aanklaagde wegens sexuele intimidatie, hetgeen helaas maar weer eens aantoont dat de combinatie beauty & brains & gevoel voor humor een zeldzame is) stuurt hij haar weer terug naar haar plaats. Bij dit teruglopen kleedt hij haar nog eens even nadrukkelijk uit met z'n ogen, onder vet gelach van het publiek.
De blik nu, waarmee Eric van der Burg presentatrice Victoria Coren van top tot teen afgleed toen ze langsliep, en daarna nog eens van teen tot top, daar kan Hans Teeuwen nog een puntje aan zuigen...Nou ja...vrijheid blijheid zullen we maar zeggen en wie weet was het geheel ook ironisch bedoeld. Ook een manier om je visitekaartje af te geven. Ik weet eigenlijk niet wat ik er van moet vinden, alleen dat m'n onmiddellijke reactie een "WTF??" was...

Bankrollmanagement

De oplettende lezer heeft wellicht geconstateerd dat m'n bankroll verder is geslonken. Was het ooit een trotse 1200$, opgebouwd uit het niets, in de zomer kreeg ik knauw op knauw. Ik heb besloten dat ik geen zin meer heb in grinden. Als je eenmaal aan de hogere sit en go's en vooral de multitafel-toernooien hebt geroken, wil je niet meer terug naar de "fiche for a chair". Ik weet dat het onverstandig is, maar ik ga nog even op dezelfde voet door. Pas als ik onder de 100 dollar zak, ga ik over tot damagecontrol en komt er een noodplan. Nadeel is wel dat ik nu sneller voor zekerheid ga: liever een prijsje dan de hoofdprijs. Rond de bubble wordt het dus tijdrekken in plaats van pushen. Volgende keer meer.

Statistics

Naam: Magnolia
Woonplaats: Nijmegen
Leeftijd: 44
Geslacht: Mannelijk
Bankroll: $423,57
Site: Everest
Beroep: Geen

Historie
Twee jaar geleden kreeg ook ik het poker-virus te pakken. Wegbezuinigd bij twee redacties had ik opeens tijd te over. Terugblikkend op mijn eerste pokerstappen weet ik niet hoe ik het geduld heb opgebracht om me een weg te shasta-en naar m'n eerste dollar. Ik weet alleen dat het gepaard ging met een ontstellende hoop frustratie, gevloek en getier.

Paranoia
Als ik ergens tegen heb moeten vechten, dan is het wel tegen een steeds sterker wordende paranoia. Ik had het gevoel dat ik continu door Everest genaaid werd. Ik vloekte al als ik Q-Q gedeeld kreeg, omdat iemand achter me waarschijnlijk wel weer A-A zou hebben, zoals zo vaak. Wat ook veel voorkwam: flop: 9-7-10. Ik juichen met m'n J-8...Turn: 8. Hmmm...minder. River: J. En altijd was er wel weer een dolle hond (lees: Italiaan) die met Q-x was meegevaren (of nog erger, met Q-K)
Ik ben een beschaafde jongen, maar ook ik liet me verleiden tot beledigingen over de chat. Verder dan een kort: "Fool" of "Idiot" ging ik niet, en altijd als ik zelf verloor. Meestal doordat er weer iemand met A-x door het lint ging bij het zien van een A op de flop, en mijn A-K op turn of river werd gekraakt doordat hij z'n kicker hitte.

Boycot
Ik heb zelfs de neiging gehad Everest te boycotten door een paar dagen niet te spelen. Naaien ze mij, dan naai ik hen, door mijn 5 cent voorlopig niet in te zetten. Dat zou ze leren. Maar in mijn achterhoofd borrelde altijd de gedachte op: het zal er wel eerlijk aan toe gaan. Er worden tafels om duizenden dollars gespeeld. Ze zijn niet op jacht naar jouw duppies.
Toch moet ik nog steeds het idee wegrationaliseren dat er misschien wat axioma's aan de kaartverdeler ten grondslag liggen: "Als er meerdere mensen all-in gaan, laat de grootste stack dan meestal winnen. De verliezers kopen zich sneller in" of "Als er twee all-in gaan, laat de zwakkere hand wat vaker winnen. Dat leidt tot frustratie en dus tot meer risico, en dus tot snellere en grovere inkoop".
Ik had het erover met een pokervriend, maar die wimpelde alles af met "variance". Het zij zo, maar juist die "variance"...daar kan ik heel slecht tegen.
(wordt vervolgd)